Λίγο πριν ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός ριχθούν στη «μάχη» του φετινού Final Four της Ευρωλίγκας, στο Άμπου Ντάμπι, ας θυμηθούμε τους παίκτες που έχουν αναδειχθεί πολυτιμότεροι παίκτες στην τελική φάση της διοργάνωσης.

Ο Μπομπ Μάκαντου, τη σεζόν 1987-1988, οπότε θεσπίστηκε το εν λόγω βραβείο, ήταν ο πρώτος MVP. Ο Τόνι Κούκοτς, το 1990 και το 1991, ήταν ο πρώτος που κατέκτησε δύο φορές το βραβείο και ο πρώτος με τρεις κατακτήσεις, αφού το πήρε και το 1993. Ο δεύτερος που τα έχει καταφέρει είναι ο Βασίλης Σπανούλης, μία φορά με τον Παναθηναϊκό (2009) και δύο με τον Ολυμπιακό (2012, 2013).

Ο Ζάρκο Πάσπαλι το 1994 ήταν ο πρώτος παίκτης ελληνικής ομάδας, του Ολυμπιακού. Από τον Παναθηναϊκό ο πρώτος που έφθασε στην εν λόγω διάκριση ήταν ο Ντομινίκ Ουίλκινς εν έτει 1996.

Ο πρώτος Έλληνας MVP ήταν το 2006 ο Θοδωρής Παπαλουκάς, με τη φανέλα της ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Ο πρώτος Έλληνας, που συμμετείχε στο Final Four με ελληνική ομάδα, ήταν ο Δημήτρης Διαμαντίδης με τον Παναθηναϊκό.

Τον τίτλο κατέκτησε το 2021 ο Βασίλιε Μίσιτς κι έγινε μόλις ο πέμπτος παίκτης, στην ιστορία της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης της γηραιάς ηπείρου, που αναδείχθηκε MVP και στην κανονική περίοδο και στο Final Four. Είχαν προηγηθεί οι Δημήτρης Διαμαντίδης (2011), Βασίλης Σπανούλης (2013), Νάντο Ντε Κολό (2016) και Λούκα Ντόντσιτς (2018). Ο Σέρβος γκαρντ αναδείχθηκε MVP και το 2022.

Τελευταίος MVP είναι ο Κώστας Σλούκας, με τον Παναθηναϊκό.

Η «χρυσή βίβλος» με τους MVPs των Final Four:

Το άρθρο Final Four: Από τον Σπανούλη και τον Διαμαντίδη στον Σλούκα (vids) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Λεμπρόν Τζέιμς αγωνίζεται στους τέταρτους Ολυμπιακούς Αγώνες της καριέρας του, έχοντας στόχο να πάρει ακόμα ένα χρυσό μετάλλιο με την Εθνική ΗΠΑ.

Ο «βασιλιάς» ήταν τρίτος στην Αθήνα το 2004 και αναδείχθηκε «χρυσός» Ολυμπιονίκης το 2008 στο Πεκίνο και το 2012 στο Λονδίνο. Δεν συμμετείχε στις επόμενες δύο διοργανώσεις, στο Ρίο Ντε Τζανέιρο και το Τόκιο.

Σε προσωπικό επίπεδο, είναι αυτήν τη στιγμή ο τέταρτος στις ασίστ στην ιστορία του κορυφαίου αθλητικού γεγονότος στο πλανήτη, καθώς προσπέρασε και τον Αργεντινό Μανού Τζινόμπιλι.

Στον τελευταίο αγώνα της «αστερόεσσας», απέναντι στο Πουέρτο Ρίκο, έδωσε οκτώ ασίστ σε 17.57’, έχοντας ακόμα 10π., έξι ριμπάουντ, ένα κόψιμο, αλλά και ένα λάθος.

Απομένει πλέον να δούμε πόσο μακριά θα φθάσει επί γαλλικού εδάφους και πόσο θα βελτιώσει τη θέση του στο σχετικό ιστορικό πίνακα των Ολυμπιακών Αγώνων, στον οποίο προπορεύεται ο Λιθουανός Σαρούνας Γιασικεβίτσιους.

Oι Αμερικανοί προκρίθηκαν στην τελική φάση, που θα γίνει στο Παρίσι, και στα προημιτελικά θα τεθούν αντιμέτωποι με τη Βραζιλία. Δείτε, εδώ, όλα τα ζευγάρια.

Οι περισσότερες ασίστ στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων:
1. Σαρούνας Γιασικεβίτσιους (Λιθουανία) 160
2. Σαρούνας Μαρτσιουλόνις (ΕΣΣΔ/Λιθουανία) 121
3. Τόνι Κούκοτς (Γιουγκοσλαβία/Κροατία) 112
4. Λεμπρόν Τζέιμς* (ΗΠΑ) 110
5. Μανού Τζινόμπιλι (Αργεντινή) 107
6. Μάθιου Ντελαβεντόβα* (Αυστραλία) 100
7. Σέιν Χιλ (Αυστραλία) 95
8. Σαν Φενγκού (Κίνα) 94
9. Άντριου Γκέιζ (Αυστραλία) 89
10. Φακούντο Καμπάτσο (Αργεντινή) 84
(*)Εν ενεργεία παίκτες, παίζουν στους φετινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

Το άρθρο Ολυμπιακοί Αγώνες: Ο Λεμπρόν ξεπέρασε Μανού, πλησιάζει Κούκοτς εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Λίγο πριν ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός ριχθούν στη «μάχη» του φετινού Final Four της Ευρωλίγκας, στο Βερολίνο, ας θυμηθούμε τους παίκτες που έχουν αναδειχθεί πολυτιμότεροι παίκτες στην τελική φάση της διοργάνωσης.

Ο Μπομπ Μάκαντου, τη σεζόν 1987-1988, οπότε θεσπίστηκε το εν λόγω βραβείο, ήταν ο πρώτος MVP. Ο Τόνι Κούκοτς, το 1990 και το 1991, ήταν ο πρώτος που κατέκτησε δύο φορές το βραβείο και ο πρώτος με τρεις κατακτήσεις, αφού το πήρε και το 1993. Ο δεύτερος που τα έχει καταφέρει είναι ο Βασίλης Σπανούλης, μία φορά με τον Παναθηναϊκό (2009) και δύο με τον Ολυμπιακό (2012, 2013).

Ο Ζάρκο Πάσπαλι το 1994 ήταν ο πρώτος παίκτης ελληνικής ομάδας, του Ολυμπιακού. Από τον Παναθηναϊκό ο πρώτος που έφθασε στην εν λόγω διάκριση ήταν ο Ντομινίκ Ουίλκινς εν έτει 1996.

Ο πρώτος Έλληνας MVP ήταν το 2006 ο Θοδωρής Παπαλουκάς, με τη φανέλα της ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Ο πρώτος Έλληνας, που συμμετείχε στο Φάιναλ Φορ με ελληνική ομάδα, ήταν ο Δημήτρης Διαμαντίδης με τον Παναθηναϊκό.

Τον τίτλο κατέκτησε το 2021 ο Βασίλιε Μίσιτς κι έγινε μόλις ο πέμπτος παίκτης, στην ιστορία της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης της γηραιάς ηπείρου, που αναδείχθηκε MVP και στην κανονική περίοδο και στο Φάιναλ Φορ. Είχαν προηγηθεί οι Δημήτρης Διαμαντίδης (2011), Βασίλης Σπανούλης (2013), Νάντο Ντε Κολό (2016) και Λούκα Ντόντσιτς (2018). Ο Σέρβος γκαρντ αναδείχθηκε MVP και το 2022.

Τελευταίος MVP είναι ο Έντι Ταβάρες, με τη Ρεάλ Μαδρίτης.

Η «χρυσή βίβλος» με τους MVPs των Final Four:

Το άρθρο Ευρωλίγκα: Ο Σπανούλης, ο Διαμαντίδης και οι… άλλοι (vids) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ένα ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του παγκοσμίου μπάσκετ, ο Τόνι Κούκοτς, βρέθηκε στην "Stark Arena" για να παρακολουθήσει από κοντά την αναμέτρηση της Παρτιζάν με τον Ολυμπιακό και στις δηλώσεις που πραγματοποίησε υποστήριξε πως οι "ερυθρόλευκοι» ήταν η ομάδα που άξιζε περισσότερο τη νίκη ενώ ξεχώρισε την επίδοση του Γουίλιαμς Γκος.

«Δεν είναι κρυφό πως ο Ομπράντοβιτς είναι πιθανότατα είναι ο καλύτερος προπονητής, ειδικότερα τα τελευταία 20 χρόνια.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ως προς τι προπονητής είναι. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι θα ήταν πετυχημένος στο NBA. Αν πάρεις τη μπασκετική του γνώση, σίγουρα θα έπιανε. Αν πάρεις τον τρόπο επικοινωνίας του, δεν ξέρω αν οι παίκτες στις ΗΠΑ θα επιβίωναν, αν και είναι στο χέρι τους.

Οι παίκτες πλέον είναι λίγο κακομαθημένοι, έτσι μου φαίνεται. Όσα περισσότερα χρήματα έχουν, τόσο λιγότερο μπάσκετ παίζουν.

Κάθε φορά που έρχομαι στο Βελιγράδι, εισπράττω θερμή υποδοχή. Όλοι οι παίκτες έχουν διάθεση να παίξουν καλά σε αυτού του είδους την ατμόσφαιρα. Είχα την αίσθηση ότι η Παρτιζάν κοντρόλαρε το παιχνίδι, από τη στιγμή που ήταν 13 πόντους μπροστά.

Με εξέπληξαν οι νωχελικές πάσες και τα λάθη. Με άγρια άμυνα, ο Ολυμπιακός γύρισε το ματς υπέρ του. Μετά από αυτό, η Παρτιζάν έχασε τον ρυθμό της, αυτό δεν θα έπρεπε να συμβεί.

Όταν μπαίνεις στα τελευταία δύο λεπτά στην ισοπαλία, η ομάδα με το καλύτερο μομέντουμ βρίσκει τον τρόπο να πάρει το ματς. Η Παρτιζάν είχε ελεύθερα σουτ στο τέλος αλλά δεν πήγαν μέσα. Συνολικά, η ελληνική ομάδα άξιζε να νικήσει. Έπαιξε επιθετική άμυνα από την αρχή.

Κατά την άποψή μου, ο Γουίλιαμς Γκος άλλαξε το παιχνίδι. Πήρε πάνω του το ματς, έβαλε μερικά πολύ δύσκολα σουτ αλλά αυτά είναι που σου δίνουν τη νίκη. Η Παρτιζάν έχασε με 3 πόντους και εκείνος έκρινε το ματς με 6 ή 7 τέτοιους.

Για να είσαι πλέον προπονητής, πρέπει να είσαι γονιός, προπονητής και ψυχολόγος. Είναι άλλο το να κατέχεις όλη τη γνώση του μπάσκετ και άλλο να τη διαδίδεις.

Ο Τζόρνταν θα είναι για εμένα ο καλύτερος, αλλά δεν ήταν και τόσο πετυχημένος ως Γενικός Διευθυντής. Όταν αυτός και ο Φιλ Τζάκσον, ο οποίος ήταν τρομερός προπονητής, ανέλαβαν τους νέους τους ρόλους, δεν το έκαναν και πολύ καλά. Αυτή είναι η διαφορά».

Το άρθρο Κούκοτς: «O Ολυμπιακός άξιζε τη νίκη, ο Γουίλιαμς Γκος άλλαξε το παιχνίδι» εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Ματέους Ποτίνκα οδηγεί την Πολωνία στην αναμέτρηση με αντίπαλο τη Σλοβενία, έχοντας μάλιστα πετύχει ένα εντυπωσιακό triple double με 26 πόντους, 16 ριμπάουντ και 10 ασίστ . Ο νεοαποκτηθείς φόργουορντ της Ρετζιάνα έγινε ο πρώτος αθλητής στη φετινό Ευρωμπάσκετ που πραγματοποιεί κάτι τέτοιο.

Ο ηγέτης της Πολωνίας εντάχθηκε σε ένα πολύ κλειστό κλαμπ καθώς έγινε ο τρίτος παίκτης στην ιστορία της διοργάνωσης που πραγματοποιεί triple double. Είχαν προηγηθεί ο Τόνι Κούκοτς το 1995 και ο Αντρέι Μαντάτσε το 2017.

? TRIPLE DOUBLE ALERT ?

Mateusz Ponitka records the third triple double in #EuroBasket history! #BringTheNoise pic.twitter.com/Dnzqjg17bs

— #EuroBasket 2022 (@EuroBasket) September 14, 2022

Το άρθρο Έγραψε ιστορία ο “τριπλός” Πονίτκα(pic) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Γιάννης Αντετοκούμνπο έχει κερδίσει ουκ ολίγα προσωπικά βραβεία, πέραν του τίτλου στο πρωτάθλημα του ΝΒΑ με τους Μιλγουόκι Μπακς.

Η νέα προσωπική διάκρισή του ήρθε μέσω της γηραιάς ηπείρου, καθώς ψηφίσθηκε στην κορυφαία πεντάδα Ευρωπαίων στην ιστορία του «μαγικού κόσμου».

Ο «Greek Freak», στην ένατη σεζόν του στη λίγκα με τα «ελάφια», βρέθηκε στους πέντε καλύτερους όλων των εποχών, μαζί με τον Ντιρκ Νοβίτσκι, τον Πάου Γκασόλ, το Λούκα Ντόντσιτς και τον Τόνι Πάρκερ.

Στη δεύτερη καλύτερη πεντάδα ψηφίσθηκαν ο αείμνηστος Ντράζεν Πέτροβιτς και οι Πέτζα Στογιάκοβιτς, Τόνι Κούκοτς, Νίκολα Γιόκιτς και Άρβιντας Σαμπόνις.

