Ο Πανιώνιος βρέθηκε από τα μεγάλα όνειρα του καλοκαιριού και στην επιστροφή στο προσκήνιο και στο επίκεντρο της συζήτησης, να βιώνει μαύρες ημέρες με τον υποβιβασμό του στην Elite League και το Basketa.gr εξηγεί πώς ο... εφιάλτης φαινόταν μέσα στη σεζόν να έρχεται και τελικά δεν αποφεύχθηκε.
Πολλές φορές συμβαίνουν αυτά τα πράγματα στη ζωή. Για την ακρίβεια, το να μην έρχονται τα πράγματα, όπως τα έχεις σχεδιάσει, είναι ίσως και το συνηθέστερο. Κάποιες φορές, δε, έρχεται να παρασύρει όλα τα όνειρά σου, να τα κάνει να μετατραπούν στο πιο εφιαλτικό σενάριο, κι εσύ έχεις την υποχρέωση να ανασυνταχθείς, να σκεφτείς ξανά ποια είναι τα σωστά «βήματα» για να επανέλθεις πιο δυνατός.
Αυτό ακριβώς συνέβη και με τον Πανιώνιο. Όλα έμοιαζαν υπέροχα για τον Ιστορικό, που πέρυσι είχε πάρει την έβδομη θέση στην GBL και, ύστερα από 11 ολόκληρα χρόνια, επέστρεφε στην Ευρώπη μέσω του Eurocup, με τους διοικητικούς του ηγέτες να ονειρεύονται έναν τίτλο στην επόμενη τριετία. Όλα έδειχναν εξαιρετικά ευοίωνα για το μέλλον ενός συλλόγου, που πιστεύει ξανά σε μέρες δόξας, έχοντας περάσει τόσες κακουχίες την τελευταία δεκαετία. Μέχρι που πήγαν τόσο λάθος, οδηγώντας στην Elite League ξανά και στον προβληματισμό, ώστε την επόμενη φορά οι φιλόδοξοι «κυανέρυθροι» να μην επαναλάβουν τα ίδια λάθη.
Τέλος και... αρχή με πρόβλημα που εμφανίστηκε νωρίς
Ο Πανιώνιος ολοκλήρωσε την περσινή σεζόν με έναν τρόπο, που εξέπεμπε αισιοδοξία. Μπορεί να χρειάστηκε στη διάρκεια της χρονιάς να απομακρύνει τον Άρη Λυκογιάννη και να πορευτεί με τον Δημήτρη Τσαλδάρη έως το τέλος, όμως ήδη η συμμετοχή στα playoffs στην πρώτη χρονιά κόντρα στον Ολυμπιακό, ύστερα από την επιστροφή με δύο σερί ανόδους από την National League 1 έως την GBL, αποτελούσε μια καλή αρχή για το σύλλογο.
Το τέλος αυτό ακολουθήθηκε από μια αρχή με τον Λούκα Παβίσεβιτς, που γρήγορα να θα οδηγούσε στη διαπίστωση, ότι τα προβλήματα ήταν αρκετά στο αγωνιστικό κομμάτι, όταν εκ προοιμίου είναι δύσκολο να βάλεις... δύο καρπούζια στην ίδια μασχάλη, λίγο μετά την επιστροφή σου. Οι επιλογές των ξένων γρήγορα θα οδηγούσαν σε αλλαγές, ο τραυματισμός του Μιχάλη Λούντζη άλλαξε όλο τον προσανατολισμό και, τελικά, νίκες στο Eurocup, όπως με την Κέμνιτζ και τη Βαρέζε, ήρθαν για να... κρύψουν αυτά τα προβλήματα κάτω από το χαλάκι, όμως η πραγματικότητα του πρωταθλήματος γρήγορα θα οδηγούσε στο συμπέρασμα, ότι χρειαζόταν μια διαφορετική πορεία.
Η «βαριά» ήττα από το Περιστέρι με 87-61 στην πρεμιέρα ήταν ήδη ένα πρώτο «καμπανάκι», που εξελίχθηκε σε σήμα κινδύνου από τη στιγμή, που η νίκη αγνοείτο για επτά σερί αγωνιστικές, προτού τελικά ο Νίκος Γκίκας πάρει προσωπικά το ματς με την Καρδίτσα σε μια εποχή με τον Ηλία Ζούρο στον πάγκο, κι ενώ ενδιάμεσα ο Κρις Χουγκάζ και ο Νίκος Καραγιάννης είχαν επίσης καθοδηγήσει την ομάδα. Ακόμη και με τον έμπειρο Έλληνα τεχνικό, πάντως, βελτίωση σύντομα δεν ήρθε.
