Οι Νίκος Γκάλης και Παναγιώτης Γιαννάκης αποχαιρέτησαν με το δικό τους τρόπο τον άλλοτε αντίπαλο τους Όσκαρ Σμίντ ο οποίος έφυφε από τη ζωή.

Οι θρύλοι του ελληνικού μπάσκετ Νίκος Γκάλης και Παναγιώτης Γιαννάκης αποχαιρέτησαν  έναν ακόμη θρύλο του παγκόσμιου μπάσκετ τον Όσκαρ Σμίντ , ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 68 την Παρασκευή (17/04).

Ο Όσκαρ Σμίντ υπήρξε ένας εξαιρετικός παίκτης που μέχρι και σήμερα είναι ο πρώτος σκόρερ στα Ολυμπιακά τουρνουά με 1093 πόντους.

Οι  πρωταθλητές Ευρώπης του 87' είπαν το «τελευταίο αντίο» μέσω αναρτήσεων στα social media. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης τον αποκάλεσε «φίλο» και τον ευχαρίστησε και για τις απίθανες μάχες τους στα παρκέ. Από την πλευρά του, ο Νίκος Γκάλης πρόσθεσε μία φωτογραφία του σχολιάζοντας ότι «Αναπαύσου εν ειρήνη Όσκαρ Σμιντ. Μοναδικός στο είδος του».

 

 

 

 

 

Ver esta publicación en Instagram

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Una publicación compartida de Giannakis Academy (@giannakisacademy)

Το άρθρο Όσκαρ Σμίντ: Το συγκινητικό «αντίο» των Γκάλη-Γιαννάκη (pics) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Το παγκόσμιο μπάσκετ πενθεί, έπειτα από τον θάνατο του Όσκαρ Σμιντ ο οποίος απεβίωσε σήμερα (17/04) σε ηλικία 68 ετών.

Το παγκόσμιο μπάσκετ βυθίστηκε στη θλίψη, καθώς ο Όσκαρ Σμιντ έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 68 ετών.

Ο Βραζιλιάνος αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες μορφές στην ιστορία του αθλήματος, χτίζοντας μια μυθική καριέρα με σημείο αναφοράς το σκοράρισμα και τη συνέπειά του σε κορυφαίο επίπεδο.

Μέλος του Hall of Fame, ο Σμιντ θεωρείται ένας από τους κορυφαίους σκόρερ όλων των εποχών, με τεράστια επιρροή στο παγκόσμιο μπάσκετ και ιδιαίτερα στη Λατινική Αμερική.

Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε θλίψη σε όλο τον μπασκετικό κόσμο, που αποχαιρετά έναν πραγματικό θρύλο.

Το άρθρο Το μπάσκετ πενθεί: “Έφυγε” ο Όσκαρ Σμιντ εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Στεφ Κάρι έδωσε σόου απέναντι στη Σερβία και με 36π. οδήγησε τις ΗΠΑ στη νίκη και την πρόκριση στον τελικό των φετινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι.

Στην πρώτη εμφάνισή του στο κορυφαίο αθλητικό γεγονός του πλανήτη και υπό το βλέμμα του Καρμέλο Άντονι ο σούπερ σταρ των Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς έβαλε εννέα τρίποντα στον ημιτελικό με τους «Πλάβι» κι έγραψε το όνομά του στη λίστα με τους παίκτες με τα περισσότερα εύστοχα σουτ τριών πόντων σε ένα ματς.

Το ρεκόρ, με δέκα ασίστ σε μία αναμέτρηση, κατέχουν ο Καρμέλο μαζί με τους Όσκαρ Σμιντ και Καρλ Τίλεμαν. Αναλυτικά...

Οι παίκτες με τα περισσότερα τρίποντα σε ένα ματς σε Ολυμπιακούς Αγώνες:
1. Καρμέλο Άντονι (ΗΠΑ) 10 (2012)
-. Όσκαρ Σμιντ (Βραζιλία) 10 (1996)
-. Καρλ Τίλεμαν (Καναδάς) 10 (1988)
4. Στεφ Κάρι (ΗΠΑ) 9 (2024)
-. Καρμέλο Άντονι (ΗΠΑ) 9 (2016)
-. Σέιν Χιλ (Αυστραλία) 9 (2004)
7. Αντρές Νοτσιόνι (Αργεντινή) 8 (2016)
-. Τσάμπερλεν Ογκούτσι (Νιγηρία) 8 (2012)
-. Κέβιν Ντουράντ (ΗΠΑ) 8 (2012)
-. Γιώργος Σιγάλας (Ελλάδα) 8 (1996)
-. Χουάν Αλμπέρτο Εσπίλ (Αργεντινή) 8 (1996)
-. Σέιν Χιλ (Αυστραλία) 8 (1996)
-. Όσκαρ Σμιντ (Βραζιλία) 8 (1988)
-. Ζανγκ Γιόνγκγιουν (Κίνα) 8 (1988)

Τα τρίποντα εισήχθησαν στη στατιστική στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1988.

Το άρθρο ΗΠΑ: Η μοναδική εμφάνιση του Κάρι (vids) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Μπρούνο Καμπόκλο  πραγματοποίησε ακόμα μία μεγάλη εμφάνιση στους φετινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, παρά τη «βαριά» ήττα της Βραζιλίας από τις ΗΠΑ.

Στους πρώτους δύο αγώνες του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος της χώρας, στη Λιλ, είχε μόλις 6π. Στο τρίτο και τελευταίο παιχνίδι οδήγησε τη Βραζιλία σε σπουδαία νίκη επί της Ιαπωνίας, κάνοντας double double με 33π. και δεκαεφτά ριμπάουντ.

Έγινε, μάλιστα, ο πρώτος παίκτης στο κορυφαίο αθλητικό γεγονός του πλανήτη με τουλάχιστον τριάντα πόντους και τουλάχιστον δεκαπέντε ριμπάουντ από το 1972 και τον Ισπανό Κλίφορντ Λούικ, ο οποίος είχε στο Μόναχο 31π. και δεκαεφτά ριμπάουντ κόντρα στην «οικοδέσποινα» Γερμανία.

Ο 28άχρονος φόργουορντ/σέντερ ήταν εντυπωσιακός και απέναντι στους Αμερικανούς, στα προημιτελικά στο Παρίσι, τελειώνοντας με 30π., έξι ριμπάουντ, μία ασίστ, ένα κλέψιμο κι άλλο ένα κόψιμο σε 33.50’.

Έτσι, έγινε ο πρώτος παίκτης με διαδοχικές «30άρες» σε Ολυμπιακούς Αγώνες μετά το Βραζιλιάνο Όσκαρ Σμιντ και τον Πορτορικανό Χοσέ Πικουλίν Ορτίθ από το 1996, στην Ατλάντα.

Το άρθρο Ολυμπιακοί Αγώνες: Η ιστορική εμφάνιση του Καμπόκλο εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Πάτι Μιλς ανέβηκε στην πέμπτη θέση στον πίνακα των κορυφαίων σκόρερ στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων.

O 35άχρονος γκαρντ, που αγωνίζεται με το νούμερο 5, έβαλε 13π. στην ήττα της Αυστραλίας από την Ελλάδα στη Λιλ κι έτσι ξεπέρασε και το Βραζιλιάνο Βλαμίρ Μάρκες, έχοντας πλέον 541 πόντους. Ο επόμενος που κυνηγάει είναι ο Αργεντινός, Λουίς Σκόλα, που έχει 591 πόντους.

Οι πρώτοι σκόρερ στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων:
1. Όσκαρ Σμιντ (Βραζιλία) 1.093 πόντοι
2. Άντριου Γκέιζ (Αυστραλία) 789
3. Πάου Γκασόλ (Ισπανία) 649
4. Λουίς Σκόλα (Αργεντινή) 591
5. Πάτι Μιλς* (Αυστραλία) 541
6. Βλαμίρ Μάρκες (Βραζιλία) 537
7. Μάνου Τζινόμπιλι (Αργεντινή) 523
8. Σεργκέι Μπέλοφ (ΕΣΣΔ) 475
9. Ντράζεν Πέτροβιτς (Γιουγκοσλαβία/Κροατία) 461
-. Ντράζεν Νταλιπάγκιτς (Γιουγκοσλαβία) 461
(*)Εν ενεργεία, παίζει στους φετινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ο Αυστραλός διεθνής των Μαϊάμι Χιτ ανέβηκε πέμπτος και στα επιτυχημένα σουτ εντός παιδιάς, αφού κόντρα στη «γαλανόλευκη» είχε 5/15 (2/9 δίποντα, 3/6 τρίποντα).

Οι παίκτες με τα περισσότερα εύστοχα σουτ εντός παιδιάς στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων:
1. Όσκαρ Σμιντ (Βραζιλία) 383
2. Άντριου Γκέιζ (Αυστραλία) 260
3. Πάου Γκασόλ (Ισπανία) 238
4. Λουίς Σκόλα (Αργεντινή) 236
5. Πάτι Μιλς* (Αυστραλία) 195
6. Ντράζεν Νταλίπαγκιτς (Γιουγκοσλαβία) 193
7. Σεργκέι Μπέλοφ (ΕΣΣΔ) 191
-. Ρουπέρτο Ερέρα Τάμπιο (Κούβα) 191
9. Χοσέ Ορτίθ (Πουέρτο Ρίκο) 170
10. Ντράζεν Πέτροβιτς (Γιουγκοσλαβία/Κροατία) 164
-. Μανού Τζινόμπιλι (Αργεντινή) 164
(*)Εν ενεργεία, παίζει στους φετινούς Ολυμπιακούς Αγώνες.