Congrats to Giannis on being selected as a member of the All-Time NBA European 1st Team. #NBA75EuroVote pic.twitter.com/KRD8DyutCs

— Milwaukee Bucks (@Bucks) April 11, 2022

The All-Time NBA European 1st & 2nd teams, as voted for by you!? #NBA75EuroVote pic.twitter.com/wWtX6al8W1

— NBA UK (@NBAUK) April 11, 2022

Οι δύο κορυφαίες πεντάδες προέκυψαν μέσω ψηφοφορίας παικτών, δημοσιογράφων και φίλων του αθλήματος. Συγκεκριμένα, υπολογίστηκαν σε ποσοστό 50% οι ψήφοι των παικτών και των εκπροσώπων των ΜΜΕ και σε ποσοστό 50% οι προτιμήσεις των φιλάθλων.

«Νυν και πρώην Ευρωπαίοι παίκτες έχουν αφήσει το στίγμα τους στο ΝΒΑ και το μπάσκετ. Καθώς γιορτάζουμε την 75η επετειακή σεζόν, είμαστε ενθουσιασμένοι για τους δέκα καλύτερους Ευρωπαίους παίκτες όλων των εποχών, οι οποίοι έχουν εμπνεύσει γενιές και γενιές φιλάθλων σε όλη την ήπειρο και όλο τον κόσμο», ανέφερε σχετικά ο NBA Head of Fan Engagement και Direct-to-Consumer για την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, Γιώργος Αϊβάζογλου.

Το άρθρο Αντετοκούμνπο: Νέα σπουδαία διάκριση, στους κορυφαίους Ευρωπαίους του ΝΒΑ (vids) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Σε μια σεμνή τελετή, που έλαβε χώρα στο Σπρίνγκφιλντ της Μασαχουσέτης, η κλάση του 2021 εισήχθη στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame.

Η τελετή εισόδου στην «αίθουσα της δόξας» έλαβε χώρα τα ξημερώματα της Κυριακής (12/09), με τους Τόνι Κούκοτς, Κρις Ουέμπερ, Κρις Μπος, Πολ Πιρς, Μπεν Ουάλας, Μπομπ Ντάντριτζ, Ρικ Έιντελμαν, Μπιλ Ράσελ, Τζέι Ράιτ, Γιολάντα Γκρίφιθ, Λόρεν Τζάκσον, Περκ Μονρό, Κλάρενς Τζένκινς, Βαλ Άκερμαν, Κότον Φίτζιμονς και Χάουαρντ Γκράφινκελ να αποθεώνονται.

«Θα ήθελα να ευχαριστήσω αυτόν τον κύριο. Το Μάικλ Τζόρνταν. Αλλά και το Σκότι Πίπεν, που μου κλώτησαν τον κ...λο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης και μου έδωσαν κίνητρο προκειμένου να δουλέψω ακόμα πιο σκληρά και να γίνω σημαντικό μέλος των Σικάγο Μπουλς», ανέφερε στην ομιλία του ο Τόνι Κούκοτς, ενώ ο Πολ Πιρς ευχαρίστησε τις εννέα ομάδες που τον προσπέρασαν στο ντραφτ του ΝΒΑ το 1998, καθώς: «Μου έδωσαν έξτρα κίνητρο. Είμαι ευγνώμων που πήγα στους Μπόστον Σέλτικς».

https://www.youtube.com/watch?v=YEw-97jPGiY

https://www.youtube.com/watch?v=UFkhrDKPUKQ

Ο Μπιλ Ράσελ, που μετά την είσοδό του στο HOF ως παίκτης εν έτει 1975 μπήκε τώρα και ως προπονητής, προσέλκυσε το ενδιαφέρον του πρώην Προέδρου των ΗΠΑ, Μπάρακ Ομπάμα, ο οποίος είπε για εκείνον: «Ξέρει, ίσως περισσότερο από κάθε άλλον, τι χρειάζεται για να νικήσεις και να ηγηθείς. Όσο ψηλός και να ήταν, η ιστορία του είναι ακόμα ψηλότερη».

https://www.youtube.com/watch?v=561I_PSjU6U

https://www.youtube.com/watch?v=XHuRcMLstxc

Υψηλές παρουσίες δίπλα του είχε και ο Κρις Μπος, αφού στο κοινό για να τον τιμήσουν σε αυτήν την ξεχωριστή ημέρα για εκείνον βρέθηκαν και οι Λεμπρόν Τζέιμς και Ντουέιν Ουέιντ. Ο ίδιος προτίμησε να αναφερθεί να αναφερθεί στον αδικοχαμένο Κόμπι Μπράιαντ, ο οποίος: «Αποτέλεσε έμπνευση για τη γενιά μου».

https://www.youtube.com/watch?v=55rxHkBWY38

https://www.youtube.com/watch?v=k_gJh8FIqBE

https://www.youtube.com/watch?v=PYLYKu8raQo

«Το μπάσκετ δεν ήταν η ζωή μου. Το μπάσκετ απλώς ήταν μέσα στη ζωή μου. Πήρα το μπάσκετ και δημιούργησα ένα δρόμο για αυτούς που με βοήθησαν. Πήρα κι έδωσα πολλά, άνοιξα το δρόμο», παραδέχθηκε ο Μπεν Ουάλας, ο οποίος έγινε ο πρώτος παίκτης στην ιστορία που μπήκε στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame χωρίς να έχει επιλεγεί στο ντραφτ του ΝΒΑ.

https://www.youtube.com/watch?v=bjWqftHw37E

Δείτε ακόμα...

https://www.youtube.com/watch?v=Cp3a18S2Ebs

https://www.youtube.com/watch?v=5jZTGg5J6Ss

https://www.youtube.com/watch?v=Mer24GhlqzQ

https://www.youtube.com/watch?v=HxgT3uvK_24

https://www.youtube.com/watch?v=4K_4HUlhB3w

https://www.youtube.com/watch?v=nX2Pz_4h-so

https://www.youtube.com/watch?v=y-qOSNAqJDQ

Το άρθρο Hall of Fame: Η λαμπερή κλάση του 2021 (vids) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Μία ακόμη «φουρνιά» αστέρων είναι έτοιμη να βρει τη θέση της στο Hall of Fame. Πολλά τα μεγάλα ονόματα παικτών και προπονητών, αλλά η παρουσία του Μάικλ Τζόρνταν, ως παρουσιαστή του Τόνι Κούκοτς ίσως τελικά κλέψει την παράσταση από όλους.

Ο Τζόρνταν θα παρουσιάσει στον Κροάτη συμπαίκτη του από την εποχή των κραταιών Σικάγο Μπουλς, μαζί με τον Τζέρι Ράισντορφ, πρόεδρο της τότε ομάδας και τελικά αμφιλεγόμενο πρόσωπο, αφού πολλοί ήταν αυτοί που υποστήριξαν πως ουσιαστικά διέλυσε την πρωταθλήτρια ομάδα, μην μπορώντας να ανταποκριθεί στην υπεραξία που είχαν πλέον αποκτήσει οι παίκτες της.

Τη θέση τους θα βρουν ακόμη η Βαλ Άκερμαν, ο Ρικ Έιντελμαν, τον οποίο θα συνοδεύουν ο Βλάντε Ντίβατς και ο Τζακ Σίκμα, ο Κρις Μπος από τους Ρέι Άλεν και Πατ Ράιλι, ο Μπομπ Ντάντριντζ από τον Όσκαρ Ρόμπερτσον, ο Κότον Φιτζσίμονς από τους Τσαρλς Μπάρκλεϊ, Τζέρι Κολάντζελο και Φιλ Νάιτ, ο Χάουαρντ Γκάρφινκελ από τους Καλιπάρι, Γκραν Χιλ και Μπόμπι Χάρλεϊ, η Γιολάντα Γκρίφιθ, η Λορίν Τζάκσον από την Σέριλ Σουόπς, ο Πολ Πιρς, ο Μπεν Ουάλας, αλλά και ο Μπιλ Ράσελ, ο οποίος αυτή τη φορά βρίσκει τη θέση του και ως προπονητής, καθώς ως παίκτης είναι ήδη στο Hall of Fame!

Το άρθρο Ο Τζόρνταν βάζει τον Κούκοτς στο Hall of Fame εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Το όνομα του Ντούσαν Ίβκοβιτς βρίσκεται για πρώτη φορά ανάμεσα στα υποψήφια για την είσοδό τους στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame, για την κλάση του 2021.

Ο 77χρονος παλαίμαχος παίκτης και τεχνικός, ο οποίος ολοκλήρωσε τη μακρόχρονη προπονητική πορεία του το 2016 στην Εφές Αναντόλου, αναδείχθηκε πρωταθλητής στην Ευρωλίγκα δύο φορές με τον Ολυμπιακό, ενώ στη χώρα μας κάθισε στον πάγκο και των Άρη, ΠΑΟΚ, Πανιωνίου και ΑΕΚ.

Στην κατηγορία των διεθνών ανακοινώθηκε για ακόμα μία χρονιά το όνομα του αδικοχαμένου Αλφόνσο Φορντ, του Τόνι Κούκοτς, των Ταλ Μπρόντι, Τζάκι Σαζαλόν, Τζιουσέπε Γκέργκια, Σεμέν Καλίπσκι, Βλάντιμιρ Κοντράσιν, Μάρκος Λέιτι, Σιμόν Μιζράχι, Άλντο Οζόλα, Αμάουρι Πάσος, Νταν Πέτερσον, Μανουέλ Σάιθν, Τόγκο Σοάρες, Ράνκο Ζεραβίτσα και για πρώτη φορά του Εντουάρτο Λάμας.

Από τα ονόματα των υποψηφίων Βορειοαμερικανών, που ανακοινώθηκαν από την επιτροπή του μουσείου και θα πρέπει τώρα να συγκεντρώσουν τις απαραίτητες ψήφους για να εισέλθουν στην «αίθουσα της δόξας», ξεχωρίζουν εκείνα των Πολ Πιρς, Νταγκ Κόλινς, Μάικλ Κούπερ, Λόρεν Τζάκσον, Λου Χένσον, Βαλ Άκερμαν και Γιολάντα Γκρίφιθ, ενώ οι -μεταξύ άλλων- Τσάνσεϊ Μπίλαπς, Κρις Μπος, Ρίτσαρντ Χάμιλτον, Μπέκι Χάμον και Μπεν Ουάλας επιστρέφουν με νέα υποψηφιότητα.

Ποιοι, εν τέλει, θα καταφέρουν να εισαχθούν στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame θα ανακοινωθεί στο περιθώριο του φετινού Φάιναλ Φορ του NCAA που θα λάβει χώρα στην Ιντιανάπολις στις αρχές Απριλίου. Η είσοδoς των φιναλίστ στο HOF θα γίνει κι επίσημα το Σεπτέμβριο, σε ειδική τελετή στο Σπρίνγκφιλντ, εφόσον το επιτρέψουν οι συνθήκες εν μέσω της πανδημίας του κορονοϊού. Θυμίζουμε πως η τελετή εισόδου για την κλάση του 2020 αναβλήθηκε για την άνοιξη του 2021, συγκεκριμένα θα γίνει 13-15 Μαΐου στο «Mohegan Sun» στο Κονέκτικατ.

Για να συμπεριληφθούν οι υποψήφιοι στην κλάση του 2021 θα πρέπει να συγκεντρώσουν τουλάχιστον 18 από τις συνολικά 24 ψήφους. Δείτε, εδώ, αναλυτικά όλους τους υποψήφιους για την κλάση του 2021.

Naismith Memorial Basketball Hall of Fame Announces Eligible Candidates for the Class of 2021. #21HoopClass

?: https://t.co/vYbCbwb54d pic.twitter.com/wt8UKzWjiZ

— Basketball HOF (@Hoophall) December 22, 2020

Το άρθρο Ίβκοβιτς για Hall of Fame εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Αλεξέι Ποκουσέβσκι ήταν μία από τις ευχάριστες εκπλήξεις της χθεσινής βραδιάς στο draft, καθώς επιλέχθηκε αρκετά ψηλά (Νο.17) και ο νέος παίκτης των Θάντερ δήλωσε μετά την επιλογή του ότι ο Κέβιν Ντουράντ και ο Τόνι Κούκοτς αποτελούν τα μπασκετικά του ινδάλματα.

Ο νεαρός Σέρβος παίκτης αφήνει κι επίσημα τον Ολυμπιακό και τη Γηραιά Ήπειρο για να ανοίξει τα φτερά του στο ΝΒΑ και να «πετάξει» δίπλα στους κορυφαίους παίκτες του κόσμου. Μόλις έγινε γνωστή η επιλογή του έκανε τις πρώτες του δηλώσεις ως παίκτης των Θάντερ πλέον και τόνισε για την νέα του ομάδα:

«Ξέρω πως θα προσφέρω πολλή ενέργεια. Ό,τι μου ζητήσουν θα το κάνω. Θα δουλέψω στο 100% για να βοηθήσω την ομάδα μου, ό,τι και να σημαίνει αυτό» ενώ στη συνέχεια υποστήριξε: «Ο Κέβιν Ντουράντ είναι φυσικά ένας από τα πρότυπά μου, μιλώντας για τη νέα εποχή του ΝΒΑ. Ο Τόνι Κούκοτς από τους παλιούς».

Το άρθρο Ποκουσέφσκι: «Πρότυπά μου είναι ο Ντουράντ και ο Κούκοτς» εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Τόνι Κούκοτς έκανε λαμπρή καριέρα όχι μόνο στην Ευρώπη και στις διεθνείς διοργανώσεις της FIBA, αλλά και στο ΝΒΑ, κατακτώντας μάλιστα τρεις φορές των τίτλο ως μέλος των Σικάγο Μπουλς.