Η νοοτροπία που αποτυπώθηκε από έναν προπονητή και ο Μάρκοβιτς που... πάλεψε να φέρει την άνοιξη
Η νοοτροπία, που θα ήθελαν να ισχύει στον Πανιώνιο, αποτυπώθηκε σε δηλώσεις του Νίκου Καραγιάννη, μετά την οριακή ήττα από τη γαλλική Μπουργκ με 81-79 στο Eurocup, όπου ο Έλληνας τεχνικός ανέφερε χαρακτηριστικά, ότι κανείς σε έναν τέτοιο σύλλογο δεν μπορεί να είναι ικανοποιημένος με μια εμφάνιση, όταν το αποτέλεσμα δεν είναι νικηφόρο, με τους «κυανέρυθρους» να προχωρούν σε αλλαγές επί αλλαγών ξανά.
Αγωνιστικά, άλλωστε, οι προσθαφαιρέσεις δεν ήταν λίγες, με αφίξεις όπως ο Λέμον, ο Τόμασον, ο Τέιλορ, ο Νικολαΐδης και άλλοι, και χρειαζόταν έναν άνθρωπο, που θα μπορούσε να δώσει μια κατεύθυνση. Η... επανεκκίνηση, για την οποία μιλούσε ο Χουγκάζ, χρειαζόταν και κάποια αποτελέσματα, που ανέλαβε να φέρει ο Νέναντ Μάρκοβιτς, ένας από τους προπονητές που γνώριζαν το περιβάλλον του Πανιωνίου, άρα θα μπορούσαν και να το διαχειριστούν.
Στους πρώτους κιόλας αγώνες, ήρθαν αποτελέσματα με την Μπουντούτσονστ στην Ευρώπη και τον Κολοσσό του Άρη Λυκογιάννη εντός συνόρων. Ο Ιστορικός έστειλε μήνυμα «μάχης» μέχρι τελικής πτώσης, κάτι που πραγματοποίησε και, όντως, με τον Μάρκοβιτς υπήρξε μια πραγματική εικόνα συγκρότησης, τηρουμένων των αναλογιών, όμως κάτι τέτοιο δε θα ήταν αρκετό.
Το χαμένο έδαφος ήταν πολύ, το πρόγραμμα εξαιρετικά δύσκολο στο φινάλε και, όπως λένε οι προπονητές, το... μαγικό ραβδάκι δεν υφίσταται. Και τα αποτελέσματα ήρθαν με τέτοιο τρόπο, ώστε να μη γίνει τελικά μια μεγάλη υπέρβαση και ο Πανιώνιος στην πραγματικότητα να παίξει την παραμονή του απέναντι στην ΑΕΚ, εντός έδρας, μια ομάδα που έφτασε στο Final Four του BCL.
Η αποστολή ήταν εκ προοιμίου δύσκολη, τα πόδια ήταν «βαριά» κι εκεί, ουσιαστικά, τελείωσε η ιδέα της υπέρβασης για την παραμονή, καθώς δύσκολα θα άντεχε η ομάδα στο γιορτινό «Αλεξάνδρειο». Με αυτό τον τρόπο και μόλις δύο χρόνια, μετά την επιστροφή, η πτώση αυτή ήρθε να φανερώσει, ότι δεν αρκεί απλά η επένδυση για να γίνουν τα όνειρα πραγματικότητα, αλλά πρέπει να πλαισιωθεί με τέτοιο τρόπο, που θα πείσει ότι μπορεί κάποιος να τα πιστεύει.
Το θετικό για τον Πανιώνιο είναι, ότι πάντα υπάρχει η πίστη σε ένα όνειρο, σε ένα όραμα. Και με βάση αυτό, αλλά πατώντας πιο στέρεα στο έδαφος, είτε συνεχιστεί η ζωή στην Elite League είτε με έναν άλλο τρόπο, ο Ιστορικός μπορεί να ξανακερδίσει την φιλοδοξία του...