Τα «καγκουρό» εξασφάλισαν τη συμμετοχή τους στην τελική φάση του Ολυμπιακού Τουρνουά Μπάσκετ, που θα γίνει στην «Accor Arena» του Παρισιού, έτσι ο Πάτι Μιλς θα έχει την ευκαιρία να βελτιώσει κι άλλο τα ρεκόρ του. Είναι ο μοναδικός παίκτης που παίζει φέτος στο κορυφαίο αθλητικό γεγονός του πλανήτη από όλους όσοι βρίσκονται στις παραπάνω λίστες.

Το άρθρο Ολυμπιακοί Αγώνες: Το 5 ταιριάζει στον Μιλς! εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Πάτι Μιλς ανέβηκε στην έκτη θέση στον πίνακα των κορυφαίων σκόρερ στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων.

O 35άχρονος γκαρντ χρειαζόταν τέσσερις πόντους για να προσπεράσει στη σχετική λίστα τον Αργεντινό Μανού Τζινόμπιλι. Στην ήττα της Αυστραλίας από τον Καναδά έβαλε 8π. και τον άφησε πίσω του, κερδίζοντας ακόμα μία θέση.

Πλέον, κυνηγάει το Βραζιλιάνο Βλαμίρ Μάρκες, για να ανέβει 5ος.

Οι πρώτοι σκόρερ στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων:
1. Όσκαρ Σμιντ (Βραζιλία) 1.093 πόντοι
2. Άντριου Γκέιζ (Αυστραλία) 789
3. Πάου Γκασόλ (Ισπανία) 649
4. Λουίς Σκόλα (Αργεντινή) 591
5. Βλαμίρ Μάρκες (Βραζιλία) 537
6. Πάτι Μιλς (Αυστραλία) 528
7. Μάνου Τζινόμπιλι (Αργεντινή) 523
8. Σεργκέι Μπέλοφ (ΕΣΣΔ) 475
9. Ντράζεν Πέτροβιτς (Γιουγκοσλαβία/Κροατία) 461
-. Ντράζεν Νταλιπάγκιτς (Γιουγκοσλαβία) 461

Το άρθρο Ολυμπιακοί Αγώνες: Ξεπέρασε Τζινόμπιλι και συνεχίζει ο Μιλς εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

O Ρούντι Φερνάντεθ έγραψε ιστορία στη Λιλ, καθώς έγινε ο πρώτος παίκτης μπάσκετ που έχει πάρει μέρος σε έξι Ολυμπιακούς Αγώνες.

Το κορυφαίο αθλητικό γεγονός του πλανήτη, επί γαλλικού εδάφους, αποτελεί το «κύκνειο άσμα» του 39χρονου Ισπανού, ο οποίος έχει ανακοινώσει ήδη την απόφασή του να αποχωρήσει από την ενεργό δράση. Ο Ρούντι Φερνάντεθ συμμετείχε για πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα το 2004 και ακολούθησαν το Πεκίνο, το Λονδίνο, το Ρίο Ντε Τζανέιρο, το Τόκιο και, τώρα, το Παρίσι 2024.

Μπήκε ως αλλαγή 5.18’ πριν από το τέλος του πρώτου δεκαλέπτου και έμεινε συνολικά στο παρκέ για 17.14’ με απολογισμό 0/2 τρίποντα, μία ασίστ κι ένα κλέψιμο. Έτσι, ξεπέρασε στη σχετική λίστα τους Τεόφιλο Κρουζ (Πουέρτο Ρίκο), Άντριου Γκέιζ, Τζο Ίνγκλις και Πάτι Μιλς (Αυστραλία), Όσκαρ Σμιντ (Βραζιλία), Λουίς Σκόλα (Αργεντινή) και το συμπατριώτη του Χουάν Κάρλος Ναβάρο με πέντε συμμετοχές.

Στα παιχνίδια, ο Ρούντι Φερνάντεθ συμπλήρωσε τα 36, με τον Γκέιζ να έχει 40, τον Κρουζ 39 και το Σμιντ 38. Στην πέμπτη θέση βρίσκονται οι Ναβάρο, Σκόλα και ο επίσης Ισπανός, αλλά με τέσσερις συμμετοχές (2004, 2008, 2012, 2016) Πάου Γκασόλ.

 

 

 

 

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη FIBA (@fiba)

Το άρθρο Ολυμπιακοί Αγώνες: Ο ένας και μοναδικός Ρούντι (vid) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Λούκα Ντόντσιτς αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ στο φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο και μπήκε σε ένα κλειστό κλαμπ με παίκτες που έχουν ξεπεράσει τους 200π. στην ιστορία της διοργάνωσης.

Η Σλοβενία κατέκτησε την έβδομη θέση στη διοργάνωση, με τον 24χρονο γκαρντ να τελειώνει με 216π., τους περισσότερους που έβαλε ένας παίκτης στα ασιατικά παρκέ. Δεύτερος, με 196π., πλασαρίστηκε ο Καναδός Σάι Γκίλτζιους Αλεξάντερ.

Ο Νίκος Γκάλης προηγείται στην ιστορική λίστα της FIBA με 337π. από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986. Στην ίδια διοργάνωση ο Βραζιλιάνος Όσκαρ Σμιντ είχε 281π., ο οποίος το 1990 έβαλε 277π. Τέταρτος είναι ο Νοτιοκορετάτης Σιν Ντονγκ Πα (261π.), πέμπτος ο Κροάτης Ντράζεν Πέτροβιτς ως μέλος της Εθνικής Γιογκουσλαβίας (252π.), έκτος ο Αργεντινός Λουίς Σκόλα (244π.) και έβδομος ο Ιταλός Αντονέλο Ρίβα (242π.).

Ο Σλοβένος σούπερ σταρ ακολουθεί πλέον στην όγδοη θέση. Τους 200π. σε Παγκόσμιο Κύπελλο έχουν ξεπεράσει και ο Γερμανός Ντιρκ Νοβίτσκι (δύο φορές, είχε 215π. το 2002 και 209π. το 2006), ο Παναγιώτης Γιαννάκης (208π.), ο διεθνής με την Ισπανία Αμερικανός Ουέιν Μπράμπεντερ (207π.), ο Αμερικανός Κέβιν Ντουράντ (205π.) και ο Σέρβος, τότε Γιουγκοσλάβος, Ντράζεν Νταλίμπαγκιτς (202π.).

Ο Λούκα Ντόντσιτς είναι ένας από τους μόλις πέντε παίκτες που ξεπέρασαν τους 200π. παίζοντας σε οκτώ ή λιγότερα παιχνίδια. Συγκεκριμένα, συμμετείχε σε οκτώ παιχνίδια φέτος. Ο Πέτροβιτς αγωνίστηκε επίσης σε οκτώ ματς, ο Πα σε εφτά και ο Γκάλης σε έξι.

Το άρθρο Σλοβενία: Ο «200άρης» Ντόντσιτς έγραψε ιστορία (vid) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Λούκα Ντόντσιτς ήταν αυτός που έκλεψε την παράσταση στο Ολυμπιακό Τουρνουά Μπάσκετ. Οι 48 πόντοι που σημείωσε, μαζί με τα 11 ριμπάουντ και τις 5 ασίστ έφεραν για μία ακόμη φορά στο προσκήνιο το παιδί θαύμα από τη Σλοβενία που οδήγησε τη χώρα του ως το Τόκιο και στη νίκη επί της Αργεντινής με 118-100.

Οι 48 πόντοι είναι το δεύτερο καλύτερο ρεκόρ σε έναν αγώνα στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων. Στην κορυφή βρίσκεται ο μοναδικός Οσκάρ Σμιντ!

Ο Βραζιλιάνος ανήκει στην στρατιά θαυμαστών του Ντόντσιτς, όπως παραδέχθηκε σε βίντεο που πόσταρε η ομοσπονδία μπάσκετ της Βραζιλίας. Ο Σμιντ εύχεται στον Σλοβένο να κταρρίψει το δικό του ρεκόρ που κρατάει από το 1988 και δηλώνει θαυμαστής του! Μια ξεχωριστή κίνηση και δήλωση από έναν παίκτη θρύλο, από έναν από τους καλύτερους σκόρερ που έχει γνωρίσει το παγκόσμιο μπάσκετ.

Craque reconhece craque ♥️

“Torço para que ele bata meu recorde, sou fã do Luka” @FIBA @Olympics @oscar_schmidt @kzs_si @luka7doncic pic.twitter.com/CaPrPipTwJ

— Basquete Brasil - CBB (@basquetebrasil) July 26, 2021

Το άρθρο Θαυμαστής του Ντόντσιτς ο Οσκάρ Σμιντ (vid) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Η Σλοβενία αγωνίζεται για πρώτη φορά στην ιστορία της σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Το ίδιο και ο Λούκα Ντόντσιτς. Δεν είχαν, όμως, κανένα πρόβλημα απέναντι στην πολύπειρη Αργεντινή και τη διέλυσαν με 118-100 στη «Saitama Super Arena», στο Τόκιο.