Ο παλαίμαχος φόργουορντ αγωνίστηκε στους «ταύρους», τους Φιλαδέλφεια Σίξερς, τους Ατλάντα Χοκς και τους Μιλγουόκι Μπακς, με τους οποίους κρέμασε τη φανέλα το 2006, ενώ στη γηραιά ήπειρο έπαιξε στη Γιουγκοπλάστικα και την Μπενετόν Τρεβίζο, κατακτώντας τρεις φορές τον τίτλο στην Ευρωλίγκα. Ιδιαίτερες ήταν οι επιδόσεις του και με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας και την Εθνική Κροατίας. Το ΝΒΑ επικεντρώθηκε στην παρουσία του στο «μαγικό κόσμο» και παρουσίασε μερικές από τις καλύτερες στιγμές του…

https://www.youtube.com/watch?v=hN7DvLy4NDw

Το άρθρο Ο ΝΒΑer Κούκοτς (vid) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Τόνι Κούκοτς απάντησε live σε ερωτήσεις φιλάθλων μέσω του επίσημου λογαριασμού twitter του ΝΒΑ. Ο Κροάτης είχε πολλά και ενδιαφέροντα. Ίσως λόγω εποχής και του τελευταίου επεισοδίου του "The Last Dance" την μεγαλύτερη προσοχή συγκέντρωσε η απάντηση για το ποιος τον βοήθησε περισσότερο όταν πήγε στους Σικάγο Μπουλς. Κι αυτό γιατί όλοι είδαν πως Πίπεν (κυρίως) και Τζόρνταν δεν είχαν χαρεί και ιδιαίτερα για την μεταγραφή και για όσα καλά είχε πει ο Τζέρι Κράουζ όταν έκλεισε τη συμφωνία μαζί του.

"Όταν έφτασα στο Σικάγο ήταν μια χρονιά δύσκολη, γιατί ο Μάικλ είχε χάσει τον πατέρα του και είχε αποφασίσει να αποχωρήσει. Ένιωσα ένα ιδιαίτερο δέσιμο με όλους από την πρώτη μέρα. Ο Σκότι Πίπεν ήταν αυτός που με βοήθησε περισσότερο, ειδικά την πρώτη και τη δεύτερη σεζόν μου με τον Μπουλς. Ο Πάξον και ο Καρτράιτ επίσης, ο Μπι Τζέι, ο Χόρας... Ήταν ωραία να παίζω μαζί τους. Όπως ήταν πολύ καλό για την αυτοπεποίθησή μου το γεγονός ότι ο Φιλ Τζάκσον με εμπιστεύτηκε γρήγορα και μου έδωσε κάποια σουτ στο τέλος επιθέσεων. Πίστεψε ότι θα μπορούσα να ευστοχήσω, γιατί είχα ήδη παίξει σε μεγάλα παιχνίδια στην Ευρώπη. Με εμπιστεύτηκε και ευτυχώς ευστόχησα. Ήταν κάτι που έδωσε μεγάλη ώθηση στην αυτοπεποίθησή μου. Και ένιωσα πως με εμπιστεύονταν και οι συμπαίκτες μου και με έψαχναν στο τέλος των επιθέσεων".

Ο Κούκοτς υποστήριξε πως το μπάσκετ δεν χρειάζεται πλέον play maker με την κλασική έννοια: "Το μπάσκετ δεν απαιτεί την παρουσία ενός play maker πλέον, κάποιον που αναζητάς για να του δώσεις την μπάλα να την κατεβάσει. Στην εποχή μας υπάρχουν τόσοι πολλοί παίκτες με τόσες ικανότητες που είναι σχεδόν χάσιμο χρόνο να αναζητάς τον play maker, ενώ κάποιος μπορεί να σπρώξει την μπάλα και να τη φέρει στην επίθεση".

Άποψη είχε και για τον ΛεΜπρόν Τζέιμς, αλλά και τον κορυφαίο παίκτη του ΝΒΑ: "Πολλές φορές λανθασμένα ο ΛεΜπρόν θεωρείται play maker, που είναι φανταστικό. Ο Κέβιν Ντουράντ κατά τη γνώμη μου είναι ο καλύτερος παίκτης του ΝΒΑ. Μπορεί εύκολα να κατεβάσει την μπάλα. Είναι κάτι που η τριγωνική επίθεση επέτρεψε σε καθέναν από εμάς να κάνει. Δεν απαιτείται να είσαι play maker, μπορείς να έχεις 3-4 ικανούς παίκτες που μπορούν να παίξουν σε διαφορετικές θέσεις".

Ο ίδιος αναγκάστηκε να προαρσμοστεί σε κάποια πράγματα για να μπορέσει να επιβιώσει στο ΝΒΑ όπως παραδέχθηκε: "Το παιχνίδι σε σχέση με την Ευρώπη ήταν πιο γρήγορο και πιο δυνατό με καλύτερους αθλητές, ενώ έπρεπε κάποιες φορές να δίνεις 4-5 αγώνες την εβδομάδα. Για κάποιον που είχε μάθει διαφορετικά ήταν εξαντλητικό τις δύο πρώτες χρονιές. Στο ΝΒΑ χρειάστηκε να παίξω σε διαφορετικές θέσεις, γιατί στην Ευρώπη ήμουν point forward/small forward, ενώ στους Μπουλς έπαιξα και τεσσάρι, έπαιξα με πλάτη στο καλάθι ή ακόμη και πεντάρι σε κάποιες περιπτώσεις. Έπρεπε να αποκτήσω όγκο, οπότε, ναι, δεν ήταν εύκολο, αλλά το διαχειρίστηκα".

Το άρθρο O Κούκοτς μίλησε για Ντουράντ, Πίπεν και point guard εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Κέβιν Ντουράντ δεν έχε αγωνιστεί φέτος καθόλου λόγω της ρήξης αχιλλείου που υπέστη στους περσινούς τελικούς κόντρα στους Ράπτορς και δείχνει να ανεβάζει στροφές φορώντας μια φανέλα του Τόνι Κούκοτς.

Οι αδυναμίες συνήθως δεν κρύβονται και αυτό θέλησε να δείξει ο Κέβιν Ντουράντ όπου λογικά επηρεασμένος από το «Τhe Last Dance» φόρεσε μια παλιά εμφάνιση του Τόνι Κούκοτς όταν αγωνιζόταν στους Σικάγο Μπουλς.

Μέσα από τις φωτογραφίες ο σταρ των Μπρούκλιν Νετς φαίνεται να ανεβάζει στροφές και ελπίζει να προλάβει μια πιθανή επιστροφή του ΝΒΑ στα παρκέ μετά την διακοπή λόγω της πανδημίας και να οδηγήσει την ομάδα του μέχρι το τέλος της διαδρομής.

Δείτε εδώ τις φωτογραφίες:

Το άρθρο Ο Ντουράντ προπονείται με φανέλα του Κούκοτς (pic) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Η αγάπη για το μπάσκετ δε σταματά ποτέ, άρα… και η καταγραφή επίσης. Όπως αναφέραμε και στο πρώτο κομμάτι, ο έρωτας ήρθε… κεραυνοβόλα. Άλλοι από εμάς είδαν κατευθείαν τη «μαγεία» στην «πορτοκαλί θεά», άλλοι χρειάστηκαν να… αλλαξοπιστήσουν από το ποδόσφαιρο. Σημασία έχει, ότι η συνισταμένη σε τελική ανάλυση είναι ίδια.

Οι συντάκτες του Basketa.gr, λοιπόν, απάντησαν στο «Basketball Challenge» των τελευταίων ημερών στα social media. Χθες (18/4) ξεκινήσαμε με το πρώτο μέρος, όπου όσοι γράφουν σε αυτήν εδώ τη γωνιά ανέφεραν τους πέντε παίκτες, οι οποίοι τους έκαναν να αγαπήσουν αυτό το υπέροχο άθλημα και τους ανάγκασαν να μπουν για πάντα στον «ιερό ναό» της καλαθοσφαίρισης.

Σήμερα (19/4), λοιπόν, σας έχουμε σαν… συνεχόμενο δώρο Πάσχα και το δεύτερο κομμάτι αυτής της εξομολόγησης, που αποφασίσαμε να σας κάνουμε, θέλοντας να μας πείτε κι εσείς ποιοι είναι οι πέντε, που σας έπεισαν να ακολουθήσετε το δρόμο του μπάσκετ.

Καθίστε, λοιπόν, αναπαυτικά μετά το οικογενειακό σας γεύμα για αυτή την ιδιαίτερη μέρα, ακολουθήστε πιστά το #μένουμε_σπίτι κι εμείς για… την χώνεψη σας έχουμε νέες πεντάδες, εξίσου ιδιαίτερες με τις προηγούμενες. Για αυτό, λοιπόν, σας προτείνουμε να διαβάσετε μέχρι το τέλος, όσους διάλεξαν οι συντάκτες του Basketa.gr.

Και προσέξτε. Σε αυτές τις πεντάδες δεν υπάρχουν ο Μάικλ Τζόρνταν, ούτε και ο ΛεΜπρόν Τζέιμς ή ο Κόμπι Μπράιαντ!

Τι λέτε, λοιπόν, είμαστε έτοιμοι; Πάμε να δούμε ποιους διαλέξαν…

Γιώργος Πετρίδης: Οι τελευταίοι ρομαντικοί του μπάσκετ

Όταν άρχισα να αντιλαμβάνομαι την ποιοτική διαφορά του μπάσκετ από τα υπόλοιπα αθλήματα, αυτό διένυε μία μεταβατική πλην όμως πολύ σημαντική περίοδο, τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα. Ήταν εκείνη μέσα από την οποία έκανε τη μετάβαση από τον ερασιτεχνισμό στον επαγγελματισμό. Με αυτό το δεδομένο όλοι όσοι την έζησαν μπορούν να θεωρούνται και οι τελευταίοι ρομαντικοί του μπάσκετ. Γι' αυτό και η επιλογή των πέντε παικτών που με έκαναν να αγαπήσω το άθλημα με τους πιο ξεχωριστούς ήχους -εκείνον που προκαλεί το σύρσιμο του παπουτσιού στο παρκέ, εκείνο το μοναδικό «χλατς» της μπάλας στο διχτάκι και τόσων άλλων- είναι από εκείνη την περίοδο.

1) Μάτζικ Τζόνσον: Ευτύχησα να δω, έστω και τηλεοπτικά, ίσως, ότι πιο λαμπερό ανέδειξε αυτό το σπορ τουλάχιστον στα τελευταία 40 χρόνια. Παρότι εκ φύσεως έχουμε την τάση να ωραιοποιούμε κάθε τι σχετικό με το μακρινό παρελθόν, η εποχή των 80s στο ΝΒΑ ήταν πραγματικά κάτι ξεχωριστό όπως ήταν βέβαια η εποχή του show time των Λέικερς άρα και του Μάτζικ. Ο τύπος αποτελεί ίσως την πιο χαρακτηριστική περίπτωση αθλητή που δικαίωσε στον απόλυτο βαθμό το προσωνύμιο του. Ήταν πραγματικά μαγικό να βλέπεις έναν παίκτη ύψους 2.06 να τρέχει το γήπεδο σαν να είναι 1.80 και να κάνει όλους τους συμπαίκτες του να αποκτούν αγωνιστικό μπόι διπλάσιο από αυτό που, ίσως, είχαν στην πραγματικότητα. Οτιδήποτε προσθέσω περισσότερο σε αυτό θα τον αδικήσει. Ένας μπασκετικός έρωτας.

2) Λάρι Μπερντ: Θα αναρωτιούνται οι νεότεροι: «Γίνεται να λατρεύεις τον Μάτζικ και παράλληλα να επιλέγεις στην πεντάδα των αγαπημένων σου τον Λάρι Μπερντ;». Θα το αντιστρέψω. Γίνεται να υμνείς τον Μάτζικ και να μην έχει δίπλα του τον Μπερντ; Η αναπόφευκτη ροπή (και) στους εγκεφαλικούς παίκτες, εκείνους που έφτασαν ψηλότερα από εκεί που θα τους επέτρεπε αποκλειστικά το σώμα τους, βάζει στη μικρή λίστα αυτών που έκαναν τον υπογράφοντα να αγαπήσει το μπάσκετ τον λευκό που έκανε όλους τους μαύρους σούπερ σταρ της εποχής να τον θεωρούν έναν από αυτούς. Ο Μπερντ ήταν κάτι ξεχωριστό. Δεν ήταν γρήγορος, δεν ήταν δυνατός αλλά αν θα έπρεπε ένας αθλητής του μπάσκετ να χαρακτηριστεί «οξυδερκής» θα έπρεπε να είναι ο άνθρωπος με το Νο33 των Σέλτικς. Οι τελικοί του 1984, του 1985 και του 1987 μεταξύ των Λέικερς και των Σέλτικς είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ιστορία του ΝΒΑ κι αυτό οφείλεται εν πολλοίς σε αυτούς τους δύο.

