Πριν από το πρώτο τζάμπολ της τρέχουσας GBL υπήρχαν κάποιες εκτιμήσεις στις οποίες συμφωνούσαν πολύ. Ότι το πρωτάθλημα θα είναι το πιο ανταγωνιστικό μετά από πάνω από δέκα χρόνια και ότι θα έπεφτε μία "καλή" ομάδα. Όπως αυτή μπορούσε να οριστεί. Καλή αγωνιστικά, καλή ως "νοικοκυρεμένη", με πολλά λεφτά ή όλα αυτά μαζί.
Οι εκτιμήσεις δικαιώθηκαν, δεν ήταν δα και δύσκολο, μα για να λέμε την αλήθεια τον Πανιώνιο ούτε οι πιο ευφάνταστοι τον είχαν για εκεί που κατέληξε. Για την Elite League δηλαδή. Ούτε φυσικά και το Μαρούσι που… πάλεψε μέχρι το νήμα για τον ανεπιθύμητο τίτλο της μεγάλης αποτυχίας της χρονιάς, αλλά με… χαρά του είδε τον Πανιώνιο να τον "κατακτά". Είναι αλήθεια ότι στο Μαρούσι στην τελική ευθεία ξύπνησαν για τα καλά. Κατάλαβαν ότι εκτός από το να κυνηγάνε φαντάσματα έπρεπε να παίξουν και μπάσκετ, κινήθηκαν σε αρκετά μέτωπα σχετικά με τους τελευταίους αγώνες τους δραστήρια και πανηγύρισαν στο τέλος.
Στον Πανιώνιο έγιναν «στρατηγικά» λάθη τα οποία είναι απορίας άξιο πώς δε βρέθηκε ένας από τους έχοντες ρόλο και λόγο να τα αποτρέψει. Λέγεται ότι ο Θοδωρής Μικρόπουλος μετά την ήττα από την ΑΕΚ το πήρε όλο του πάνω στον περίβολο του γηπέδου της Γλυφάδας και πιθανότατα έτσι έγινε, αφού έχει δείξει ότι δεν κρύβεται. Στην τελική όσο πόνεσε αυτός, μαζί και ο Παναγιώτης Ηλιάδης, δύσκολα πόνεσε άλλος, αφού αυτοί εκτός από Πανιώνιοι οπαδοί που είναι, έβαλαν και τα ωραία τους λεφτά. Και ήταν και πολλά αυτά, πάρα πολλά.
Οι θριαμβολογίες όταν εξασφαλίστηκε η συμμετοχή στο Eurocup, ήταν υπερβολικές. Όπως και… η συμμετοχή στο Eurocup των ασταμάτητων αγώνων πολύ υψηλού επιπέδου. Πρώτα «πατάς» στα πόδια σου έχοντας επιστρέψει μόλις μια χρονιά νωρίτερα στην κατηγορία και μετά πας για τα μεγαλεία. Οκ, Πανιώνιος είσαι, έχεις μεγάλη ιστορία πίσω και «φανέλα», αλλά όταν δε ζεις με το σήμερα, μπαίνεις σε κινδύνους.
Η επιλογή του Παβίσεβιτς, κάπου στα ίδια παραπέμπει. Το ότι πριν 20 χρόνια είχε ένα καλό πέρασμα, ακούγεται περίεργα. Το ότι δεν προβλημάτισε κανέναν ότι πέντε χρόνια είχε «ξεμείνει» στην Ιαπωνία, επίσης περίεργο.
Τα όσα άρχισαν να ψιθυρίζονται όταν έφυγε, δεν τα λες περίεργα, μάλλον κακό κουτσομπολιό κρίνονται ακόμα κι αν κάποια μπορεί να ίσχυαν.
Από ‘κει και πέρα, χάθηκε η μπάλα. Και η κατηγορία στο τέλος. Η γκρίνια δεν κρυβόταν, το χάσιμο χρόνου σε διορθωτικές κινήσεις ήταν πρωτοφανές και ενδεικτικό ότι έλειπε ο άνθρωπος που θα "σήκωνε το τηλέφωνο" να δώσει λύσεις δεδομένης της οικονομικής άνεσης που παρείχε η διοίκηση, η ευφορία όταν κάπως με τον Μάρκοβιτς φάνηκε παλμός ξεπέρασε την επιτρεπτή και το φινάλε ήταν δραματικό.
Ο Πανιώνιος έβαλε τα χέρια του και έβγαλε τα μάτια του. Είναι πλήγμα για το πρωτάθλημα ο υποβιβασμός του, έστω κι αν είναι και δείγμα της ισχύος του πρωταθλήματος, του ανταγωνισμού και της αξιοκρατίας του. Και είναι πραγματική ευχή το να επικρατήσει η ψυχραιμία και οι σωστές αποφάσεις στην επόμενη ημέρα, για τη γρήγορη επιστροφή.