Πράματα και θάματα έκανε ο 22άχρονος γκαρντ/φόργουορντ των Ντάλας Μάβερικς, που είχε 31π. από το πρώτο ημίχρονο και τελείωσε με 48π., έντεκα ριμπάουντ, πέντε ασίστ και τρία κοψίματα. Το ρεκόρ πόντων στο κορυφαίο αθλητικό γεγονός του πλανήτη το έχει ο Βραζιλιάνος Όσκαρ Σμιντ με 55π. απέναντι στην Ισπανία εν έτει 1988. Άλλους 22π. συνείσφερε ο Κλέμεν Πρέπελιτς και επίσης «διπλός», με 11π. και δεκατέσσερα ριμπάουντ, ήταν ο Μάικ Τομπέι.

https://www.youtube.com/watch?v=67nQGEAtom8

https://www.youtube.com/watch?v=nMw-UvduMkg

Ο αγέραστος Λουίς Σκόλα, στα 41 του, αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ των ηττημένων με 23π. Ο Φακούντο Καμπάτσο σκόραρε 21π. κι είχε ακόμα έξι ριμπάουντ, τέσσερις ασίστ και τρία κλεψίματα, ο Γκάμπριελ Ντεκ έβαλε 17π. και κατέβασε οκτώ ριμπάουντ και ο Λούκα Βιλντόζα είχε 11π. Οι παίκτες του Σέρχιο Ερνάντεζ τελείωσαν με 5/31 τρίποντα, ενώ οι νικητές είχαν 16/43.
Δεκάλεπτα: 24-32, 42-62, 66-88, 100-118.
Δείτε, εδώ, το στατιστικό.

https://www.youtube.com/watch?v=fYq8etZy4VI

Το άρθρο Ολυμπιακοί Αγώνες: Σούπερ Ντόντσιτς και Σλοβενία κόντρα στην Αργεντινή (vids) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Ντράζεν Πέτροβιτς στη σπουδαία διαδρομή του στα παρκέ έχτισε τον μύθο του. Έναν μύθο που θα μπορούσε να γίνει μεγαλύτερος αν δεν έφευγε τόσο πρόωρα από τη ζωή. Ένα σημαντικό λιθαράκι στη δημιουργία αυτού του μύθου μπήκε σαν σήμερα, πριν από 32 χρόνια επί ελληνικού εδάφους.

Ήταν 14 Μαρτίου 1989 όταν η Ρεάλ Μαδρίτης αντιμετώπισε την Καζέρτα στον τελικό του Κυπελλου Κυπελλούχων που έγινε στο ΣΕΦ, έναν από τους πιο ξεχωριστούς στην ιστορία των ευρωπαϊκών διοργανώσεων αφού μετατράπηκε σε προσωπική μονομαχία δύο σπουδαίων σκόρερ, του Ντράζεν και του Όσκαρ Σμιντ με τον πρώτο να σημειώνει 62 πόντους και τον δεύτερο να σταματάει στους 44.

Η Ρεάλ νίκησε στην παράταση με 117-113 και εκείνη τη μυθική εμφάνιση θυμήθηκε η «Βασίλισσα»...

?? Se cumplen 32 años de los 62 puntos de Petrovic y de la conquista de la 2⃣ª Recopa.#RMHistory pic.twitter.com/Dt35DZrjAB

— Real Madrid Basket (@RMBaloncesto) March 14, 2021

Το φύλλο αγώνα εκείνου του σπουδαίου τελικού...
ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗΣ - ΣΝΑΪΝΤΕΡΟ ΚΑΖΕΡΤΑ 117-113
ΗΜΙΧΡΟΝΟ: 60-57, ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 102-102
ΡΕΑΛ ΜΑΔΡΙΤΗΣ (Σάινθ): Πέτροβιτς 62 (8), Μπιριούκοφ 20 (4), Ρότζερς 14, Αντόνιο Μαρτίν 2, Φερνάντο Μαρτίν 11, Γιορέντε, Ρομάι 4, Καργκόλ 4.
ΣΝΑΪΝΤΕΡΟ ΚΑΖΕΡΤΑ (Μαρκελέτι): Τζεντίλε 34 (5), Εσπόζιτο 2, Σμιντ 44 (6), Ντελ Άντζελο 18 (1), Γκλούτσκοφ 13, Βιτιέλο, Ρίτζο, Πολεζέλο, Τούφανο, Μποζέλι 2.

Το άρθρο Ο μύθος Ντράζεν και η αξέχαστη εμφάνιση του ΣΕΦ (vid) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ένας από τους μεγαλύτερους σκόρερ που έχει δει το παγκόσμιο μπάσκετ αποσύρθηκε σαν σήμερα, το 2003, ο Οσκάρ Σμιντ!

Ο Βραζιλιάνος σουτέρ άφησε τα παρκέ μετά από 26 συναπτά χρόνια παρουσίας του σ' αυτά, στα 45 του χρόνια, καταφέρνοντας να μαγέψει με τα ρεσιτάλ του τόσο με την Εθνική Ομάδα της χώρας του, όσο και σε συλλογικό επίπεδο.

Ο Σμιντ σε αυτό το κάτι παραπάνω από τέταρτο του αιώνα στο οποίο έπαιξε μπάσκετ σημείωσε 49.703 πόντους! Για να κάνετε τη σύγκριση, αν ο αριθμός αυτός δεν σας λέει και πολλά, ο Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ, έχει σημειώσει 38.387 στα 2ο χρόνια που αγωνίστηκε στο ΝΒΑ, κάνοντάς τον τον πρώτο σκόρερ της διοργάνωσης.

Ο Σμιντ, όπως εύκολα καταλαβαίνετε, ήταν ο παίκτης που δύσκολα θα έδινε την μπάλα από το αριστερό στο δεξί και αντίστροφα. Μάλιστα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1992 είχε δεχθεί την ερώτηση "γιατί σουτάρει τόσο πολύ, με τους συμπαίκτες του να του κάνουν συνεχώς σκριν". Η απάντηση ήταν αποστομωτική: "Κάποιοι άνθρωποι παίζουν το πιάνο, ενώ κάποιοι άλλοι μετακινούν το πιάνο".

Το παρατσούκλι "Mão Santa (Holy Hand, Άγιο Χέρι) που του έχουν προσάψει στη Βραζιλία λέει από μόνο του πολλά για το ποιος ήταν και τι μπορούσε να κάνει στο παρκέ. Έχει θέση ανάμεσα στους 50 κορυφαίους των πρώτων 100 χρόνων ζωής του μπάσκετ και είναι πρώτος σκόρερ των Ολυμπιακών Αγώνων.

Έχει αγωνιστεί στην Παλμέιρας, στη Σίριο, την Καζέρτα, την Πάβια, την Βαγιαδολίδ, την Κορίνθιανς, την Μπαρουέρι, την ΜακΚένζι και την Φλαμένγκο και έχει κατακτήσει ένα Διηπειρωτικό Κύπελλο (1979). Ήταν από τους παίκτες που είχαν την ευκαιρία να αγωνιστούν στο ΝΒΑ .Έγινε ντραφτ από τους Νετς το 1984, είχε προτάσεις και άλλες χρονιές, αλλά αυτός πάντα προτιμούσε να παίξει για την Εθνική Βραζιλίας με την οποία έχει κατακτήσει και χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελο του 1978.

Ένα από τα παιχνίδια που θα θυμόμαστε πάντα εδώ στην Ελλάδα ήταν ο τελικός του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1989. Ρεάλ Μαδρίτης - Καζέρτα και Ντράζεν Πέτροβιτς εναντίον Οσκάρ Σμιντ! Η Ρεάλ νίκησε  117-103 στην παράταση με τον κανονικό αγώνα να έχει λήξει 102-102. Μπροστά σε 12.000 φιλάθλους όμως στο ΣΕΦ Πέτροβιτς και Σμιντ είχαν δώσει τη δική τους παράσταση σημειώνοντας οι δυο τους 106 πόντους: 62 ο Κροάτης, 44 ο Βραζιλιάνος...

Φυσικά, υπάρχουν και οι αγώνες απέναντι στην Εθνική Ελλάδας. Όπως αυτός το 1986 με τη Βραζιλία να επικρατεί 115-95. Ο Σμιντ είχε σημειώσει 40 πόντους με 8/10 τρίποντα! Απέναντί του, ο Νίκος Γκάλης, με 32 πόντους με πέντε τρίποντα.

O Οσκάρ βίωσε δύσκολες στιγμές όταν διαγνώστηκε πως έχει όγκο στον εγκέφαλο. Υποβλήθηκε σε επέμβαση το 2013, κρατώντας μάλιστα μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας όλη αυτή την περιπέτεια, η οποία έγινε γνωστή μόνο όταν απουσίασε από μια εκδήλωση για την Εθνική Ομάδα μπάσκετ. Το πρόβλημα υγείας βρίσκεται σε ύφεση από τότε και μάλιστα το 2016 ήταν ανάμεσα στους οικοδεσπότες των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο.

Το άρθρο “Κάποιοι παίζουν πιάνο, κάποιοι το μετακινούν!” εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Η αγάπη για το μπάσκετ δε σταματά ποτέ, άρα… και η καταγραφή επίσης. Όπως αναφέραμε και στο πρώτο κομμάτι, ο έρωτας ήρθε… κεραυνοβόλα. Άλλοι από εμάς είδαν κατευθείαν τη «μαγεία» στην «πορτοκαλί θεά», άλλοι χρειάστηκαν να… αλλαξοπιστήσουν από το ποδόσφαιρο. Σημασία έχει, ότι η συνισταμένη σε τελική ανάλυση είναι ίδια.

Οι συντάκτες του Basketa.gr, λοιπόν, απάντησαν στο «Basketball Challenge» των τελευταίων ημερών στα social media. Χθες (18/4) ξεκινήσαμε με το πρώτο μέρος, όπου όσοι γράφουν σε αυτήν εδώ τη γωνιά ανέφεραν τους πέντε παίκτες, οι οποίοι τους έκαναν να αγαπήσουν αυτό το υπέροχο άθλημα και τους ανάγκασαν να μπουν για πάντα στον «ιερό ναό» της καλαθοσφαίρισης.