https://www.youtube.com/watch?v=aZt40qDxfe0

3) Μπάνε Πρέλεβιτς: Ανήκει στην κατηγορία αυτών που δεν χρειάστηκαν μεγάλο μπόι ή μεγάλα μπράτσα για να κάνουν καριέρα. Δεν ήταν κοντός αλλά το πραγματικό του ύψος ήταν η ηγετική προσωπικότητα, η ανάγκη να πάρει την ομάδα του στις πλάτες του ακόμη κι αν χρειαστεί να πάρει σουτ από τα 8,5 μέτρα, όπως εκείνο στον τελικό της Ναντ με τη Ρεάλ πριν κάνει το λάθος ο Φασούλας και πριν ρίξει τον ΠΑΟΚ στο καναβάτσο ο Ρίκι Μπράουν. Ο Πρέλεβιτς ήταν εκείνη η περίπτωση παίκτη ερχόμενου από τη Γιουγκοσλαβία που έκανε όλες τις ομάδες της εποχής να ψάχνουν για τον επόμενο. Το σπασμένο δόντι από το χτύπημα το Ρομάι στο ματς του 1990 με τη Ρεάλ, η χαρακτηριστική κίνηση με την οποία σκούπιζε τον ιδρώτα του στην τιράντα της φανέλας, η μηχανική του σουτ που ακολουθούσε, τα δάκρυα στη Ναντ, οι ανεπανάληπτες εμφανίσεις στο final four του Κυπέλλου του 1995 συνόδευσαν τα πολύ παραγωγικά χρόνια του στον ΠΑΟΚ. Ακόμη και τώρα έχει τον τρόπο να σε κάνει αγαπήσεις ακόμη περισσότερο το άθλημα σε κάθε κουβέντα μαζί του.

https://www.youtube.com/watch?v=5vsYMJPMR8o

4) Παναγιώτης Γιαννάκης: Έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί τόσα και τόσα για τον «Δράκο» που το πιθανότερο είναι να επαναλάβω κάτι από όλα αυτά. Υπάρχει όμως κάτι που στο μυαλό μου στα χρόνια που ο Γιαννάκη μεγαλουργούσε, ξεχώριζε περισσότερο από τους πόντους, τις νίκες και τους τίτλους. Δεν χόρταινα να τον βλέπω να βουτάει στο παρκέ για τη χαμένη μπάλα, να τα βάζει με τύπους 20-25 πόντους ψηλότερους. Η αγκωνιά του Τσατσένκο στο πρόσωπο του στον τελικό της 14ης Ιουνίου του 1987 τον γιγάντωσε στα μάτια μου. Αυτό που ίσως δεν έχει επισημανθεί επαρκώς και θέλω να πιστεύω ότι θα το κάνει ο ιστορικός του μέλλοντος, είναι το πως ένας τόσο ταλαντούχος αθλητής δέχτηκε να περιορίσει τόσο πολύ το «εγώ» και -ποιος ξέρει;- ίσως την ίδια την καριέρα του για το «εμείς» και το καλό της ομάδας του. Για χάρη του Άρη αλλά και της Εθνικής διένυσε τα πιο παραγωγικά χρόνια της καριέρας του ως «δεύτερο βιολί» πίσω από τον Γκάλη παρότι οπουδήποτε αλλού θα ήταν το «πρώτο».

5) Τόνι Κούκοτς: Η αλήθεια είναι ότι η επιλογή του 5ου ήταν η πιο δύσκολη. Ήμουν σίγουρος ότι θα ήταν Ευρωπαίος, δεν υπήρχε περίπτωση να ξεφύγω από τη δεξαμενή της Γιουγκοσλαβίας. Ποιος όμως πραγματικά με έσπρωξε λίγο περισσότερο στην σχέση αγάπης με το μπάσκετ; Ντράζεν, Τζόρτζεβιτς, Ράτζα, Ντανίλοβιτς τόσοι και τόσοι παικταράδες ακόμη και άλλοι που μπροστά σε αυτούς ήταν ένα σκαλί χαμηλότερα. Ο Κούκοτς ήταν το κάτι άλλο. Τόσο ψηλός αλλά και τόσο αδύνατος που έμοιαζε εύκολη λεία για τους πιο σκληρούς της εποχής. Ποιος μπορούσε να τον σταματήσει; Στα 21 του πήρε την πρώτη Ευρωλίγκα, στα 22 και στα 23 του οδήγησε τη Γιουγκοπλάστικα στο «τριπλ κράουν». Κι αφού δεν έμεινε τίποτα να κάνει στην Ευρώπη, πήγε στο ΝΒΑ και αποτέλεσε μέρος του δεύτερου «three peat» των Μπουλς (1996-98). Ένα καθαρόαιμο, όμοιο του οποίου δεν έβγαλε από τότε το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Ίσως ο Λούκα Ντόντσιτς να μπορεί να θεωρηθεί εφάμιλλο του.

https://www.youtube.com/watch?v=VWtTeIbAYmQ

Δημήτρης Χρυσάνθης: Η πεντάδα της ζωής μου

Φημολογείται ότι η πρώτη λέξη που είπα στη ζωή μου ήταν «γκολ». Άρα η αγάπη μου για τον αθλητισμό πρέπει να οφείλεται σε γονίδιο. Η αγάπη μου για το μπάσκετ, αντίθετα, είναι συνειδητή. Ερωτεύτηκα την «πορτοκαλί θεά» τη δεκαετία του ’80 όταν παρακολουθούσα με κομμένη την ανάσα τις προσπάθειες της Εθνικής ομάδας να κερδίσει προκρίσεις σε μεγάλα τουρνουά πριν ακόμα το χρυσό ’87, αλλά και τις ευρωπαϊκές πορείες του Άρη σε Κύπελλο Κόρατς και Πρωταθλητριών.

Πολλοί είναι οι παίκτες που έχω δει να παίζουν και μου άρεσαν, παίκτες που θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αγαπημένους μου. Αν θα έπρεπε να διαλέξω πέντε από αυτούς, θα στεκόμουν σε εκείνους που έπαιξαν τον πιο καθοριστικό ρόλο για να αγαπήσω το μπάσκετ σε τέτοιο βαθμό, ώστε να το κάνω κομμάτι της ζωής μου.

1) Νίκος Γκάλης: Η έξαψη που ένιωθα κάθε φορά που τον έβλεπα να παίρνει την μπάλα για να ανοίξει έναν αιφνιδιασμό και η περιέργεια να δω με ποιον περίτεχνο τρόπο θα έδινε την ασίστ για ένα εύκολο καλάθι, παραμένουν ολοζώντανες στο μυαλό μου. Ξόδεψα πάμπολλες ώρες στην αλάνα προσπαθώντας να μιμηθώ την περίφημη προσποίηση που έκανε πάνω στην ντρίμπλα σπάζοντας τη μέση του και διασύροντας τους αντιπάλους του, αλλά φυσικά δεν τα κατάφερα ποτέ. Ήταν το είδωλό μου, ο λόγος που έδωσα όρκο πίστης στην πορτοκαλί θεά.

2) Παναγιώτης Γιαννάκης: Το άλει ουπ, που σήμερα είναι ψωμοτύρι για όλους τους μπασκετμπολίστες, τότε το βλέπαμε μόνο χάρη στον Γιαννάκη. Αυτός έβλεπε τον Γκάλη στην αδύνατη πλευρά της άμυνας και με αριστοτεχνικό τρόπο του πετούσε ψηλά την μπάλα, για να την πιάσει ο Νικ στον αέρα και να σκοράρει απ’ ευθείας. Τότε το ξέραμε ως “μπακντόρ” και μας τρέλαινε, γιατί δεν είχαν προηγούμενο τέτοιου είδους συνεργασίες, ειδικά στην Ελλάδα. Ο Γιαννάκης άλλαξε το ρου της ιστορίας του ελληνικού μπάσκετ, γιατί παραμέρισε το “εγώ” του και έφτιαξε μαζί με τον Γκάλη το κορυφαίο δίδυμο γκαρντ στην Ευρώπη εκείνη την εποχή. Ήταν αυτός που ανέδειξε τη σημασία της άμυνας στο παιχνίδι. Με τα επιθετικά φάουλ που κέρδιζε να αποτελούν το σήμα κατατεθέν του.

https://www.youtube.com/watch?v=94GZmnlaPGE

3) Μάτζικ Τζόνσον: Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ο μακαρίτης Φίλιππας Συρίγος, που συνήθιζε να βλέπει μπροστά από την εποχή του, έφερε το ΝΒΑ στην Ελλάδα μέσω της μαγητοσκοπημένης μετάδοσης κάποιων αγώνων από τους τελικούς των πλέι οφ. Τότε έμαθα τους Λος Άντζελες Λέικερς κι έγινα παντοτινός οπαδός τους. Γιατί με συνεπήρε το showtime, εκφραστής του οποίου ήταν ο Μάτζικ. Ένας παίκτης που μπορούσε να παίξει και στις 5 θέσεις με την ίδια αποτελεσματικότητα. Ένας πόιντ γκαρντ ύψους 2,06μ., με απίστευτη ικανότητα στον χειρισμό της μπάλας και μάτια… παντού, που του επέτρεπαν να δίνει τις πλέον αδιανόητες πάσες. Αν έχεις δει τον Μάτζικ να παίζει, είναι αδύνατο να μη λατρέψεις το μπάσκετ.

4) Ντράζεν Πέτροβιτς: Πολύ πριν τον Ναβάρο, ο Ντράζεν ήταν αυτός που λατρεύαμε να μισούμε στην Ελλάδα. Ο ατίθασος χαρακτήρας του και κάποια υπεροψία που έβγαζε, τον έκανε αντιπαθή και οι δύο νίκες της Εθνικής μας επί της Γιουγκοσλαβίας στο Ευρωμπάσκετ του ’87 πανηγυρίστηκαν ακόμα πιο έντονα, ακριβώς επειδή είχε χάσει αυτός. Όμως… τι παικταράς, Θεέ μου! Πώς να ξεχάσω τα δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών που σήκωσε με την Τσιμπόνα το 1985 στο ΣΕΦ και το 1986 απέναντι στη Ζαλγκίρις του Σαμπόνις και τα είδα από την ΕΡΤ σε περιγραφή Συρίγου; Πώς να ξεχάσω την ανεπανάληπτη μπασκετική παράσταση που έδωσε ως παίκτης της Ρεάλ πια μαζί με τον Οσκάρ Σμιντ της Καζέρτα στον αλησμόνητο τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων, που έγινε το 1989 στο ΣΕΦ; Δεν μπόρεσα να πάω στο γήπεδο, γιατί διάβαζα για τις πανελλαδικές εξετάσεις, αλλά κι από την τηλεόραση ο Ντράζεν ήταν υπέροχος…

https://www.youtube.com/watch?v=6CItF1iPJ_c

5) Άρβιντας Σαμπόνις: Όλοι τον αποκαλούσαν θαύμα της φύσης και δεν ήταν καθόλου κλισέ ο χαρακτηρισμός. Ήταν η απόλυτη πραγματικότητα. Διότι ακόμα πιο σπάνιος από τα πλούσια σωματικά του προσόντα ήταν ο τρόπος που τα συνδύαζε με την άριστη τεχνική κατάρτισή του και τη μεγάλη ευφυία του. Όλο το πακέτο ήταν μοναδικό. Και πείτε μου τώρα εσείς, έχετε δει ή ακούσει για πολλούς αθλητές με μπόι 2,2ομ. που να ξέρουν τόσο πολύ μπάσκετ; Ο Θεός έφτιαξε τον Σαμπόνις και μετά… έσπασε το καλούπι. Τέτοιος παίκτης ούτε υπήρξε πριν από αυτόν ούτε έχει υπάρξει και μετά…

https://www.youtube.com/watch?v=dSSrKt-rqao

Σοφία Γιαλλελή: Πεντάδα μιας... εποχής

Το παιχνίδι είναι γνωστό από το facebook, αλλά ακόμη και την ώρα που προσπαθούσα να καταλήξω σε πέντε ονόματα δεν μου φαινόταν σωστό. Το «προσπαθούσα» από μόνο του άλλωστε λέει πολλά. Η αλήθεια είναι πως δεν αγάπησα κάποιον παίκτη για να αγαπήσω το παιχνίδι. Αγάπησα το παιχνίδι. Αυτό που έβλεπα. Από τις φωτογραφίες του “Superbasket” που έπαιρνε ο αδελφός μου, την πρώτη δική μου μπάλα ως το επάγγελμα που ακολούθησα. Δεν είχε να κάνει με τη δημοσιογραφία, την υπογραφή ή –αν το προσπαρμόζαμε στη σημερινή εποχή- τις σέλφι. Είχε να κάνει με το ότι μου επέτρεπε να βλέπω μπάσκετ, να είμαι στο γήπεδο... Τα πέντε ονόματα είναι μάλλον ενδεικτικά και αν είχε γεννηθεί λίγο αργότερα θα ήταν άλλα. Ο Σπανούλης, ο Διαμαντίδης, ο Παπαλουκάς, ο Ζήσης, ο Φώτσης, ο Χατζηβρέττας, ο Σχορτσανίτης, ο Γιασικεβίτσιους ή ακόμη και ο Χαραλαμπόπουλος αργότερα. Όλα είχαν να κάνουν με το παιχνίδι... Το πως διάβαζαν το παιχνίδι και πως το έκαναν πιο όμορφο. Για τους ίδιους, τους συμπαίκτες τους και, ε, και για μένα…

1) Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο: Έρωτας μεγάλος! Το σουτ... Παραδόξως ήταν αυτό που αγάπησα πρώτο από το μπάσκετ, άποψη που μεγαλώνοντας διαφοροποιήθηκε πλήρως. Ο Έπι όμως ήταν από τους πρώτους σταρ της εποχής που έψαχνα να δω. Ήταν και ο λόγος για μια κατιτίς παραπάνω συμπάθεια στην Μπαρτσελόνα. Η οποία επίσης με τον καιρό μάλλον μετριάστηκε. Απαραίτητη σημείωση: Ο Επιφάνιο ήταν από τους λίγους που δεν «χάλασε» η εικόνα όταν τον γνώρισα και από κοντά. Απλός με χιούμορ και επαγγελματίας.

https://www.youtube.com/watch?v=2E3gjromLNU

2) Ντέιβιντ Στεργάκος: Ο άρχοντας... Τότε, όταν έπαιζε και τώρα... Όταν έκανε αυτή τη ραβέρσα του ήταν λες και θα άγγιζε τη γυρτή οροφή της Λεωφόρου. Του «Παύλος Γιαννακόπουλος». Διαφορετικό στυλ από ότι είχαμε δει μέχρι τότε. Έφερε ένα άλλο μπάσκετ στην Ελλάδα και στο ελληνικό πρωτάθλημα. Άλλος παίκτης... Και πραγματικός κύριος από τότε ως σήμερα.

https://www.youtube.com/watch?v=7FdTxuGE-qA

3) Φάνης Χριστοδούλου: Αγαπημένος νυν και αεί. Ο πρώτος παίκτης που σε έκανε να δεις πέρα από τους πόντους και λίγο αργότερα τη στατιστική. Έκανε τα πάντα, είχε αντιδράσεις μικρού παιδιού και ήταν απλά διαφορετικός σε όλα. Ένας αντιστάρ την εποχή των σταρ του ελληνικού μπάσκετ. Ο Φάνης ήταν απλά ο Φάνης. Ένας παίκτης που ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του αγωνιστικά και θα έκανε τα πάντα όχι για την πάρτη του, αλλά για την ομάδα.

https://www.youtube.com/watch?v=YXufBta8QS8

4) Άρβιντας Σαμπόνις: Ο Άρβιντας Σαμπόνις μετέφερε τη δουλειά του πόιντ γκαρντ στη ρακέτα και το έκανε αβίαστα. Ένας παίκτης που ήταν δεκαετίες μπροστά. Σούταρε, κάρφωνε, πάσαρε και όλα αυτά λες και δεν κουραζόταν. Λες και δεν χρειαζόταν καν να σκεφτεί. Εδώ που τα λέμε, μάλλον δεν χρειαζόταν κιόλας. Άνοιξε άλλους δρόμους τους οποίους χρειάστηκε να περάσει πολύς καιρός μέχρι να τους ακολουθήσουν κι άλλοι.

