"Τους καλούς παίρνει ο Θεός κοντά του", λένε. Υπάρχουν φορές που το λένε από συνήθεια. Και υπάρχουν και άλλες που σκέφτεσαι, γιατί δε μπορείς να μιλήσεις να αρθρώσεις λέξη, ότι δε μπορεί τόσο καλούς να τους φυλάει τέτοιο ριζικό. Να σαν τη σημερινή, κακή ώρα, που έφυγε για πάντα από κοντά μας ο Θανάσης Σκουρτόπουλος. Στην άλλη άκρη της γης, μακριά από τους δικούς του ανθρώπους. Θα μου πεις, θα άλλαζε κάτι αν δεν ξύπναγε στο σπίτι του; Οχι, το δράμα ίδιο θα ήταν, αλλά να, τέτοιες ώρες σκέφτεσαι διάφορα.
Δεν ήταν ο Θανάσης για να είναι μόνος του, σε καμία στιγμή. Γιατί ήταν ένα παιδί έξω καρδιά, ένας αγνός, αληθινός, κανονικός άνθρωπος. Δούλεψε, πέρασε την επετηρίδα των προπονητών, δεν είχε "άκρες", ανέβηκε με το σπαθί του, πέρασε δύσκολα, έφτασε να ζήσει και μεγάλες στιγμές. Προπόνησε τους καλύτερους του σπορ στη χώρα, έχοντας το τιμόνι της Εθνικής ανδρών, με δεν "ψήλωσε" ποτέ, δεν άλλαξε. Πάντα ο Θανάσης ήταν, με τους φίλους του, με την πλάκα του, με τις αυθόρμητες αντιδράσεις του.
Το "φτιασίδωμα" δεν του πήγαινε του Θανάση και δεν το επιχείρησε ποτέ. Δεν είχε image makers, κομμωτές και ράφτες, δεν πρόβαρε στους καθρέφτες, δεν ακολουθούσε τις τάσεις που άλλαζαν με τις εποχές και ενίοτε αποτελούσαν πασαπόρτια για δουλειές. Ο Θανάσης ήταν, που έπειθε με το λόγο του και με τη δουλειά του.
Ισως αν είχε μπει σε αυτό το σύστημα να μη δεχόταν επιθέσεις ισοπέδωσης στη θητεία του στην Εθνική Ανδρών. Σε αυτήν που "κολύμπησε" πρώτος στη νέα πραγματικότητα των παράθυρων και προκρίθηκε όπου κι αν διεκδίκησε. Ο Σκουρτόπουλος πήγε την Εθνική στα μεγάλα ραντεβού, κόντρα σε ένα κάρο αντιξοότητες, μα αντιμετωπιζόταν από πολλούς σαν... κατά λάθος προπονητής. Αλλά είπαμε, δεν είχε "κύκλο", δεν είχε "στρατό", ήταν ο Θανάσης.
Αυτό το αποχαιρετιστήριο "σημείωμα" εννοείται ότι δεν θα ασχοληθεί με τον προπονητή Θανάση. Το έχουν κάνει έτσι κι αλλιώς τόσοι και τόσοι κατά καιρούς, ειδικοί και "ειδικοί", μια γνώμη παραπάνω δεν προσφέρει κάτι. Είναι όμως ένα "αντίο" από καρδιάς σε έναν φίλο, ξέρω ότι τέτοιον με θεωρούσε. Σε έναν άνθρωπο που περπατήσαμε μαζί δρομάκια στο εξωτερικό και μιλήσαμε για τις οικογένειές μας, τα παιδιά μας, τις ανησυχίες μας. Που ήπιαμε τις μπύρες μας, που χαζολογήσαμε, που μοιραστήκαμε αγωνίες, που δώσαμε γνώμες και συμβουλές, που ξέραμε ότι όλα αυτά ήταν από καρδιάς και τίποτα "δήθεν".
Η επαφή αραίωσε αλλά δε χάθηκε και όταν η δουλειά έφερε τον Θανάση στη μακρινή Μογγολία. Γελάγαμε αν θα πεταχτεί για καφέ στην Ιαπωνία να βρει τον Κώτση, έλεγε για τη... δροσιά του -20 και βγάλε, έλεγε ότι είχε ηρεμήσει με πολλά, μα ήταν ζόρι η απόσταση.
Ο Θανάσης δεν ήταν "άνιωθος" άνθρωπος, το άλλο άκρο ήταν. Είχε συναισθήματα που δεν τα έκρυβε ποτέ, γιατί δεν τον ένοιαζε να είναι "καθωσπρέπει", να μην... τσαλακωθεί. Ο Θανάσης πήγαινε στη Δάφνη Δαφνίου και έκανε όνειρα γι' αυτήν, έβγανε για τον καφέ του και το κρασάκι του στο Χαϊδάρι, "φώναζε" που δεν στήναμε καμια σύναξη το τιμ της Εθνικής, παρακολουθούσε όλη την ελληνική πραγματικότητα και όχι μόνο τα "ψηλά" επειδή τα έφτασε αυτά.
Ο Θανάσης είχε μια μεγάλη καρδιά. Και τα 'φερε έτσι η ζωή, αυτή να τον προδώσει. Χύθηκαν δάκρυα πολλά σήμερα, όσοι ήξεραν τον Θανάση δε μπορούσαν να μείνουν αδιάφοροι ή να αντιδράσουν τυπικά στο μαύρο μαντάτο. Μα η φωτογραφία του σε αυτό το γραπτό "αντίο", συνειδητά δε θα γκριζαριστεί. Θα είναι με χρώμα, γιατί ο Θανάσης έβαζε χρώμα στην παρέα, ήταν χαρά και αυθορμητισμός και έτσι θα τον θυμόμαστε για πάντα.
Στο καλό. Κουράγιο μόνο στους δικούς σου. Είναι τεράστιο το κενό. Οπως ήταν το αυθόρμητο χαμόγελό σου.