Σήμερα (19/4), λοιπόν, σας έχουμε σαν… συνεχόμενο δώρο Πάσχα και το δεύτερο κομμάτι αυτής της εξομολόγησης, που αποφασίσαμε να σας κάνουμε, θέλοντας να μας πείτε κι εσείς ποιοι είναι οι πέντε, που σας έπεισαν να ακολουθήσετε το δρόμο του μπάσκετ.

Καθίστε, λοιπόν, αναπαυτικά μετά το οικογενειακό σας γεύμα για αυτή την ιδιαίτερη μέρα, ακολουθήστε πιστά το #μένουμε_σπίτι κι εμείς για… την χώνεψη σας έχουμε νέες πεντάδες, εξίσου ιδιαίτερες με τις προηγούμενες. Για αυτό, λοιπόν, σας προτείνουμε να διαβάσετε μέχρι το τέλος, όσους διάλεξαν οι συντάκτες του Basketa.gr.

Και προσέξτε. Σε αυτές τις πεντάδες δεν υπάρχουν ο Μάικλ Τζόρνταν, ούτε και ο ΛεΜπρόν Τζέιμς ή ο Κόμπι Μπράιαντ!

Τι λέτε, λοιπόν, είμαστε έτοιμοι; Πάμε να δούμε ποιους διαλέξαν…

Γιώργος Πετρίδης: Οι τελευταίοι ρομαντικοί του μπάσκετ

Όταν άρχισα να αντιλαμβάνομαι την ποιοτική διαφορά του μπάσκετ από τα υπόλοιπα αθλήματα, αυτό διένυε μία μεταβατική πλην όμως πολύ σημαντική περίοδο, τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα. Ήταν εκείνη μέσα από την οποία έκανε τη μετάβαση από τον ερασιτεχνισμό στον επαγγελματισμό. Με αυτό το δεδομένο όλοι όσοι την έζησαν μπορούν να θεωρούνται και οι τελευταίοι ρομαντικοί του μπάσκετ. Γι' αυτό και η επιλογή των πέντε παικτών που με έκαναν να αγαπήσω το άθλημα με τους πιο ξεχωριστούς ήχους -εκείνον που προκαλεί το σύρσιμο του παπουτσιού στο παρκέ, εκείνο το μοναδικό «χλατς» της μπάλας στο διχτάκι και τόσων άλλων- είναι από εκείνη την περίοδο.

1) Μάτζικ Τζόνσον: Ευτύχησα να δω, έστω και τηλεοπτικά, ίσως, ότι πιο λαμπερό ανέδειξε αυτό το σπορ τουλάχιστον στα τελευταία 40 χρόνια. Παρότι εκ φύσεως έχουμε την τάση να ωραιοποιούμε κάθε τι σχετικό με το μακρινό παρελθόν, η εποχή των 80s στο ΝΒΑ ήταν πραγματικά κάτι ξεχωριστό όπως ήταν βέβαια η εποχή του show time των Λέικερς άρα και του Μάτζικ. Ο τύπος αποτελεί ίσως την πιο χαρακτηριστική περίπτωση αθλητή που δικαίωσε στον απόλυτο βαθμό το προσωνύμιο του. Ήταν πραγματικά μαγικό να βλέπεις έναν παίκτη ύψους 2.06 να τρέχει το γήπεδο σαν να είναι 1.80 και να κάνει όλους τους συμπαίκτες του να αποκτούν αγωνιστικό μπόι διπλάσιο από αυτό που, ίσως, είχαν στην πραγματικότητα. Οτιδήποτε προσθέσω περισσότερο σε αυτό θα τον αδικήσει. Ένας μπασκετικός έρωτας.

2) Λάρι Μπερντ: Θα αναρωτιούνται οι νεότεροι: «Γίνεται να λατρεύεις τον Μάτζικ και παράλληλα να επιλέγεις στην πεντάδα των αγαπημένων σου τον Λάρι Μπερντ;». Θα το αντιστρέψω. Γίνεται να υμνείς τον Μάτζικ και να μην έχει δίπλα του τον Μπερντ; Η αναπόφευκτη ροπή (και) στους εγκεφαλικούς παίκτες, εκείνους που έφτασαν ψηλότερα από εκεί που θα τους επέτρεπε αποκλειστικά το σώμα τους, βάζει στη μικρή λίστα αυτών που έκαναν τον υπογράφοντα να αγαπήσει το μπάσκετ τον λευκό που έκανε όλους τους μαύρους σούπερ σταρ της εποχής να τον θεωρούν έναν από αυτούς. Ο Μπερντ ήταν κάτι ξεχωριστό. Δεν ήταν γρήγορος, δεν ήταν δυνατός αλλά αν θα έπρεπε ένας αθλητής του μπάσκετ να χαρακτηριστεί «οξυδερκής» θα έπρεπε να είναι ο άνθρωπος με το Νο33 των Σέλτικς. Οι τελικοί του 1984, του 1985 και του 1987 μεταξύ των Λέικερς και των Σέλτικς είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο στην ιστορία του ΝΒΑ κι αυτό οφείλεται εν πολλοίς σε αυτούς τους δύο.

https://www.youtube.com/watch?v=aZt40qDxfe0

3) Μπάνε Πρέλεβιτς: Ανήκει στην κατηγορία αυτών που δεν χρειάστηκαν μεγάλο μπόι ή μεγάλα μπράτσα για να κάνουν καριέρα. Δεν ήταν κοντός αλλά το πραγματικό του ύψος ήταν η ηγετική προσωπικότητα, η ανάγκη να πάρει την ομάδα του στις πλάτες του ακόμη κι αν χρειαστεί να πάρει σουτ από τα 8,5 μέτρα, όπως εκείνο στον τελικό της Ναντ με τη Ρεάλ πριν κάνει το λάθος ο Φασούλας και πριν ρίξει τον ΠΑΟΚ στο καναβάτσο ο Ρίκι Μπράουν. Ο Πρέλεβιτς ήταν εκείνη η περίπτωση παίκτη ερχόμενου από τη Γιουγκοσλαβία που έκανε όλες τις ομάδες της εποχής να ψάχνουν για τον επόμενο. Το σπασμένο δόντι από το χτύπημα το Ρομάι στο ματς του 1990 με τη Ρεάλ, η χαρακτηριστική κίνηση με την οποία σκούπιζε τον ιδρώτα του στην τιράντα της φανέλας, η μηχανική του σουτ που ακολουθούσε, τα δάκρυα στη Ναντ, οι ανεπανάληπτες εμφανίσεις στο final four του Κυπέλλου του 1995 συνόδευσαν τα πολύ παραγωγικά χρόνια του στον ΠΑΟΚ. Ακόμη και τώρα έχει τον τρόπο να σε κάνει αγαπήσεις ακόμη περισσότερο το άθλημα σε κάθε κουβέντα μαζί του.

https://www.youtube.com/watch?v=5vsYMJPMR8o

4) Παναγιώτης Γιαννάκης: Έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί τόσα και τόσα για τον «Δράκο» που το πιθανότερο είναι να επαναλάβω κάτι από όλα αυτά. Υπάρχει όμως κάτι που στο μυαλό μου στα χρόνια που ο Γιαννάκη μεγαλουργούσε, ξεχώριζε περισσότερο από τους πόντους, τις νίκες και τους τίτλους. Δεν χόρταινα να τον βλέπω να βουτάει στο παρκέ για τη χαμένη μπάλα, να τα βάζει με τύπους 20-25 πόντους ψηλότερους. Η αγκωνιά του Τσατσένκο στο πρόσωπο του στον τελικό της 14ης Ιουνίου του 1987 τον γιγάντωσε στα μάτια μου. Αυτό που ίσως δεν έχει επισημανθεί επαρκώς και θέλω να πιστεύω ότι θα το κάνει ο ιστορικός του μέλλοντος, είναι το πως ένας τόσο ταλαντούχος αθλητής δέχτηκε να περιορίσει τόσο πολύ το «εγώ» και -ποιος ξέρει;- ίσως την ίδια την καριέρα του για το «εμείς» και το καλό της ομάδας του. Για χάρη του Άρη αλλά και της Εθνικής διένυσε τα πιο παραγωγικά χρόνια της καριέρας του ως «δεύτερο βιολί» πίσω από τον Γκάλη παρότι οπουδήποτε αλλού θα ήταν το «πρώτο».

5) Τόνι Κούκοτς: Η αλήθεια είναι ότι η επιλογή του 5ου ήταν η πιο δύσκολη. Ήμουν σίγουρος ότι θα ήταν Ευρωπαίος, δεν υπήρχε περίπτωση να ξεφύγω από τη δεξαμενή της Γιουγκοσλαβίας. Ποιος όμως πραγματικά με έσπρωξε λίγο περισσότερο στην σχέση αγάπης με το μπάσκετ; Ντράζεν, Τζόρτζεβιτς, Ράτζα, Ντανίλοβιτς τόσοι και τόσοι παικταράδες ακόμη και άλλοι που μπροστά σε αυτούς ήταν ένα σκαλί χαμηλότερα. Ο Κούκοτς ήταν το κάτι άλλο. Τόσο ψηλός αλλά και τόσο αδύνατος που έμοιαζε εύκολη λεία για τους πιο σκληρούς της εποχής. Ποιος μπορούσε να τον σταματήσει; Στα 21 του πήρε την πρώτη Ευρωλίγκα, στα 22 και στα 23 του οδήγησε τη Γιουγκοπλάστικα στο «τριπλ κράουν». Κι αφού δεν έμεινε τίποτα να κάνει στην Ευρώπη, πήγε στο ΝΒΑ και αποτέλεσε μέρος του δεύτερου «three peat» των Μπουλς (1996-98). Ένα καθαρόαιμο, όμοιο του οποίου δεν έβγαλε από τότε το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Ίσως ο Λούκα Ντόντσιτς να μπορεί να θεωρηθεί εφάμιλλο του.

https://www.youtube.com/watch?v=VWtTeIbAYmQ

Δημήτρης Χρυσάνθης: Η πεντάδα της ζωής μου

Φημολογείται ότι η πρώτη λέξη που είπα στη ζωή μου ήταν «γκολ». Άρα η αγάπη μου για τον αθλητισμό πρέπει να οφείλεται σε γονίδιο. Η αγάπη μου για το μπάσκετ, αντίθετα, είναι συνειδητή. Ερωτεύτηκα την «πορτοκαλί θεά» τη δεκαετία του ’80 όταν παρακολουθούσα με κομμένη την ανάσα τις προσπάθειες της Εθνικής ομάδας να κερδίσει προκρίσεις σε μεγάλα τουρνουά πριν ακόμα το χρυσό ’87, αλλά και τις ευρωπαϊκές πορείες του Άρη σε Κύπελλο Κόρατς και Πρωταθλητριών.