5) Μάτζικ Τζονσον-Λάρι Μπερντ: Κλέβω λίγο, αλλά στο μυαλό μου είναι συνδεδεμένοι αυτοί οι δύο: Όταν πήγα να πάρω την πρώτη δική μου μπάλα, γιατί μέχρι τότε «έκλεβα» του αδελφού μου και ειδικά την αγαπημένη του Super K, ήξερα τι ήθελα: Αυτή που διαφήμιζε το Superbasket με την υπογραφή του Μάτζικ Τζόνσον. Πήγα στον Τζίμης Σπορ στην Καλλιθέα και φανταστείτε απογοήτευση. Το χαρτζηλίκι δεν έφτανε... Έφτανε μόνο για μία με την υπογραφή ενός λευκού τύπου με ξανθά μαλλιά και περίεργη φάτσα. Έφυγα λοιπόν από το μαγαζί με αυτήν που είχε την υπογραφή του Λάρι Μπερντ. Ο Μάτζικ ήταν από τους αγαπημένους. Ποιος είχε τόσο ψηλό τύπο να κάνει την μπάλα ότι ήθελε τρέχοντας; Αυτές οι πάσες... Η μπάλα άνοιξε όμως και το παράθυρο στον άλλον τύπο... Τον περίεργο. Και ήταν αποκάλυψη. Χρειάστηκε αρκετά χρόνια είναι η αλήθεια για να τον εκτιμήσω όπως έπρεπε και να βρεθεί στους αγαπημένους, σε αυτούς που πραγματικά ήξεραν το άθλημα από το Α ως το Ω.

Υ.Γ.: Το γεγονός ότι δεν πήρα την μπάλα που ήθελα δεν με εμπόδισε ουδόλως από το να κοιμάμαι μαζί της, όπως άλλοι έχουν τα... αρκουδάκια τους και την Πασχαλίνα (η μητέρα μου) να φωνάζει «πως γίνεται να κοιμάσαι με αυτό το λάστιχο στο πρόσωπο!». Με τον καιρό κατάλαβε κι αυτή κι έγινε πιο μπασκετική κι από μένα! Και αλίμονο αν ξεχνούσα να της πω πότε είχε παιχνίδι στην τηλεόραση. Βλέπετε είχε την ευθύνη να ενηρώνει και τις αδελφές της, φανατικές του Άρη.  Ήταν η δική μου αγαπημένη... μπασκετική!

Γιάννης Λαμπίρης: Είχαν για «καμβά» το παρκέ

Οι ήρωες των νεανικών μας χρόνων, θα μπορούσαν να είναι και ήρωες σε κόμιξ όπου κάνουν τα πάντα και μπορούν να πετύχουν σε καθε δύσκολη αποστολή. Και όμως ήταν γήινοι και τους απολαμβάναμε με τα «μαγικά» τους που έδιναν άλλη ομορφία σε ένα έτσι και αλλιώς απίθανο άθλημα όπως το μπάσκετ.

1) Νίκος Γκάλης: Είναι σαν να κλέβεις εκκλησία να ρωτάς κάποιον που μεγάλωνε τη δεκαετία του 1980, ποιός ήταν ο παίκτης που τον «μάγεψε», που τον έκανε να λατρέψει το μπάσκετ. Οι πρώτες εικόνες (τηλεοπτικές) από το περίφημο αήττητο τσάλεντζ ράουντ της Κωνσταντινούπολης (1981) στο δρόμο προς τα τελικά του Ευρωμπάσκετ της Τσεχοσλοβακίας και στη συνέχεια οι αγώνες της τελικής φάσης στη Μπρατισλάβα ήταν ασπρόμαυρες, αλλά γέμιζαν με χρώμα την ψυχή σου. Να βλέπεις αυτό τον απίθανο τύπο με την αφάνα να κρύβει τη μπάλα και να την αφήνει στο καλάθι. Οι εικόνες ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακές δύο χρόνια αργότερα στο Ευρωμπάσκετ της Γαλλίας και μετά από κοντά πλέον να τον παρακολουθείς από το 1985 και έπειτα με αποκορύφωμα το έπος του 1987. Το διπλό και τριπλό σπάσιμο της μέσης, το περπάτημα στον αέρα, οι πάσες πίσω από τη μέση ή κοιτώντας αλλού ήταν εικόνες που σε ξεσήκωναν από την θέση σου, είτε ήσουν στην πολυθρόνα του σπιτιού σου, είτε στα δημοσιογραφικά θεωρεία κάθε γηπέδου. Οι τρομερές μονομαχίες στην Ευρώπη του Αρη, και τα ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ ήταν η απόλαυση κάθε ανθρώπου που λατρεύει την τέχνη, το όμορφο, το άρτιο να βλέπεις αυτόν τον σώουμαν να «πετάει» στο παρκέ και να σκοράρει με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Σαν να βλέπεις ένα πίνακα του Πικάσο, ή να ακούς μια σονάτα του Μπετόβεν.

2) Παναγιώτης Γιαννάκης: Ιmpossible is nothing. Το σύνθημα που σου έρχεται αυτόματα στο μυαλό όταν σκέφτεσαι τον «Δράκο» του ελληνικού μπάσκετ, δόγμα που συνέχισε και ως προπονητής (με τον οποίο η εθνική έκανε τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία της). Η αυταπάρνηση, η αυτοθυσία όπως εκείνη η βουτιά να κλέψει τη μπάλα στο θρίλερ της Μπρατισλάβας το 1981 με την Γιουγκοσλαβία, ή η αγκωνιά που έφαγε από τον αγαθό γίγαντα Τσατσένκο στον τελικό του Ευρωμπάσκετ του 1987 και στην οποία πονέσαμε…όλοι. Τα χέρια σαν κουτάλες που «εγκλώβιζαν» τον αντίπαλο, τα τρίποντα που ήταν λες και εφαρμόστηκαν για αυτόν.

Η άρνηση του να ηττηθεί ακόμα και αν η ομάδα του έχανε με διαφορά θεωρητικά μη αναστρέψιμη σου έδινε το έναυσμα και το πάθος για αυτό το άθλημα. Δεν μου προξένησε την παραμικρή έκπληξη όταν έμαθα ότι έπαιζε χωρίς χιαστούς! Αν πόνταρα σε κάποιον παίκτη ότι μπορεί να το κάνει θα ήταν σε αυτόν.

3) Ντράζεν Πέτροβιτς: Από το 1986 στο Μουντομπάσκετ της Ισπανίας, αλλά και στο Ευρωμπάσκετ του 1987, η απόλαυση του να παρακολουθείς τον Μότσαρτ του μπάσκετ, ήταν σκέτη απόλαυση. Γητευτής της μπάλας, σκόρερ ολκής, και πεισματάρης όσο δεν παίρνει σε σημείο κάποιες φορές εκνευριστικό (λόγω των έντονων διαμαρτυριών του ή της ειρωνίας). Ενας χαρισματικός...τσόγλανος όπως θα έλεγε και ο Γιάννης Ιωαννίδης. Ομως όλα ήταν μέρος του παιχνιδιού και αν κάποιος είχε ενστάσεις όλα ξεδιάλυναν οριστικά όταν τον έβλεπε από κοντά. Αξέχαστη η παράσταση στο ΣΕΦ, δύο χρόνια μετά το Ευρωμπάσκετ σε έναν από τους καλύτερους τελικούς ευρωπαϊκών κυπέλλων όλων των εποχών (Ρεάλ Μαδρίτης-Καζέρτα 117-113). Ο αείμνηστος Ντράζεν ήταν ένα θαύμα του μπάσκετ που δυστυχώς (πρώτα απ’ όλα για τον ίδιο και την οικογένειά του) δεν τον ζήσαμε και δεν τον χαρήκαμε όσο θα έπρεπε και όσο θα του άξιζε.

4) Οσκάρ Σμίντ: Για να παιχτεί το έπος του ΣΕΦ που αναφέραμε παραπάνω (Ρεάλ-Καζέρτα) χρειαζόταν και το αντίπαλο δέος και εκείνο το βράδυ όσοι είχαμε την τύχη και βρεθήκαμε στο ΣΕΦ είδαμε δύο από τα μεγαλύτερα «πολυβόλα» του παγκόσμιου μπάσκετ. 62-44 έληξε το μεταξύ τους σκορ, που ήταν οι πόντοι που σημείωσε ο καθένας (Πέτροβιτς-Σμίντ). Ο Βραζιλιάνος, τον οποίο πρωτοθαυμάσαμε τρία χρόνια νωρίτερα στο επικό παιχνίδι του Μουντομπάσκετ 1986 με αντίπαλο την εθνική μας ομάδα, ήταν ο κύριος εκφραστής που είχε κάνει τότε το μπάσκετ εθνικό άθλημα στη Βραζιλία, πριν πάρει αργότερα τη σκυτάλη το βόλεϊ.

Και για να μην μπερδέυεστε, το ποδόσφαιρο στη συγκεκριμένη χώρα, δεν λογίζεται ώς αθλημα αλλά ως θρησκεία. Ο Οσκάρ Σμίντ που πυροβολούσε (και σκόραρε) πιο γρήγορα από τον ίσκιο του είχε εκπληκτική έφεση στο τρίποντο που επίσης ήταν από τους παίκτες που το λάτρεψε και το απογείωσε ανάγοντάς το σε τρόπο ζωής. Ηταν ο παίκτης που μπορούσε να σταθεί ως το αντίπαλο δέος (χωρίς πάντως να τους ξεπεράσει) απέναντι από τον Ζίκο, τον Σώκρατες και τον Εντερ, τους μύθους του Βραζιλιάνικού ποδοσφαίρου της εποχής του και να πει: «Ναι το μπάσκετ μπορεί να είναι το ίδιο θεαματικό με φούλ επίθεση».

https://www.youtube.com/watch?v=KSQBeiunAbk

5) Φάνης Χριστοδούλου: Ο «μπέμπης» του ελληνικού μπάσκετ, είχε ίσως περισσότερο ταλέντο από κάθε άλλο Ελληνα παίκτη και απο τους περισσότερους Ευρωπαίους. Η τουλάχιστον ήταν από τους λίγους που μπορούσε να παίξει άνετα σχεδόν σε όλες τις θέσεις. Η πλαστικότητα στις κινήσεις του – παρά τα κιλάκια του που πάντα είχε – η φαντασία στο παιχνίδι και η προσήλωσή του στην άμυνα ήταν από τα χαρακτηριστικά του που λάτρευες και σου έδινε μια άλλη οπτική του μπάσκετ. Δηλαδή ενός ανθρώπου που έβγαζε άδολη και αγνή αγάπη για αυτό που κάνει χωρίς να στερείται «απαγορευτικά» πράγματα θεωρητικά για έναν επαγγελματία παίκτη όσον αφορά την ποσότητα (κάπνισμα και φαγητό). Είναι ο παίκτης από τον οποίο περίμενες το απρόβλεπτο, την έκρηξη, το ξέσπασμα τόσο αγωνιστικά όσο και εκφραστικά και είχε και ένα πολύ γλυκό σούτ. Ατυχώς για τον ίδιο, ευτυχώς για μας, δεν έπαιξε ποτέ στο εξωτερικό και τον χαιρόμασταν στην Ελλάδα. Διότι αν δούλευε με βάση το ταλέντο του, δύσκολα θα τον κρατούσε ακόμα και η Ευρώπη.

** Σε αυτή την εκλεκτή πεντάδα θα είχε περίοπτη θέση ο απίθανος Μάτζικ Τζόνσον, αλλά οι εικόνες στις αρχές της δεκαετίας του 1980 από τον μαγικό κόσμο του ΝΒΑ έρχονταν με το...σταγονόμετρο.

