Πώς θα πειστεί έτσι ένα παιδί να μείνει στο μπάσκετ;

Δύο κορυφαίοι ευρωπαϊκοί συλλογοί. Δύο προπονητές που έχουν αφήσει τα διαπιστευτήριά τους στο υψηλότερο ευρωπαϊκό επίπεδο. Σπουδαίοι Έλληνες και ξένοι παίκτες και στις δύο πλευρές, που αποτελούν το βασικό λόγο που… χαζεύουμε να έχουμε δύο τέτοιες ομάδες, που διεκδικούν την κορυφή εντός κι εκτός συνόρων, αλλά φυσικά είναι και «μαγνήτες» για τους επόμενους αθλητές, προπονητές, παράγοντες.

Και από την άλλη μια ατελείωτη τοξικότητα. Ανακοινώσεις, κόντρα ανακοινώσεις, βίντεο που εκθέτουν τον οποιονδήποτε εκ των πρωταγωνιστών, η παράσυρση των τελευταίων σε διάφορες συμπεριφορές, χωρίς να θυμούνται εκείνη τη στιγμή, ότι αποτελούν παραδείγματα για πολλούς, αναφορές διάφορες που αποτελούν «χτυπήματα κάτω από τη μέση» και γενικότερα μια κατάσταση, όπου μόνο με το άθλημα και τη δράση εντός των τεσσάρων γραμμών δεν ασχολούμαστε.

Μεταξύ μας, μια κατάσταση που δεν αφορά τους περισσότερους. Όσοι θέλουν να δουν ένα παιχνίδι ανάμεσα στους δύο «αιωνίους» σε αυτούς τους τελικούς, όπως και στους προηγούμενους, είναι για για τους λόγους που αναφέρθηκαν στην πρώτη παράγραφο. Θέλουν να δουν ένα σπουδαίο αγώνα ανάμεσα σε δύο κορυφαίες ομάδες, να ξεφύγουν για ένα δίωρο από την καθημερινότητά τους, να αφουγκραστούν αυτό, για το οποίο οι χρηματοδότες των συλλόγων «ματώνουν» οικονομικά μέσα από την τρέλα τους κι αυτό, για το οποίο δουλεύουν καθημερινά προπονητές και αθλητές. Μέσα από όλο αυτό, άλλωστε, θα πάρουν παράδειγμα και θα θελήσουν να ασχοληθούν με το άθλημα οι επόμενες γενιές του.

Αντί για όλα αυτά, είναι ουσιαστικά αναγκασμένοι να παρακολουθούν όλη αυτή την τραγική κατάσταση. Και αλήθεια, δε βαρέθηκαν οι αρνητικοί πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας, που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο; Δεν κουραστήκατε, από παράδειγμα προς μίμηση για τις επόμενες γενιές συνολικά, να αποτελείτε παράδειγμα προς αποφυγή; Για ποιο λόγο έχουμε την αίσθηση, ότι υπάρχει μία δυσκολία να βρούμε εκπροσώπους σε αυτές τις επόμενες γενιές που θα συνεχίσουν στο δρόμο κορυφής, που έχουν «χαράξει» οι προηγούμενες στο ελληνικό μπάσκετ;

Το τελευταίο, βέβαια, έχει μια γενικότερη κοινωνική διάσταση, που δεν είναι η στιγμή να τη συζητήσουμε και αφορά και άλλες πτυχές της σημερινής μας κοινωνικής πραγματικότητας. Το σημείο που θέλουμε να επισημάνουμε, όμως, είναι πως το μπάσκετ, όπως και ο αθλητισμός γενικότερα, δεν είναι μονάχα οι εκατομμυριούχοι αθλητές του και οι αντίστοιχα ακριβοπληρωμένοι προπονητές. Είναι οι συνάδελφοί τους και οι αντίστοιχοι παράγοντες, οι δημοσιογράφοι και κάθε άλλος εργαζόμενος του χώρου, που κάποτε είχε το ερέθισμα παίζοντας με μια μπάλα μπάσκετ και θέλησε με κάποιο τρόπο να μείνει κοντά στο άθλημα, που αγαπά.

Πώς θα πειστούν ιδιαίτερα αυτοί οι άνθρωποι να παραμείνουν στο άθλημα και να το στελεχώσουν, από την πιο χαμηλή κατηγορία μέχρι το υψηλότερο επίπεδο; Πώς θα πειστεί ένα παιδί, που πιάνει μια μπάλα μπάσκετ και διαπιστώνει, ότι ίσως δεν έχει το ταλέντο να βιοποριστεί από το άθλημα, να παραμείνει στο άθλημα και γενικότερα στον αθλητισμό, διαπιστώνοντας ότι αυτή η κατάσταση δε διορθώνεται; Βλέποντας όλη αυτή την τοξικότητα και κινδυνεύοντας να αποτελέσει μέρος της, πώς μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι να διαλέξει το δρόμο αυτό και όχι κάποιον άλλο από τους τόσους, που υπάρχουν στην κοινωνία και στην αγορά;

Κάποτε χρησιμοποιήθηκε η έκφραση «πανηγύρι των ζουρλών» για όλη αυτή την ουσιαστική και επικοινωνιακή «αλληλοεξουδετέρωση», που υπάρχει στους τελικούς. Μόνο που έχει γίνει τέτοια… συνήθεια, που όχι απλά δε μας κάνει εντύπωση όταν συμβαίνουν όλες αυτές οι εξελίξεις εκτός παρκέ, αλλά τις περιμένουμε και μειώνουμε, άθελά μας ή όχι, τη συγκέντρωσή μας σε όσα συμβαίνουν στις τέσσερις γραμμές.

Αυτό είναι κάτι, που τη μία χρονιά θα έχει τη μία ομάδα κερδισμένη και την επόμενη μία άλλη. Μακάρι με την ενίσχυση των ομάδων της Θεσσαλονίκης να μειωθεί αυτή η τοξικότητα, που μπορεί να έχει ενισχυθεί, επειδή γνωρίζουμε εδώ και 20 χρόνια ότι υπάρχουν μόνο δύο διεκδικητές του τίτλου. Η ουσία, πάντως, μένει ίδια για το μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα. Στο τέλος, αν συνεχιστεί όλο αυτό, θα μείνουν κάποιοι να… τρώνε τις σάρκες τους, το άθλημα θα χάσει κόσμο που θα το στελέχωνε από κάθε πιθανό πόστο, και στο τέλος θα απορούμε…