Πολλοί είναι οι παίκτες που έχω δει να παίζουν και μου άρεσαν, παίκτες που θα μπορούσα να χαρακτηρίσω αγαπημένους μου. Αν θα έπρεπε να διαλέξω πέντε από αυτούς, θα στεκόμουν σε εκείνους που έπαιξαν τον πιο καθοριστικό ρόλο για να αγαπήσω το μπάσκετ σε τέτοιο βαθμό, ώστε να το κάνω κομμάτι της ζωής μου.

1) Νίκος Γκάλης: Η έξαψη που ένιωθα κάθε φορά που τον έβλεπα να παίρνει την μπάλα για να ανοίξει έναν αιφνιδιασμό και η περιέργεια να δω με ποιον περίτεχνο τρόπο θα έδινε την ασίστ για ένα εύκολο καλάθι, παραμένουν ολοζώντανες στο μυαλό μου. Ξόδεψα πάμπολλες ώρες στην αλάνα προσπαθώντας να μιμηθώ την περίφημη προσποίηση που έκανε πάνω στην ντρίμπλα σπάζοντας τη μέση του και διασύροντας τους αντιπάλους του, αλλά φυσικά δεν τα κατάφερα ποτέ. Ήταν το είδωλό μου, ο λόγος που έδωσα όρκο πίστης στην πορτοκαλί θεά.

2) Παναγιώτης Γιαννάκης: Το άλει ουπ, που σήμερα είναι ψωμοτύρι για όλους τους μπασκετμπολίστες, τότε το βλέπαμε μόνο χάρη στον Γιαννάκη. Αυτός έβλεπε τον Γκάλη στην αδύνατη πλευρά της άμυνας και με αριστοτεχνικό τρόπο του πετούσε ψηλά την μπάλα, για να την πιάσει ο Νικ στον αέρα και να σκοράρει απ’ ευθείας. Τότε το ξέραμε ως “μπακντόρ” και μας τρέλαινε, γιατί δεν είχαν προηγούμενο τέτοιου είδους συνεργασίες, ειδικά στην Ελλάδα. Ο Γιαννάκης άλλαξε το ρου της ιστορίας του ελληνικού μπάσκετ, γιατί παραμέρισε το “εγώ” του και έφτιαξε μαζί με τον Γκάλη το κορυφαίο δίδυμο γκαρντ στην Ευρώπη εκείνη την εποχή. Ήταν αυτός που ανέδειξε τη σημασία της άμυνας στο παιχνίδι. Με τα επιθετικά φάουλ που κέρδιζε να αποτελούν το σήμα κατατεθέν του.

https://www.youtube.com/watch?v=94GZmnlaPGE

3) Μάτζικ Τζόνσον: Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ο μακαρίτης Φίλιππας Συρίγος, που συνήθιζε να βλέπει μπροστά από την εποχή του, έφερε το ΝΒΑ στην Ελλάδα μέσω της μαγητοσκοπημένης μετάδοσης κάποιων αγώνων από τους τελικούς των πλέι οφ. Τότε έμαθα τους Λος Άντζελες Λέικερς κι έγινα παντοτινός οπαδός τους. Γιατί με συνεπήρε το showtime, εκφραστής του οποίου ήταν ο Μάτζικ. Ένας παίκτης που μπορούσε να παίξει και στις 5 θέσεις με την ίδια αποτελεσματικότητα. Ένας πόιντ γκαρντ ύψους 2,06μ., με απίστευτη ικανότητα στον χειρισμό της μπάλας και μάτια… παντού, που του επέτρεπαν να δίνει τις πλέον αδιανόητες πάσες. Αν έχεις δει τον Μάτζικ να παίζει, είναι αδύνατο να μη λατρέψεις το μπάσκετ.

4) Ντράζεν Πέτροβιτς: Πολύ πριν τον Ναβάρο, ο Ντράζεν ήταν αυτός που λατρεύαμε να μισούμε στην Ελλάδα. Ο ατίθασος χαρακτήρας του και κάποια υπεροψία που έβγαζε, τον έκανε αντιπαθή και οι δύο νίκες της Εθνικής μας επί της Γιουγκοσλαβίας στο Ευρωμπάσκετ του ’87 πανηγυρίστηκαν ακόμα πιο έντονα, ακριβώς επειδή είχε χάσει αυτός. Όμως… τι παικταράς, Θεέ μου! Πώς να ξεχάσω τα δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών που σήκωσε με την Τσιμπόνα το 1985 στο ΣΕΦ και το 1986 απέναντι στη Ζαλγκίρις του Σαμπόνις και τα είδα από την ΕΡΤ σε περιγραφή Συρίγου; Πώς να ξεχάσω την ανεπανάληπτη μπασκετική παράσταση που έδωσε ως παίκτης της Ρεάλ πια μαζί με τον Οσκάρ Σμιντ της Καζέρτα στον αλησμόνητο τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων, που έγινε το 1989 στο ΣΕΦ; Δεν μπόρεσα να πάω στο γήπεδο, γιατί διάβαζα για τις πανελλαδικές εξετάσεις, αλλά κι από την τηλεόραση ο Ντράζεν ήταν υπέροχος…

https://www.youtube.com/watch?v=6CItF1iPJ_c

5) Άρβιντας Σαμπόνις: Όλοι τον αποκαλούσαν θαύμα της φύσης και δεν ήταν καθόλου κλισέ ο χαρακτηρισμός. Ήταν η απόλυτη πραγματικότητα. Διότι ακόμα πιο σπάνιος από τα πλούσια σωματικά του προσόντα ήταν ο τρόπος που τα συνδύαζε με την άριστη τεχνική κατάρτισή του και τη μεγάλη ευφυία του. Όλο το πακέτο ήταν μοναδικό. Και πείτε μου τώρα εσείς, έχετε δει ή ακούσει για πολλούς αθλητές με μπόι 2,2ομ. που να ξέρουν τόσο πολύ μπάσκετ; Ο Θεός έφτιαξε τον Σαμπόνις και μετά… έσπασε το καλούπι. Τέτοιος παίκτης ούτε υπήρξε πριν από αυτόν ούτε έχει υπάρξει και μετά…

https://www.youtube.com/watch?v=dSSrKt-rqao

Σοφία Γιαλλελή: Πεντάδα μιας... εποχής

Το παιχνίδι είναι γνωστό από το facebook, αλλά ακόμη και την ώρα που προσπαθούσα να καταλήξω σε πέντε ονόματα δεν μου φαινόταν σωστό. Το «προσπαθούσα» από μόνο του άλλωστε λέει πολλά. Η αλήθεια είναι πως δεν αγάπησα κάποιον παίκτη για να αγαπήσω το παιχνίδι. Αγάπησα το παιχνίδι. Αυτό που έβλεπα. Από τις φωτογραφίες του “Superbasket” που έπαιρνε ο αδελφός μου, την πρώτη δική μου μπάλα ως το επάγγελμα που ακολούθησα. Δεν είχε να κάνει με τη δημοσιογραφία, την υπογραφή ή –αν το προσπαρμόζαμε στη σημερινή εποχή- τις σέλφι. Είχε να κάνει με το ότι μου επέτρεπε να βλέπω μπάσκετ, να είμαι στο γήπεδο... Τα πέντε ονόματα είναι μάλλον ενδεικτικά και αν είχε γεννηθεί λίγο αργότερα θα ήταν άλλα. Ο Σπανούλης, ο Διαμαντίδης, ο Παπαλουκάς, ο Ζήσης, ο Φώτσης, ο Χατζηβρέττας, ο Σχορτσανίτης, ο Γιασικεβίτσιους ή ακόμη και ο Χαραλαμπόπουλος αργότερα. Όλα είχαν να κάνουν με το παιχνίδι... Το πως διάβαζαν το παιχνίδι και πως το έκαναν πιο όμορφο. Για τους ίδιους, τους συμπαίκτες τους και, ε, και για μένα…

1) Χουάν Αντόνιο Σαν Επιφάνιο: Έρωτας μεγάλος! Το σουτ... Παραδόξως ήταν αυτό που αγάπησα πρώτο από το μπάσκετ, άποψη που μεγαλώνοντας διαφοροποιήθηκε πλήρως. Ο Έπι όμως ήταν από τους πρώτους σταρ της εποχής που έψαχνα να δω. Ήταν και ο λόγος για μια κατιτίς παραπάνω συμπάθεια στην Μπαρτσελόνα. Η οποία επίσης με τον καιρό μάλλον μετριάστηκε. Απαραίτητη σημείωση: Ο Επιφάνιο ήταν από τους λίγους που δεν «χάλασε» η εικόνα όταν τον γνώρισα και από κοντά. Απλός με χιούμορ και επαγγελματίας.