Γιώργος Χρονόπουλος: Πως «ταρακουνιέται» ένα... αγύριστο ποδοσφαιρικό κεφάλι

Ξεκινώντας να ξεκαθαρίσω ότι μιλάω (ή γράφω αν θέλετε) ως ο... αιρετικός της παρέας του Basketa.gr, καθώς σε αντίθεση με τους συναδέλφους η «πυξίδα» μου δείχνει ακόμα πολλές φορές ποδόσφαιρο, αφού η πρώτη αγάπη είναι παντοτινή.

Παρ'όλα αυτά η «μαγική» Α1 των 90s και αρχών  00s, η Εθνική ομάδα του μπάσκετ που ονομαζόταν «επίσημη αγαπημένη» και η «αλητεία» του ΝΒΑ  εκείνη την εποχή δεν γινόταν να μη μου τραβήξουν την προσοχή. Σε τελική ανάλυση στην Ελλάδα μεγάλωσα και αν δεν παινέψεις το... σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει και το αθλητικό "σπίτι" μας ήταν πάντα το μπάσκετ, το οποίο μας έβαλε στο χάρτη των ομαδικών αθλημάτων διεθνώς.

Πως αλλάζει λοιπόν το μυαλό ενός φανατικά «ποδοσφαιρικού»; Στην περίπτωσή μου, αρχικά άλλαξε, τελικά, τη δεκαετία του 2000 και βλέποντας τους 5 παρακάτω παίκτες, που τοποθετώ σε τυχαία σειρά, αφού κάποιες φορές δεν φτάνει ο πρωταγωνιστής σε μία μεγάλη στιγμή για να σου κάνει το «κλικ» κι έτσι έγινε με την αφεντιά μου και τη «σπυριάρα». Πριν ξεκινήουμε τονίζεται ότι σκοπίμως αποφεύγονται οι Έλληνες, καθώς θα ήταν άδικο να ξεχωρίσω κάποιον, ενώ υπάρχει και μία φανερή προτίμηση προς το ΝΒΑ...

1) Στιβ Νας: Αρχικά «κόλλησα» όταν έμαθα ότι είναι Καναδός, αφού είδα ότι ήταν «μάγος» δηλαδή, αφού κάποιος έπρεπε επιτέλους να τιμήσει τη μνήμη του μακαρίτη του Νέισμιθ που μας έκανε δώρο το άθλημα. Η φαντασία με την οποία έπαιζε ο Νας ήταν ο λόγος που προσωπικά άρχισα να κοιτάζω τί γίνεται σε κάθε γωνία του παρκέ, αφού πραγματικά δεν ήξερα από που θα «σερβίρει» την επόμενη φορά τη μπάλα. Άσε που η συνύπαρξή του με τον Τζέισον Κιντ, το Μαρκ Φίνλεϊ και τον Ντιρκ Νοβίτζκι στους Μάβερικς, υπό τη δική του καθοδήγηση ήταν ίσως από τα πιο παράδοξα και διασκεδαστικά πράγματα που έχω παρακολουθήσει αφού κατέρριψε μία και καλή τον μύθο ότι «Οι λευκοί δεν μπορούν να πηδήξουν».

https://www.youtube.com/watch?v=OwelXb0Vgfs

2) Ρέτζι Μίλερ: Εντάξει μιλάμε για τον ορισμό του «βομβαρδιστή». Πέρα από τη δεδομένη αξία του και ο γεγονός ότι «πλήγωσε» κάποτε με το χειρότερο τρόπο τους Νικς, που υποστηρίζω, ο Μίλερ ήταν αυτός που με έκανε να αναρωτιέμαι αν μπορώ να κάνω το ίδιο, με αποτέλεσμα ακόμα κι όταν έριχνα κέρμα σε μηχάνημα για να ρίξω σουτάκια, να κάνω δύο και τρία βήματα πιο πίσω. Στα παιδικά μου μάτια η μπάλα που ταξίδευε από τα 7 και βάλε μέτρα βρίσκοντας ασταμάτητα μόνο διχτάκυ, ήταν κάτι που φάνταζε τόσο γοητευτικό σαν τρόπος για να κερδίσεις αέρινα και ατσαλάκωτα τους αντιπάλους σου, όσο και άπιαστο φυσικά όταν το δοκίμασα. Αργότερα ήρθαν οι Ισπανοί, οι Γουόριορς και γενικά το μπάσκετ άλλαξε, αλλά ο Ρέτζι ήταν ο πρώτος που είδα να κάνει κάτι τέτοιο σε μία εποχή που δεν ήταν και μόδα να σουτάρεις από παντού και όπως είπα και στην εισαγωγή κάποια πράγατα μένουν για πάντα...

https://www.youtube.com/watch?v=MPPnqB8apoQ

3) Ντιρκ Νοβίτσκι: Δεν χωράνε πολλά λόγια... Ο Ντιρκ Νοβίτζκι, ο καλύτερος ίσως Ευρωπαίος που πήγε ποτέ στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού -από τα αζήτητα της Γερμανίας- ήταν από αυτούς που ήθελες απλά να βλέπεις να παίζουν μπάσκετ. Το πρωτάθλημα του 2011 με του Μάβερικς ήταν από αυτά που έχω πανηγυρίσει έξαλλα μόνο και μόνο επειδή του άξιζε τόσο, όσο σε κανέναν άλλον. Ο παίκτης ορισμός του «all around», που ταυτόχρονα δεν γύρισε ποτέ την πλάτη στην Εθνική του ομάδα. Μπορεί η δική μας Εθνική να του έκοψε το δρόμο προς έναν διεθνή τίτλο, αλλά η εμφάνιση του ημιτελικού του Eurobasket 2005 απέναντι στην Ισπανία, θα έπρεπε να διδάσκεται σε όποιον πιτσιρικά θέλει να γίνει από πλέι μέικερ μέχρι και πεντάρι. 

https://www.youtube.com/watch?v=wiKwbS2Nb0o

4) Άλεν Άιβερσον: Πραγματικά απορούσα πως άντεχε τόσο «ξύλο» και πως έτρεχε τόσο διαοολεμένα γρήγορα. Όποιος παρακολούθησε την απίστευτη σεζόν των Σίξερς στις αρχές της 21ης χιλλιετίας (2000-01) απλά ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να μην «ερωτεύτηκε» τον Άλεν Άιβερσον. Η "απάντηση" όπως ήταν το ψευδώνυμό του, ήταν από τους κύριους λόγους που είδα το μπάσκετ με άλλο μάτι. Από την 4η περίοδο του πιο άνισου All Star Game όλων των εποχών, που κέρδισε μόνος του τη Δύση ολοκληρώνοντας την έκπληξη, μέχρι την, απέλπιδα και άκαρπη, προσπάθειά του να «γονατίσει», μόνος του και πάλι, τους πανίσχυρους Λέικερς, ο Άιβερσον ήταν ο  ορισμός του «One Man Show» και εμένα αυτό που έφτανε και μου παραέφτανε.

https://www.youtube.com/watch?v=13YeR5zIGbo

5) Αλφόνσο Φορντ: Χίλιοι και ένας τρόποι να βάζει τη μπάλα στο καλάθι. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψεις τον αείμνηστο «Αλ» που αποτελεί πρώτο σκόρερ όλων των εποχών στη Euroleague και το αντίστοιχο βραβείο φέρει το όνομά του. Σε όποια ομάδα και αν έπαιξε ένιωθες ότι στις κρίσιμες στιγμές μεταμορφωνόταν σε ηπερήρωα και αν το παιχνίδι εξαρτιόταν από τα χέρια του ήξερες ότι έχει κερδίσει αν ήσουν στην ομάδα του. Συν τοις άλλοις αποτελεί και σημείο αναφοράς των «χρυσών» ετών της Α1 που ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος μπορούσε να παίζει στο Σπόρτινγκ ή στου Παπάγου, οπότε στο δικό μου μυαλό είναι και ένα από τα σύμβολα μίας ολόκληρης εποχής, όταν οι «μικροί» είχαν τα δικά τους «όπλα» στην προάσπιση των όποιων κεκτημένων.

https://www.youtube.com/watch?v=HToT-VMO5WM

Αλεξάνδρα Λούτση: Ένα χριστουγεννιάτικο δώρο που θα το θυμάμαι για πάντα

Γεννημένη τη δεκαετία του ’80 στην Πάτρα το μπάσκετ μπήκε στη ζωή μου μόλις στις αρχές των 90s, αρχικά από την τηλεόραση και στη συνέχεια με την παρουσία μου στο γήπεδο. Ο μεγάλος αδερφός μου «έφταιγε» για αυτό, το πρώτο μου εισιτήριο ήταν το χριστουγεννιάτικο δώρο μου! Το κλειστό της Περιβόλας ήταν τότε τόπος συνάντησης, ενώ η περιήγησή μου στα ανοιχτά γήπεδα μπάσκετ της αχαϊκής πρωτεύουσας -για χάρη του μικρότερου αδερφού μου- δεν θυμάμαι ακριβώς πώς ξεκίνησε, αλλά σίγουρα με έκανε να καταλάβω πως με αυτό το άθλημα θέλω να ασχοληθώ. Η νέα χιλιετία με βρήκε στην Αθήνα, να κάνω το πάθος μου δουλειά, και κάπως έτσι όλα πήραν το δρόμο τους.

1) Τσαρλς Μπάρκλεϊ: Η πρώτη ανάμνησή μου είναι να αγωνίζεται στους Φιλαδέλφεια Σίξερς και μου είχε κάνει τόση εντύπωση που το θυμάμαι ακόμα. Δεν τον λένε τυχαία «σερ». Ένας θρύλος κατά πολλούς «κοντός» και «χοντρός», που απλώς δεν περνούσε απαρατήρητος.

https://www.youtube.com/watch?v=S7PNpsukH2k&fbclid=IwAR1fK7gGztFC51wElziZVT-8LosJqHD6Nd5DGwZHZFK7Ded3wkBrvK9C3cg

2) Άλεν Άιβερσον: Ακόμα ένας «κοντός», που έφερε την επανάσταση στο σύγχρονο μπάσκετ, εντός παρκέ, με αμφιλεγόμενη προσωπικότητα εκτός. Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλον πιο επιδραστικό παίκτη από εκείνον. Ακόμα χαζεύω βίντεο με τις περίφημες σταυρωτές ντρίμπλες του.

3) Χάρολντ Έλις: Υπάρχουν πολλοί παίκτες του Απόλλωνα Πατρών για τους οποίους θα μπορούσα να γράψω πολλά. Ο Αμερικανός, όμως, ήταν αυτός που μου ήρθε πρώτος στο μυαλό. Ήταν ο πρώτος σκόρερ στον τελικό του 1997, τότε που οι «μελανόλευκοι» έχασαν στο σουτ τον τίτλο στο Κύπελλο Ελλάδας. Ήταν θεαματικός, με καρφώματα και κλεψίματα. Σε ξεσήκωνε. Ήταν ο παίκτης που ήθελες να βλέπεις, σε μια ομάδα με πολλούς πρωτοκλασάτους συμπαίκτες.

https://www.youtube.com/watch?v=GhZodV9Yh88&t=439s&fbclid=IwAR1b5wGbqqVnD-IUJmzwztTn8wWEWOotH8dF9xfDjO_czbxLH0YInbZDOL8

4) Πέτζα Στογιάκοβιτς: Σουτέρ από τους λίγους, τον πρόλαβα να αγωνίζεται στα ελληνικά παρκέ πριν μετακομίσει στο ΝΒΑ. Πολλοί ξεχωρίζουν το τρίποντο που έβαλε στο ΣΕΦ το 1998, με τον ΠΑΟΚ να αποκλείει από τους τελικούς τον Ολυμπιακό. Προσωπικά, θυμάμαι τους 43π. που σκόραρε στην Περιβόλα το ίδιο έτος, σε ένα ματς που κρίθηκε στην παράταση και ανέδειξε νικητές τους Θεσσαλονικείς.

5) Ευθύμης Ρεντζιάς: Ήταν ο ηγέτης της Εθνικής Εφήβων που αναδείχθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια το 1995, όντας πολυτιμότερος παίκτης, πρώτος σκόρερ και πρώτος ριμπάουντερ της διοργάνωσης. Από τα μεγάλα ταλέντα του ελληνικού μπάσκετ, αν κι έμεινε αναξιοποίητο. Δεν πέτυχε λίγα, αλλά το «ταβάνι» του φαινόταν να είναι πολύ πιο ψηλά.

https://www.youtube.com/watch?v=GCUYBnqz-IE&fbclid=IwAR1pfvtzZS5uhwUz83yChUVYnRh7Yi8360_8ehKqb_WcfBtvoUfyJ1d1eak

Το άρθρο Οι συντάκτες του Basketa.gr διαλέγουν αυτούς που τους έκαναν να αγαπήσουν το μπάσκετ (Part 2) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Το διήμερο που διανύουμε (18-19/4) είναι ένα διήμερο... αναπόλησης σπουδαίων ημερών για μια από τις μεγαλύτερες ομάδες στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ, τη Γιουγκοπλάστικα, και το Basketa.gr θυμάται εκείνη την αρμάδα, που άφησε μαζί με την κληρονομιά της, ένα μεγάλο «αν»... 

Το Σπλιτ είναι σήμερα μια πόλη 178.102 ανθρώπων (με βάση την απογραφή του 2011), το οποίο εμπεριέχει αρκετές ομορφιές, αν κάποιος θελήσει στο μέλλον να επισκεφθεί τις Δαλματικές Ακτές και να απολαύσει όσα έχει να του προσφέρει η Κροατία, μια χώρα που έχει βρει τον εαυτό της, τουλάχιστον, μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

Η πόλη αυτή είναι στα 410 χιλιόμετρα με το αυτοκίνητο από το Ζάγκρεμπ, την πρωτεύουσα της έτερης βαλκανικής χώρας, ενώ έχει δεχθεί την τιμητική διάκριση από την UNESCO, καθώς το παλάτι του Ρωμαίου Αυτοκράτορα Δοκλητιανού βρίσκεται στην πολιτιστική της κληρονομιά.

Στο μπάσκετ, παράλληλα, άφησε μια σπουδαία ευρωπαϊκή, ου μην παγκόσμια κληρονομιά. Μεταξύ των ετών 1988 και 1991, μία ήταν η ομάδα, η οποία δεν μπορούσε να αναχαιτιστεί με τίποτα, μια ομάδα που έχει κυριαρχήσει όσο ελάχιστες στα ευρωπαϊκά παρκέ και, σήμερα, με μόλις έξι τίτλους στα επόμενα 19 χρόνια, η ιστορία της έχει παραμείνει «χαραγμένη» στο μυαλό όσων είχαν την τύχη να την παρακολουθήσουν.

Η Γιουγκοπλάστικα του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς, αρχικά, και του Ζέλικο Παβλίσεβιτς στη συνέχεια, ήταν κάτι ξεχωριστό, που πολύ δύσκολα μπορεί να δούμε οποιαδήποτε άλλη στιγμή, όποια υπερομάδα κι αν σχηματιστεί στο μέλλον. Είχε τον τρόπο της να είναι κυρίαρχη στον απόλυτο βαθμό και να μην αφήσει άλλες σπουδαίες ομάδες της εποχής να κατακτήσουν κάποιο τρόπαιο.

Αυτό, εν μέρει, μπορεί φυσικά να βρει αγωνιστική εξήγηση. Με παίκτες σαν τον μετέπειτα Hall of Famer Τόνι Κούκοτς, τον Ντίνο Ράτζα, τον Ζόραν Σάβιτς και τους μετέπειτα κορυφαίους τεχνικούς, Βέλιμιρ Περάσοβιτς και Ντούσκο Ιβάνοβιτς, μεταξύ άλλων, εκείνη η ομάδα απλά… δεν παιζόταν, έχοντας στον πάγκο της παράλληλα έναν προπονητή, ο οποίος έβλεπε πολύ μπροστά στο μέλλον, ενώ λίγα χρόνια αργότερα θα έγραφε ιστορία και με τον Παναθηναϊκό, με το ευρωπαϊκό των Παρισίων το 1996.

Είτε ως Γιουγκοπλάστικα είτε ως POP 84, λοιπόν, ελάχιστες φορές έχουμε δει μια τόσο ταλαντούχα ομάδα να αποδίδει με τέτοιο τρόπο στο παρκέ. Για πολλούς μπορεί να είναι και η καλύτερη ομάδα, που έχουν δει ποτέ τα μάτια τους στην Ευρώπη. Πώς να αγνοήσεις, άλλωστε, το γεγονός ότι με βάση αυτή την ομάδα και τις κατακτήσεις της, ο GM των Μπουλς, Τζέρι Κράουζε, πρόσθεσε στη «μαγική» αρμάδα των «Ταύρων» τον Κούκοτς, ως συνδετικό κρίκο των Μάικλ Τζόρνταν, Σκότι Πίπεν και Ντένις Ρόντμαν.

Και πάλι, όμως, το πιο σημαντικό από όλα είναι κάτι διαφορετικό, το διήμερο αυτό (18-19/4) που θυμόμαστε τους δύο εκ των τριών σερί τίτλων στην Ευρωλίγκα από την πλευρά των Γιουγκοσλάβων. Και είναι το γεγονός που αναφέραμε νωρίτερα, ότι απέτρεψε από σπουδαίες ομάδες της εποχής να πάρουν κούπα.

Ο Άρης, για παράδειγμα, δεν πήρε καμία, η Μπαρτσελόνα έπρεπε να περιμένει μέχρι το 2003 για να πανηγυρίσει το πρώτο της τρόπαιο, η Μακάμπι πανηγύρισε επιτέλους το τρίτο το 2001 απέναντι στον Παναθηναϊκό, η Λιμόζ έπρεπε να κάνει το θαύμα του 1993 και η Σκαβολίνι ήταν μια καλή ομάδα της εποχής, χωρίς να προχωρήσει σε κάποιο αντίστοιχο επίτευγμα.

Ειδικά εκείνη η Μπαρτσελόνα πρέπει να γέμισε… ψυχολογικά από τους δύο σερί χαμένους τίτλους, που είναι σαν σήμερα (18/4) για το 1991 και σαν αύριο (19/4) για το 1990. Στον πρώτο εκ των δύο τελικών, μάλιστα, έπαιζε θεωρητικά… εντός έδρας στη Σαραγόσα και με τους Σαν Επιφάνιο και Όντι Νόρις σε «ημιάγρια» κατάσταση. Ο Τόνι και η παρέα του, όμως, είχαν πάρει ήδη… το κολάι από την κούπα του 1989, στο «σόου» του Ράτζα απέναντι στη Μακάμπι και, παρά την αντικειμενική συνθήκη της έδρας για τον αντίπαλο, η ανωτερότητά της δεν κρύφτηκε και το 72-67 «επισφράγισε» το δεύτερο τίτλο.

https://www.youtube.com/watch?v=3hMsgZmcwds

https://www.youtube.com/watch?v=BIcAf7Tr-sk

Δε σημαίνει αυτό, βέβαια, ότι θα ήταν εύκολο το έργο το 1991 στο Παρίσι. Εκεί, όμως, ο «παράγοντας Χ» άκουγε στο όνομα του Ζόραν Σάβιτς, ο οποίος με τους 27 του πόντους, την ώρα που Κούκοτς και Σρετένοβιτς έκαναν… όλες τις υπόλοιπες δουλειές, θα άφηνε τους Καταλανούς να γυρίσουν και πάλι με άδεια χέρια στη Βαρκελώνη, με τον Κώστα Ρήγα μάλιστα τότε να είναι ο εκ των διαιτητών της αναμέτρησης.

https://www.youtube.com/watch?v=IZa8lcVv8VI

Και για να επανέλθουμε στο ερώτημα. Είναι, όντως, η Γιουγκοπλάστικα η κορυφαία ομάδα όλων των εποχών στο ευρωπαϊκό μπάσκετ; Εδώ έχουμε έναν ιδιαίτερο «αστερίσκο» και αυτός αφορά τον εμφύλιο, που «ξέσπασε» αμέσως μετά στη Γιουγκοσλαβία, ειδικά ανάμεσα στους Σέρβους και τους Κροάτες, με άπαντες να παίρνουν απόσταση, πλην Μαυροβουνίων, από το Βελιγράδι. Με αυτή τη συγκυρία, βέβαια, δε θα μπορούσε να υπάρχει όνομα με το όνομα «Γιουγκοπλάστικα» σε μια κροατική πόλη, όπως το Σπλιτ.

Τι θα γινόταν, λοιπόν, αν δεν είχαμε τον εμφύλιο. Κανείς δε γνωρίζει. Μπορεί και να γινόμασταν μάρτυρες της μεγαλύτερης δυναστείας όλων των εποχών στο ευρωπαϊκό μπάσκετ με διαφορά από όλες τις υπόλοιπες. Το ερώτημα θα μείνει αναπάντητο, βέβαια, αλλά οι αναμνήσεις εκείνης της ομάδας θα μείνουν ζωντανές για πάντα…

Υ.Γ. Μιας και πρόκειται για τέτοια ομάδα, αλλά και από τις ιστορικές στιγμές που έζησε το ελληνικό μπάσκετ, θυμηθείτε ολόκληρο σπουδαίο παιχνίδι με τον υπέροχο, επίσης, Άρη της εποχής.

https://www.youtube.com/watch?v=JJpyGjDRtdI&feature=emb_title

Το άρθρο Υπήρχε κάποτε μια ασταμάτητη «αρμάδα» από το Σπλιτ (vids+pics) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Τόνι Κούκοτς είδε ακόμα μία υποψηφιότητά του για την είσοδό του στο The Naismith Memorial Basketball Hall of Fame να πέφτει στο… κενό και δεν έκρυψε τη δυσαρέσκειά του.

Ο παλαίμαχος φόργουορντ δεν επιλέχθηκε ούτε φέτος από την επιτροπή, ώστε να μπει στην «αίθουσα της δόξας». Τα ονόματα των Κόμπι Μπράιαντ, Τιμ Ντάνκαν, Κέβιν Γκαρνέτ και Πάτρικ Μπάουμαν ήταν εκείνα που ξεχώρισαν, μεταξύ άλλων, με τον Κροάτη να βλέπει και πάλι εαυτόν να παραλείπεται.

«Παραμένει άγνωστο ποιοι αποφασίζουν για αυτά, γιατί δεν έχει ανακοινωθεί ποτέ κάτι στο κοινό. Δεν ξέρω εάν τελικά θα μπω ποτέ στο Hall of Fame. Εάν θέλω; Προφανώς και θέλω! Πέρασε ακόμη ένας χρόνος βέβαια και τίποτα δεν έχει γίνει», ανέφερε εκνευρισμένος ο 51χρονος, για να προσθέσει: «Ειλικρινά, σημαίνει περισσότερα για εμένα που έπαιξα δίπλα στο Μάικλ Τζόρνταν και κατέκτησα δαχτυλίδια στο ΝΒΑ, παρά αυτό. Εάν οι πρώην προπονητές, συμπαίκτες και οι ειδικοί λένε ότι είμαι ένας από τους τρεις-τέσσερις καλύτερους παίκτες στην ιστορία της Ευρώπης, για τι να συζητήσουμε; Μπορεί να μην ξέρουν τι λένε; Δεν έχει σημασία να συνεχίσουμε να συζητάμε κάτι πάνω σε αυτό. Καλύτερα να καταναλώσω ενέργεια για να παίξω γκολφ, παρά να μιλήσω πάλι για όλο αυτό».

Ο Τόνι Κούκοτς αγωνίστηκε στο ΝΒΑ από το 1993 έως το 2006, οπότε αποσύρθηκε από την ενεργό δράση, παίζοντας κατά σειρά στους Σικάγο Μπουλς, τους Φιλαδέλφεια Σίξερς, τους Ατλάντα Χοκς και τους Μιλγουόκι Μπακς. Αναδείχθηκε τρεις φορές πρωταθλητής, με τους «ταύρους» (1996-1998), μία φορά κορυφαίος έκτος παίκτης (1996) και συμπεριλήφθηκε στη δεύτερη καλύτερη ρούκι πεντάδα το 1994. Το 1991 επιλέχθηκε στους κορυφαίους πενήντα παίκτες της ιστορίας από τη Διεθνή Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης, ενώ έχει εισαχθεί στο FIBA Hall of Fame από το 2017.

Με τη Γιουγκοπλάστικα κατέκτησε τρεις φορές την Ευρωλίγκα (1989-1991), ενώ σε εθνικό επίπεδο, με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας, πανηγύρισε το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ (1988), το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Αργεντινής (1990) και τρία μετάλλια σε Ευρωμπάσκετ (1989, 1991, χάλκινο 1987). Με την Εθνική Κροατίας αναδείχθηκε «ασημένιος» Ολυμπιονίκης το 1992 στη Βαρκελώνη και «χάλκινος» πρωταθλητής κόσμου (1994) και Ευρώπης (1995). Ήταν πέντε φορές «Euroscar Player of the Year» (1990, 1991, 1994, 1996, 1998) και τέσσερις φορές «Mister Europa Player of the Year» (1990-1992, 1996). Η Ευρωλίγκα τον ψήφισε το 2008 ως έναν από τους πενήντα κορυφαίους συντελεστές στην ανάπτυξη του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Το άρθρο Ο εκνευρισμός του Κούκοτς και ο Τζόρνταν εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Στο φως της δημοσιότητας δόθηκε η λίστα των υποψηφίων για την τάξη του Hall of Fame του 2020 με μερικά ηχηρά ονόματα να δεσπόζουν. 

Ο λόγος για τους Κόμπι Μπράιαντ, Τιμ Ντάνκαν, Κέβιν Γκαρνέτ, Κρις Μπος αλλά και για τη Μπέκι Χάμον, ονόματα που δεν χρειάζονται συστάσεις και επεξηγήσεις. Μπράιαντ και Ντάνκαν μετράνε τους περισσότερους τίτλους, με 5 πρωταθλήματα έκαστος. 

Οι υπόλοιποι υποψήφιοι είναι οι Σον Μάριον, Μάικλ Φίνλεϊ, Μαρκ Ίτον, Μπακ Ουίλιαμς, Μπίλαπς, Μαρκ Τζάκσον, Τιμ Χάρνταγουεϊ, Ριπ Χάμιλτον, Κρις Ουέμπερ, Ρασίντ και Μπεν Ουάλας, Ρικ Έιντελμαν, Τζορτζ Καρλ, Ρούντι Τομνιάνοβιτς και Τόνι Κούκοτς, με τον τελευταίο να ξεχωρίζει από τους διεθνείς υποψηφίους. 

Οι φιναλίστ θα ανακοινωθούν κατά τη διάρκεια του All Star Weekend στο Σικάγο τον Φεβρουάριο, ενώ αυτοί που τελικά θα μπουν, θα ανακοινωθούν κατά τη διάρκεια του Final 4 του NCAA τον Απρίλιο.

Tim Duncan and Becky Hammon have been selected as nominees for the @Hoophall Class of 2020.#GoSpursGo pic.twitter.com/7sz7lteweA

— San Antonio Spurs (@spurs) December 19, 2019

Naismith Memorial Basketball HOF candidates for 2020 ?