https://www.youtube.com/watch?v=2E3gjromLNU

2) Ντέιβιντ Στεργάκος: Ο άρχοντας... Τότε, όταν έπαιζε και τώρα... Όταν έκανε αυτή τη ραβέρσα του ήταν λες και θα άγγιζε τη γυρτή οροφή της Λεωφόρου. Του «Παύλος Γιαννακόπουλος». Διαφορετικό στυλ από ότι είχαμε δει μέχρι τότε. Έφερε ένα άλλο μπάσκετ στην Ελλάδα και στο ελληνικό πρωτάθλημα. Άλλος παίκτης... Και πραγματικός κύριος από τότε ως σήμερα.

https://www.youtube.com/watch?v=7FdTxuGE-qA

3) Φάνης Χριστοδούλου: Αγαπημένος νυν και αεί. Ο πρώτος παίκτης που σε έκανε να δεις πέρα από τους πόντους και λίγο αργότερα τη στατιστική. Έκανε τα πάντα, είχε αντιδράσεις μικρού παιδιού και ήταν απλά διαφορετικός σε όλα. Ένας αντιστάρ την εποχή των σταρ του ελληνικού μπάσκετ. Ο Φάνης ήταν απλά ο Φάνης. Ένας παίκτης που ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του αγωνιστικά και θα έκανε τα πάντα όχι για την πάρτη του, αλλά για την ομάδα.

https://www.youtube.com/watch?v=YXufBta8QS8

4) Άρβιντας Σαμπόνις: Ο Άρβιντας Σαμπόνις μετέφερε τη δουλειά του πόιντ γκαρντ στη ρακέτα και το έκανε αβίαστα. Ένας παίκτης που ήταν δεκαετίες μπροστά. Σούταρε, κάρφωνε, πάσαρε και όλα αυτά λες και δεν κουραζόταν. Λες και δεν χρειαζόταν καν να σκεφτεί. Εδώ που τα λέμε, μάλλον δεν χρειαζόταν κιόλας. Άνοιξε άλλους δρόμους τους οποίους χρειάστηκε να περάσει πολύς καιρός μέχρι να τους ακολουθήσουν κι άλλοι.

5) Μάτζικ Τζονσον-Λάρι Μπερντ: Κλέβω λίγο, αλλά στο μυαλό μου είναι συνδεδεμένοι αυτοί οι δύο: Όταν πήγα να πάρω την πρώτη δική μου μπάλα, γιατί μέχρι τότε «έκλεβα» του αδελφού μου και ειδικά την αγαπημένη του Super K, ήξερα τι ήθελα: Αυτή που διαφήμιζε το Superbasket με την υπογραφή του Μάτζικ Τζόνσον. Πήγα στον Τζίμης Σπορ στην Καλλιθέα και φανταστείτε απογοήτευση. Το χαρτζηλίκι δεν έφτανε... Έφτανε μόνο για μία με την υπογραφή ενός λευκού τύπου με ξανθά μαλλιά και περίεργη φάτσα. Έφυγα λοιπόν από το μαγαζί με αυτήν που είχε την υπογραφή του Λάρι Μπερντ. Ο Μάτζικ ήταν από τους αγαπημένους. Ποιος είχε τόσο ψηλό τύπο να κάνει την μπάλα ότι ήθελε τρέχοντας; Αυτές οι πάσες... Η μπάλα άνοιξε όμως και το παράθυρο στον άλλον τύπο... Τον περίεργο. Και ήταν αποκάλυψη. Χρειάστηκε αρκετά χρόνια είναι η αλήθεια για να τον εκτιμήσω όπως έπρεπε και να βρεθεί στους αγαπημένους, σε αυτούς που πραγματικά ήξεραν το άθλημα από το Α ως το Ω.

Υ.Γ.: Το γεγονός ότι δεν πήρα την μπάλα που ήθελα δεν με εμπόδισε ουδόλως από το να κοιμάμαι μαζί της, όπως άλλοι έχουν τα... αρκουδάκια τους και την Πασχαλίνα (η μητέρα μου) να φωνάζει «πως γίνεται να κοιμάσαι με αυτό το λάστιχο στο πρόσωπο!». Με τον καιρό κατάλαβε κι αυτή κι έγινε πιο μπασκετική κι από μένα! Και αλίμονο αν ξεχνούσα να της πω πότε είχε παιχνίδι στην τηλεόραση. Βλέπετε είχε την ευθύνη να ενηρώνει και τις αδελφές της, φανατικές του Άρη.  Ήταν η δική μου αγαπημένη... μπασκετική!

Γιάννης Λαμπίρης: Είχαν για «καμβά» το παρκέ

Οι ήρωες των νεανικών μας χρόνων, θα μπορούσαν να είναι και ήρωες σε κόμιξ όπου κάνουν τα πάντα και μπορούν να πετύχουν σε καθε δύσκολη αποστολή. Και όμως ήταν γήινοι και τους απολαμβάναμε με τα «μαγικά» τους που έδιναν άλλη ομορφία σε ένα έτσι και αλλιώς απίθανο άθλημα όπως το μπάσκετ.

1) Νίκος Γκάλης: Είναι σαν να κλέβεις εκκλησία να ρωτάς κάποιον που μεγάλωνε τη δεκαετία του 1980, ποιός ήταν ο παίκτης που τον «μάγεψε», που τον έκανε να λατρέψει το μπάσκετ. Οι πρώτες εικόνες (τηλεοπτικές) από το περίφημο αήττητο τσάλεντζ ράουντ της Κωνσταντινούπολης (1981) στο δρόμο προς τα τελικά του Ευρωμπάσκετ της Τσεχοσλοβακίας και στη συνέχεια οι αγώνες της τελικής φάσης στη Μπρατισλάβα ήταν ασπρόμαυρες, αλλά γέμιζαν με χρώμα την ψυχή σου. Να βλέπεις αυτό τον απίθανο τύπο με την αφάνα να κρύβει τη μπάλα και να την αφήνει στο καλάθι. Οι εικόνες ήταν ακόμα πιο εντυπωσιακές δύο χρόνια αργότερα στο Ευρωμπάσκετ της Γαλλίας και μετά από κοντά πλέον να τον παρακολουθείς από το 1985 και έπειτα με αποκορύφωμα το έπος του 1987. Το διπλό και τριπλό σπάσιμο της μέσης, το περπάτημα στον αέρα, οι πάσες πίσω από τη μέση ή κοιτώντας αλλού ήταν εικόνες που σε ξεσήκωναν από την θέση σου, είτε ήσουν στην πολυθρόνα του σπιτιού σου, είτε στα δημοσιογραφικά θεωρεία κάθε γηπέδου. Οι τρομερές μονομαχίες στην Ευρώπη του Αρη, και τα ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ ήταν η απόλαυση κάθε ανθρώπου που λατρεύει την τέχνη, το όμορφο, το άρτιο να βλέπεις αυτόν τον σώουμαν να «πετάει» στο παρκέ και να σκοράρει με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Σαν να βλέπεις ένα πίνακα του Πικάσο, ή να ακούς μια σονάτα του Μπετόβεν.

2) Παναγιώτης Γιαννάκης: Ιmpossible is nothing. Το σύνθημα που σου έρχεται αυτόματα στο μυαλό όταν σκέφτεσαι τον «Δράκο» του ελληνικού μπάσκετ, δόγμα που συνέχισε και ως προπονητής (με τον οποίο η εθνική έκανε τις μεγαλύτερες ανατροπές στην ιστορία της). Η αυταπάρνηση, η αυτοθυσία όπως εκείνη η βουτιά να κλέψει τη μπάλα στο θρίλερ της Μπρατισλάβας το 1981 με την Γιουγκοσλαβία, ή η αγκωνιά που έφαγε από τον αγαθό γίγαντα Τσατσένκο στον τελικό του Ευρωμπάσκετ του 1987 και στην οποία πονέσαμε…όλοι. Τα χέρια σαν κουτάλες που «εγκλώβιζαν» τον αντίπαλο, τα τρίποντα που ήταν λες και εφαρμόστηκαν για αυτόν.

Η άρνηση του να ηττηθεί ακόμα και αν η ομάδα του έχανε με διαφορά θεωρητικά μη αναστρέψιμη σου έδινε το έναυσμα και το πάθος για αυτό το άθλημα. Δεν μου προξένησε την παραμικρή έκπληξη όταν έμαθα ότι έπαιζε χωρίς χιαστούς! Αν πόνταρα σε κάποιον παίκτη ότι μπορεί να το κάνει θα ήταν σε αυτόν.

3) Ντράζεν Πέτροβιτς: Από το 1986 στο Μουντομπάσκετ της Ισπανίας, αλλά και στο Ευρωμπάσκετ του 1987, η απόλαυση του να παρακολουθείς τον Μότσαρτ του μπάσκετ, ήταν σκέτη απόλαυση. Γητευτής της μπάλας, σκόρερ ολκής, και πεισματάρης όσο δεν παίρνει σε σημείο κάποιες φορές εκνευριστικό (λόγω των έντονων διαμαρτυριών του ή της ειρωνίας). Ενας χαρισματικός...τσόγλανος όπως θα έλεγε και ο Γιάννης Ιωαννίδης. Ομως όλα ήταν μέρος του παιχνιδιού και αν κάποιος είχε ενστάσεις όλα ξεδιάλυναν οριστικά όταν τον έβλεπε από κοντά. Αξέχαστη η παράσταση στο ΣΕΦ, δύο χρόνια μετά το Ευρωμπάσκετ σε έναν από τους καλύτερους τελικούς ευρωπαϊκών κυπέλλων όλων των εποχών (Ρεάλ Μαδρίτης-Καζέρτα 117-113). Ο αείμνηστος Ντράζεν ήταν ένα θαύμα του μπάσκετ που δυστυχώς (πρώτα απ’ όλα για τον ίδιο και την οικογένειά του) δεν τον ζήσαμε και δεν τον χαρήκαμε όσο θα έπρεπε και όσο θα του άξιζε.