?Kobe Bryant
?Kevin Garnett
?Tim Duncan
?Chris Bosh
?Tamika Catchings

Full list ➡️ https://t.co/eoOj5WiVh5 pic.twitter.com/ZRauKMxZCw

— Bleacher Report (@BleacherReport) December 19, 2019

The list of eligible candidates for the upcoming HOF induction runs deep. Best HOF class ever? pic.twitter.com/kJ7ZkTywZq

— SLAM (@SLAMonline) December 19, 2019

Το άρθρο Κόμπι, Ντάνκαν, Γκαρνέτ και Μπέκι Χάμον υποψήφιοι για Hall of Fame εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Τον αποκάλεσαν «Λευκό μάγο» και «Λευκό Μάτζικ», «Αράχνη του Σπλιτ» και «Ροζ Πάνθηρα» λόγω της φοβερής ευλυγισίας που είχε, αν και κοιτούσε τον κόσμο από τα 211 εκατοστά, και «Σερβιτόρο» λόγω των ασύλληπτων και ευφάνταστων ασίστ που μοίραζε απλόχερα στους συμπαίκτες του σε κάθε ματς.

Ο Τόνι Κούκοτς, το πιο αναγνωρίσιμο ίσως νούμερο 7 που πάτησε ποτέ σε παρκέ, γίνεται σήμερα 51 ετών και το Basketa.gr παρουσιάζει ένα ιδιαίτερο αφιέρωμα.

Ο Τόνι Κούκοτς γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου του 1968 στο Σπλιτ της Κροατίας και από μικρός λάτρευε τον αθλητισμό. Έχοντας πλέον εικόνα του τι πέτυχε στην καριέρα του θα ήταν μάλλον ασφαλές να πούμε πως όποιο άθλημα και να επέλεγε ήταν «καταδικασμένος» να βρεθεί στην κορυφή.

Πριν αναδειχθεί σε ορισμό του «all-around» μπασκετμπολίστα καταργώντας τις θέσεις, ο Κούκοτς πρόλαβε να έχει διακρίσεις στο πινγκ-πονγκ και να αγωνιστεί ως αριστερό εξτρέμ στα ποδοσφαιρικά τμήματα υποδομής της Χάιντουκ Σπλιτ. Με ύψος κοντά στο 1,90 στα 13 του χρόνια έδωσε μία ευκαιρία στο μπάσκετ και ευτυχώς για....το μπάσκετ έκανε την καλύτερη επιλογή.

«Αν υπάρχει μία θέση που μου ταιριάζει περισσότερο απ'όλες αυτή είναι του λίμπερο στο ποδόσφαιρο, σαν τον Φράνκο Μπαρέζι ( σ.σ παλιός άσος της Μίλαν). Μου αρέσει να έχω πλήρη εικόνα του γηπέδου. Καταλαβαίνω καλύτερα τι πρέπει να κάνω έτσι» είχε δηλώσει κάποτε ο Κροάτης.

Το «δολοφονικό» σουτ που διέθετε και η εξαιρετική του αντίληψη, του επέτρεπαν να παίζει παντού ξεκινώντας συνήθως από τη θέση του σμολ φόργουορντ. Το 1987 το ένιωσαν στο πετσί τους οι Αμερικάνοι όταν τον είδαν να τους εκτελεί με 11 (!) τρίποντα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων, όπου έκανε την εμφάνισή της η πρώτη εκδοχή της μετέπειτα τεράστιας ομάδας των «πλάβι».

https://www.youtube.com/watch?v=BzMQ0Im5ovE

Η μπασκετική του ενηλικίωση όμως ήρθε υπό τις οδηγίες του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς, στη Γιουγκοπλάστιγκα με την οποία ξεδίπλωσε το ταλέντο του και έγινε γνωστός σε όλη την Ευρώπη κατακτώντας δύο Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα (1989,1990) πριν τελικά τον επιλέξουν οι Σικάγο Μπουλς στο νούμερο 29 του Ντραφτ το 1990.

Ο νεαρός με το «7» στην πλάτη όμως δεν ήταν έτοιμος να φύγει από τη Γιουγκοσλάβία και τη Γιουγκοπλάστικα, η οποία εν τω μεταξύ είχε αλλάξει όνομα (ΠΟΠ 84) και προπονητή αφού είχε έρθει ο Παβλίσεβιτς στη θέση του Μάλκοβιτς, η μαγεία του Κούκοτς όμως παρέμεινε αναλλοίωτη. Παραμένει εκεί και κατακτά μαζί της άλλο ένα Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα πετυχαίνοντας το πρώτο, και μοναδικό μέχρι σήμερα, three pit της ιστορίας του θεσμού.

Δείτε τους 40 πόντους που πέτυχε, με 9 τρίποντα (!), κόντρα στη Σκαβολίνι του Σέρτζιο Σκαριόλο εκείνη τη σεζόν

https://www.youtube.com/watch?v=PPxf-gVMApA

Εν τω μεταξύ, σε επίπεδο των Εθνικών ομάδων ο Κροάτης (ακόμα βέβαια τότε Γιουγκοσλάβος) είχε γίνει συλλέκτης μεταλλίων. Αργυρό στους Ολυμπιακούς του 1988, χρυσό στο Ευρωμπάσκετ του 1989, χρυσό στο Μουντομπάσκετ της Αργεντινής, χρυσό και στο Ευρωμπάσκετ του 1991 στον επίλογο αυτής της εξαιρετικής ομάδας λίγο πριν την οριστική διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

https://www.youtube.com/watch?v=ca61xfyq6LU

«Ο συγκάτοικος μου στο Ευρωμπάσκετ της Ιταλίας το 1991 ήταν ο Γιούρι Ζντοβτς που ήταν Σλοβένος. Τον άκουσα να μιλάει στο τηλέφωνο λέγοντας: «Μα είσαι σίγουρος; Εντάξει». Όταν έκλεισε μου είπε ότι τα μαζεύει και φεύγει. Ο πόλεμος έχει ήδη αρχίσει. Δεν μπορούσα να μιλήσω σε κανέναν, οι γραμμές είχαν κοπεί. Ήμουν μακριά και αποκομμένος. Μετά έμαθα ότι ένας θείος μου παραλίγο να πληγωθεί από πυρά στο Σπλιτ» θυμήθηκε ο Κούκοτς χρόνια αργότερα για το πως έμαθε για την έναρξη του εμφυλίου πολέμου και πήρε την απόφαση να εγκαταλείψει τη χώρα.

Mετά τη διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας ο Κούκοτς επέλεξε την εθνική Κροατίας με την οποία μάλιστα αντιμετώπισε τη «Dream Team» των ΗΠΑ στον τελικό του Ολυμπιακού τουρνουά της Βαρκελώνης το 1992.

Σε συλλογικό  επίπεδο ακολούθησε μία διετία στη Μπενετόν Τρεβίζο, όπου πρόλαβε να πάει σε ένα ακόμα Final Four της Euroleague, στο ΣΕΦ, για να ηττηθεί από τη Λιμόζ του «δασκάλου» του Μποζινταρ Μάλκοβιτς στον τελικό αφού νωρίτερα στον ημιτελικό έκανε ότι ήθελε κόντρα στον ΠΑΟΚ του Ντούσαν Ίβκοβιτς αγωνιζόμενος για 40 λεπτά ως πλέι μέικερ.

https://www.youtube.com/watch?v=zQ4gI_XzW9g

Το καλοκαίρι του 1993 έκανε επιτέλους το άλμα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού για να αγωνιστεί με τη φανέλα των Μπουλς. Κάτι το γεγονός ότι ήταν Ευρωπαίος, στην εποχή που οι Αμερικάνοι δεν έπαιρναν και πολύ σοβαρά το μπάσκετ της Γηραιάς Ηπείρου, και κυρίως το γεγονός ότι έπεσε πάνω στην ανακοίνωση αποχώρησης του Μάικλ Τζόρνταν από την ενεργό δράση, η μεταγραφή του πέρασε στα ψιλά για πολλούς.

Για πολλούς εκτός του Φιλ Τζάκσον, ο οποίος βάζει τον Κούκοτς να δουλέψει αρχικά πάνω στον όγκο του κορμιού του για να αντέξει τις σκληρές σωματικές επαφές του ΝΒΑ και κατόπιν του δίνει το ρόλο του έκτου παίκτη στην ομάδα.

Ο Κροάτης δεν ξεκινούσε βασικός αλλά ήταν ο παίκτης κλειδί σε μία σειρά από τακτικές του Τζάκσον, που τον ήθελαν να παίζει από «2» μέχρι «5». Ο κάποτε μικροκαμωμένος άσος έχει βάλει πλέον και δύναμη στο παιχνίδι του και μετά τη φυγή του Χόρας Γκαρντ το καλοκαίρι του 1994 βρίσκει θέση στη βασική 5άδα.

Το 1995 ο Μάικλ Τζόρνταν επιστρέφει στους Μπουλς και ο Κούκοτς στο γνώριμο ρόλο του 6ου παίκτη. Ακόμα κι έτσι έχει μέσο όρο συμμετοχής 28 λεπτά ανά αγώνα και κάνει πράγματα και θαύματα βοηθώντας τους Μπουλς να φτάσουν σε ένα ανεπανάληπτο three pit όντας ο ίδιος 3ος σκόρερ της ομάδας, πίσω από τον Τζόρνταν και τον Σκότι Πίπεν.

https://www.youtube.com/watch?v=3tMLm-wxc7E

Στην καριέρα του στο ΝΒΑ ο Τόνι Κούκοτς είχε μέσο όρο 11.6 πόντους, 4.2 ριμπάουντ και 3.7 ασίστ σε 846 αγώνες με καλύτερη τη σεζόν 1998-99. Επόμενοι σταθμοί μετά τους Μπουλς, από τους οποίους αποχώρησε το 2000 καθώς οι «ταύροι» προχώρησαν ανανέωση του ρόστερ, ήταν οι Σίξερς, οι Χοκς και τα τελευταία τέσσερα χρόνια της καριέρας του οι Μπακς.

Στο Μιλγουόκι μετά από έναν φιλανθρωπικό αγώνα στις 12/9/2006, λίγες ημέρες πριν γίνει 38 ετών ανακοίνωσε την απόφασή του να αποσυρθεί από την ενεργό δράση, αφήνοντας το χώρο της πορτοκαλί θεάς πιο φτωχό. Εισήχθη στο Hall of Fame το 2017 έχοντας προσφέρει απλόχερα γλυκές αναμνήσεις σε όσους είχαν την τύχη να τον παρακολουθήσουν να αγωνίζεται.

https://www.youtube.com/watch?v=VWtTeIbAYmQ

https://www.youtube.com/watch?v=EjrMQX8Kf2k

Το άρθρο Τόνι Κούκοτς: Ο πρώτος αυθεντικός «all around» (vids) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Στους υποψήφιους για την είσοδό τους στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame συμπεριλήφθηκε και το όνομα του αδικοχαμένου Αλφόνσο Φορντ.

Δεκατρία χρονιά μετά το θάνατό του, το όνομα του Αμερικανού γκαρντ που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 32 ετών συμπεριλήφθηκε στη λίστα με τους υποψήφιους της κλάσης του 2018, μαζί με άλλους θρύλους όπως οι Τόνι Κούκοτς, Βλάντε Ντίβατς, Ντίνο Ράτζα, αλλά και οι Ταλ Μπρόντι, Τζάκι Σαζαλόν, Σεμέν Καλίπσκι, Βλάντιμιρ Κοντράσιν, Μάρκος Λέιτι, Άλντο Οζόλα, Αμάουρι Πάσος, Νταν Πίτερσον, Μανουέλ Σάινθ, Τόγκο Σοάρες και Ράνκο Ζεράβιτσα. Μόνο ένας, από την κατηγορία των διεθνών παικτών, θα εισέλθει στην «αίθουσα της δόξας». Το 2017 μπήκε ο Νίκος Γκάλης.

Η επιτροπή του μουσείου ανακοίνωσε και τα ονόματα των υποψηφίων Βορειοαμερικανών, μεταξύ των οποίων είναι εκείνα των Τζέισον Κιντ, Στιβ Νας, Ρέι Άλεν και Γκραντ Χιλ, οι οποίοι συμπεριλήφθησαν για πρώτη φορά στη λίστα, όπως άλλωστε και οι Ριπ Χάμιλτον και Τσάνσεϊ Μπίλαπς. Ο Τιμ Χάρνταγουεϊ, ο Κρις Ουέμπερ, ο Μορίς Τσικς, ο Σίντνεϊ Μονκρίφ, ο Κέβιν Τζόνσον και ο Μαρκ Αγκουάιρ βρέθηκαν και στο παρελθόν στη θέση τoυ υποψηφίου, αλλά δεν μπόρεσαν να συγκεντρώσουν τις απαραίτητες ψήφους για να εισέλθουν στο Naismith Memorial Basketball Hall οf Fame. Η τελική λίστα, των φιναλίστ, θα ανακοινωθεί το Φεβρουάριο στο περιθώριο του NBA All Star Weekend.

Δείτε, ΕΔΩ, και τους 179 υποψήφιους.

Το άρθρο Στους υποψήφιους για το Hall of Fame ο Φορντ εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Τόνι Κούκοτς απέδειξε στην πράξη, στο «House of Basketball», γιατί εισήχθη στο Hall of Fame της FIBA. Δείτε με πόση άνεση σκόραρε, στα 49 του πλέον, φορώντας κοστούμι.

Ο Κροάτης αποσύρθηκε από την ενεργό δράση το 2006 και έντεκα χρόνια μετά εισήχθη στην αίθουσα της δόξας της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης. Στο περιθώριο της εκδήλωσης, στην Ελβετία, βρέθηκε με μια μπάλα στο χέρι κι έκανε αυτό που γνωρίζει καλύτερα από τον καθέναν: ευστόχησε για τρίποντο με το αριστερό…

https://twitter.com/FIBA/status/914798744297725952

Το άρθρο Ευστοχεί και με κοστούμι ο 49χρονος Κούκοτς (vid) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.