4) Οσκάρ Σμίντ: Για να παιχτεί το έπος του ΣΕΦ που αναφέραμε παραπάνω (Ρεάλ-Καζέρτα) χρειαζόταν και το αντίπαλο δέος και εκείνο το βράδυ όσοι είχαμε την τύχη και βρεθήκαμε στο ΣΕΦ είδαμε δύο από τα μεγαλύτερα «πολυβόλα» του παγκόσμιου μπάσκετ. 62-44 έληξε το μεταξύ τους σκορ, που ήταν οι πόντοι που σημείωσε ο καθένας (Πέτροβιτς-Σμίντ). Ο Βραζιλιάνος, τον οποίο πρωτοθαυμάσαμε τρία χρόνια νωρίτερα στο επικό παιχνίδι του Μουντομπάσκετ 1986 με αντίπαλο την εθνική μας ομάδα, ήταν ο κύριος εκφραστής που είχε κάνει τότε το μπάσκετ εθνικό άθλημα στη Βραζιλία, πριν πάρει αργότερα τη σκυτάλη το βόλεϊ.

Και για να μην μπερδέυεστε, το ποδόσφαιρο στη συγκεκριμένη χώρα, δεν λογίζεται ώς αθλημα αλλά ως θρησκεία. Ο Οσκάρ Σμίντ που πυροβολούσε (και σκόραρε) πιο γρήγορα από τον ίσκιο του είχε εκπληκτική έφεση στο τρίποντο που επίσης ήταν από τους παίκτες που το λάτρεψε και το απογείωσε ανάγοντάς το σε τρόπο ζωής. Ηταν ο παίκτης που μπορούσε να σταθεί ως το αντίπαλο δέος (χωρίς πάντως να τους ξεπεράσει) απέναντι από τον Ζίκο, τον Σώκρατες και τον Εντερ, τους μύθους του Βραζιλιάνικού ποδοσφαίρου της εποχής του και να πει: «Ναι το μπάσκετ μπορεί να είναι το ίδιο θεαματικό με φούλ επίθεση».

https://www.youtube.com/watch?v=KSQBeiunAbk

5) Φάνης Χριστοδούλου: Ο «μπέμπης» του ελληνικού μπάσκετ, είχε ίσως περισσότερο ταλέντο από κάθε άλλο Ελληνα παίκτη και απο τους περισσότερους Ευρωπαίους. Η τουλάχιστον ήταν από τους λίγους που μπορούσε να παίξει άνετα σχεδόν σε όλες τις θέσεις. Η πλαστικότητα στις κινήσεις του – παρά τα κιλάκια του που πάντα είχε – η φαντασία στο παιχνίδι και η προσήλωσή του στην άμυνα ήταν από τα χαρακτηριστικά του που λάτρευες και σου έδινε μια άλλη οπτική του μπάσκετ. Δηλαδή ενός ανθρώπου που έβγαζε άδολη και αγνή αγάπη για αυτό που κάνει χωρίς να στερείται «απαγορευτικά» πράγματα θεωρητικά για έναν επαγγελματία παίκτη όσον αφορά την ποσότητα (κάπνισμα και φαγητό). Είναι ο παίκτης από τον οποίο περίμενες το απρόβλεπτο, την έκρηξη, το ξέσπασμα τόσο αγωνιστικά όσο και εκφραστικά και είχε και ένα πολύ γλυκό σούτ. Ατυχώς για τον ίδιο, ευτυχώς για μας, δεν έπαιξε ποτέ στο εξωτερικό και τον χαιρόμασταν στην Ελλάδα. Διότι αν δούλευε με βάση το ταλέντο του, δύσκολα θα τον κρατούσε ακόμα και η Ευρώπη.

** Σε αυτή την εκλεκτή πεντάδα θα είχε περίοπτη θέση ο απίθανος Μάτζικ Τζόνσον, αλλά οι εικόνες στις αρχές της δεκαετίας του 1980 από τον μαγικό κόσμο του ΝΒΑ έρχονταν με το...σταγονόμετρο.

Γιώργος Χρονόπουλος: Πως «ταρακουνιέται» ένα... αγύριστο ποδοσφαιρικό κεφάλι

Ξεκινώντας να ξεκαθαρίσω ότι μιλάω (ή γράφω αν θέλετε) ως ο... αιρετικός της παρέας του Basketa.gr, καθώς σε αντίθεση με τους συναδέλφους η «πυξίδα» μου δείχνει ακόμα πολλές φορές ποδόσφαιρο, αφού η πρώτη αγάπη είναι παντοτινή.

Παρ'όλα αυτά η «μαγική» Α1 των 90s και αρχών  00s, η Εθνική ομάδα του μπάσκετ που ονομαζόταν «επίσημη αγαπημένη» και η «αλητεία» του ΝΒΑ  εκείνη την εποχή δεν γινόταν να μη μου τραβήξουν την προσοχή. Σε τελική ανάλυση στην Ελλάδα μεγάλωσα και αν δεν παινέψεις το... σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει και το αθλητικό "σπίτι" μας ήταν πάντα το μπάσκετ, το οποίο μας έβαλε στο χάρτη των ομαδικών αθλημάτων διεθνώς.

Πως αλλάζει λοιπόν το μυαλό ενός φανατικά «ποδοσφαιρικού»; Στην περίπτωσή μου, αρχικά άλλαξε, τελικά, τη δεκαετία του 2000 και βλέποντας τους 5 παρακάτω παίκτες, που τοποθετώ σε τυχαία σειρά, αφού κάποιες φορές δεν φτάνει ο πρωταγωνιστής σε μία μεγάλη στιγμή για να σου κάνει το «κλικ» κι έτσι έγινε με την αφεντιά μου και τη «σπυριάρα». Πριν ξεκινήουμε τονίζεται ότι σκοπίμως αποφεύγονται οι Έλληνες, καθώς θα ήταν άδικο να ξεχωρίσω κάποιον, ενώ υπάρχει και μία φανερή προτίμηση προς το ΝΒΑ...

1) Στιβ Νας: Αρχικά «κόλλησα» όταν έμαθα ότι είναι Καναδός, αφού είδα ότι ήταν «μάγος» δηλαδή, αφού κάποιος έπρεπε επιτέλους να τιμήσει τη μνήμη του μακαρίτη του Νέισμιθ που μας έκανε δώρο το άθλημα. Η φαντασία με την οποία έπαιζε ο Νας ήταν ο λόγος που προσωπικά άρχισα να κοιτάζω τί γίνεται σε κάθε γωνία του παρκέ, αφού πραγματικά δεν ήξερα από που θα «σερβίρει» την επόμενη φορά τη μπάλα. Άσε που η συνύπαρξή του με τον Τζέισον Κιντ, το Μαρκ Φίνλεϊ και τον Ντιρκ Νοβίτζκι στους Μάβερικς, υπό τη δική του καθοδήγηση ήταν ίσως από τα πιο παράδοξα και διασκεδαστικά πράγματα που έχω παρακολουθήσει αφού κατέρριψε μία και καλή τον μύθο ότι «Οι λευκοί δεν μπορούν να πηδήξουν».

https://www.youtube.com/watch?v=OwelXb0Vgfs

2) Ρέτζι Μίλερ: Εντάξει μιλάμε για τον ορισμό του «βομβαρδιστή». Πέρα από τη δεδομένη αξία του και ο γεγονός ότι «πλήγωσε» κάποτε με το χειρότερο τρόπο τους Νικς, που υποστηρίζω, ο Μίλερ ήταν αυτός που με έκανε να αναρωτιέμαι αν μπορώ να κάνω το ίδιο, με αποτέλεσμα ακόμα κι όταν έριχνα κέρμα σε μηχάνημα για να ρίξω σουτάκια, να κάνω δύο και τρία βήματα πιο πίσω. Στα παιδικά μου μάτια η μπάλα που ταξίδευε από τα 7 και βάλε μέτρα βρίσκοντας ασταμάτητα μόνο διχτάκυ, ήταν κάτι που φάνταζε τόσο γοητευτικό σαν τρόπος για να κερδίσεις αέρινα και ατσαλάκωτα τους αντιπάλους σου, όσο και άπιαστο φυσικά όταν το δοκίμασα. Αργότερα ήρθαν οι Ισπανοί, οι Γουόριορς και γενικά το μπάσκετ άλλαξε, αλλά ο Ρέτζι ήταν ο πρώτος που είδα να κάνει κάτι τέτοιο σε μία εποχή που δεν ήταν και μόδα να σουτάρεις από παντού και όπως είπα και στην εισαγωγή κάποια πράγατα μένουν για πάντα...

https://www.youtube.com/watch?v=MPPnqB8apoQ

3) Ντιρκ Νοβίτσκι: Δεν χωράνε πολλά λόγια... Ο Ντιρκ Νοβίτζκι, ο καλύτερος ίσως Ευρωπαίος που πήγε ποτέ στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού -από τα αζήτητα της Γερμανίας- ήταν από αυτούς που ήθελες απλά να βλέπεις να παίζουν μπάσκετ. Το πρωτάθλημα του 2011 με του Μάβερικς ήταν από αυτά που έχω πανηγυρίσει έξαλλα μόνο και μόνο επειδή του άξιζε τόσο, όσο σε κανέναν άλλον. Ο παίκτης ορισμός του «all around», που ταυτόχρονα δεν γύρισε ποτέ την πλάτη στην Εθνική του ομάδα. Μπορεί η δική μας Εθνική να του έκοψε το δρόμο προς έναν διεθνή τίτλο, αλλά η εμφάνιση του ημιτελικού του Eurobasket 2005 απέναντι στην Ισπανία, θα έπρεπε να διδάσκεται σε όποιον πιτσιρικά θέλει να γίνει από πλέι μέικερ μέχρι και πεντάρι. 

https://www.youtube.com/watch?v=wiKwbS2Nb0o

4) Άλεν Άιβερσον: Πραγματικά απορούσα πως άντεχε τόσο «ξύλο» και πως έτρεχε τόσο διαοολεμένα γρήγορα. Όποιος παρακολούθησε την απίστευτη σεζόν των Σίξερς στις αρχές της 21ης χιλλιετίας (2000-01) απλά ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να μην «ερωτεύτηκε» τον Άλεν Άιβερσον. Η "απάντηση" όπως ήταν το ψευδώνυμό του, ήταν από τους κύριους λόγους που είδα το μπάσκετ με άλλο μάτι. Από την 4η περίοδο του πιο άνισου All Star Game όλων των εποχών, που κέρδισε μόνος του τη Δύση ολοκληρώνοντας την έκπληξη, μέχρι την, απέλπιδα και άκαρπη, προσπάθειά του να «γονατίσει», μόνος του και πάλι, τους πανίσχυρους Λέικερς, ο Άιβερσον ήταν ο  ορισμός του «One Man Show» και εμένα αυτό που έφτανε και μου παραέφτανε.

https://www.youtube.com/watch?v=13YeR5zIGbo

5) Αλφόνσο Φορντ: Χίλιοι και ένας τρόποι να βάζει τη μπάλα στο καλάθι. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψεις τον αείμνηστο «Αλ» που αποτελεί πρώτο σκόρερ όλων των εποχών στη Euroleague και το αντίστοιχο βραβείο φέρει το όνομά του. Σε όποια ομάδα και αν έπαιξε ένιωθες ότι στις κρίσιμες στιγμές μεταμορφωνόταν σε ηπερήρωα και αν το παιχνίδι εξαρτιόταν από τα χέρια του ήξερες ότι έχει κερδίσει αν ήσουν στην ομάδα του. Συν τοις άλλοις αποτελεί και σημείο αναφοράς των «χρυσών» ετών της Α1 που ο πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος μπορούσε να παίζει στο Σπόρτινγκ ή στου Παπάγου, οπότε στο δικό μου μυαλό είναι και ένα από τα σύμβολα μίας ολόκληρης εποχής, όταν οι «μικροί» είχαν τα δικά τους «όπλα» στην προάσπιση των όποιων κεκτημένων.

https://www.youtube.com/watch?v=HToT-VMO5WM

Αλεξάνδρα Λούτση: Ένα χριστουγεννιάτικο δώρο που θα το θυμάμαι για πάντα

Γεννημένη τη δεκαετία του ’80 στην Πάτρα το μπάσκετ μπήκε στη ζωή μου μόλις στις αρχές των 90s, αρχικά από την τηλεόραση και στη συνέχεια με την παρουσία μου στο γήπεδο. Ο μεγάλος αδερφός μου «έφταιγε» για αυτό, το πρώτο μου εισιτήριο ήταν το χριστουγεννιάτικο δώρο μου! Το κλειστό της Περιβόλας ήταν τότε τόπος συνάντησης, ενώ η περιήγησή μου στα ανοιχτά γήπεδα μπάσκετ της αχαϊκής πρωτεύουσας -για χάρη του μικρότερου αδερφού μου- δεν θυμάμαι ακριβώς πώς ξεκίνησε, αλλά σίγουρα με έκανε να καταλάβω πως με αυτό το άθλημα θέλω να ασχοληθώ. Η νέα χιλιετία με βρήκε στην Αθήνα, να κάνω το πάθος μου δουλειά, και κάπως έτσι όλα πήραν το δρόμο τους.

1) Τσαρλς Μπάρκλεϊ: Η πρώτη ανάμνησή μου είναι να αγωνίζεται στους Φιλαδέλφεια Σίξερς και μου είχε κάνει τόση εντύπωση που το θυμάμαι ακόμα. Δεν τον λένε τυχαία «σερ». Ένας θρύλος κατά πολλούς «κοντός» και «χοντρός», που απλώς δεν περνούσε απαρατήρητος.

https://www.youtube.com/watch?v=S7PNpsukH2k&fbclid=IwAR1fK7gGztFC51wElziZVT-8LosJqHD6Nd5DGwZHZFK7Ded3wkBrvK9C3cg

2) Άλεν Άιβερσον: Ακόμα ένας «κοντός», που έφερε την επανάσταση στο σύγχρονο μπάσκετ, εντός παρκέ, με αμφιλεγόμενη προσωπικότητα εκτός. Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλον πιο επιδραστικό παίκτη από εκείνον. Ακόμα χαζεύω βίντεο με τις περίφημες σταυρωτές ντρίμπλες του.

3) Χάρολντ Έλις: Υπάρχουν πολλοί παίκτες του Απόλλωνα Πατρών για τους οποίους θα μπορούσα να γράψω πολλά. Ο Αμερικανός, όμως, ήταν αυτός που μου ήρθε πρώτος στο μυαλό. Ήταν ο πρώτος σκόρερ στον τελικό του 1997, τότε που οι «μελανόλευκοι» έχασαν στο σουτ τον τίτλο στο Κύπελλο Ελλάδας. Ήταν θεαματικός, με καρφώματα και κλεψίματα. Σε ξεσήκωνε. Ήταν ο παίκτης που ήθελες να βλέπεις, σε μια ομάδα με πολλούς πρωτοκλασάτους συμπαίκτες.

https://www.youtube.com/watch?v=GhZodV9Yh88&t=439s&fbclid=IwAR1b5wGbqqVnD-IUJmzwztTn8wWEWOotH8dF9xfDjO_czbxLH0YInbZDOL8

4) Πέτζα Στογιάκοβιτς: Σουτέρ από τους λίγους, τον πρόλαβα να αγωνίζεται στα ελληνικά παρκέ πριν μετακομίσει στο ΝΒΑ. Πολλοί ξεχωρίζουν το τρίποντο που έβαλε στο ΣΕΦ το 1998, με τον ΠΑΟΚ να αποκλείει από τους τελικούς τον Ολυμπιακό. Προσωπικά, θυμάμαι τους 43π. που σκόραρε στην Περιβόλα το ίδιο έτος, σε ένα ματς που κρίθηκε στην παράταση και ανέδειξε νικητές τους Θεσσαλονικείς.

5) Ευθύμης Ρεντζιάς: Ήταν ο ηγέτης της Εθνικής Εφήβων που αναδείχθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια το 1995, όντας πολυτιμότερος παίκτης, πρώτος σκόρερ και πρώτος ριμπάουντερ της διοργάνωσης. Από τα μεγάλα ταλέντα του ελληνικού μπάσκετ, αν κι έμεινε αναξιοποίητο. Δεν πέτυχε λίγα, αλλά το «ταβάνι» του φαινόταν να είναι πολύ πιο ψηλά.

https://www.youtube.com/watch?v=GCUYBnqz-IE&fbclid=IwAR1pfvtzZS5uhwUz83yChUVYnRh7Yi8360_8ehKqb_WcfBtvoUfyJ1d1eak

Το άρθρο Οι συντάκτες του Basketa.gr διαλέγουν αυτούς που τους έκαναν να αγαπήσουν το μπάσκετ (Part 2) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Αρκετοί παίκτες, χιλιάδες λέξεις, άπειρα συναισθήματα μέσα στα χρόνια. Και πάλι, δεν είναι αρκετά για να ανταποδώσουν στο μπάσκετ, τον έρωτα που μας χτύπησε… κατακούτελα από τότε, που αρχίσαμε να το γνωρίζουμε. Γιατί αυτό το άθλημα είναι ένας λόγος για να ζούμε, είτε το πάρουμε σαν λατρεία είτε το πάρουμε καθαρά βιοποριστικά. Ειδικά στο δεύτερο κομμάτι, ας σκεφτούμε μόνο το πόσο έχουν ευεργετηθεί τόσοι άνθρωποι.

Για αυτό το λόγο, λοιπόν, δεν μπορεί να επιστραφεί στο μπάσκετ το καλό που μας έχει κάνει, όσες αφιερώσεις κι αν κάνουμε στο δικό του «ιερό ναό». Κάτι μας… τράβηξε, όμως, σε αυτό τον «ιερό ναό», κάτι σαν μια διαδικασία προσηλυτισμού, που εμείς θέλαμε να νιώσουμε και να γίνουμε κομμάτι του κόσμου της «πορτοκαλί θεάς».

Και, εν μέρει, αυτό το… κάτι είναι οι παίκτες, που αποτέλεσαν τους ήρωές μας. Οι άνθρωποι, που μας έκαναν να βρούμε μια αγάπη παντοτινή σε οτιδήποτε σχετίζεται με το μπάσκετ. Από την προσμονή του αγώνα, την ατμόσφαιρα της κάθε εξέδρας και το τρίξιμο του παρκέ, μέχρι τις ηρωικές πράξεις του καθενός σε αυτό, τους πανηγυρισμούς ή τις λύπες, την οσμή των αποδυτηρίων για όσους είχαν αυτή τη δυνατότητα. Μια σχέση, από την οποία δε θέλουμε να «ξεκολλήσουμε» ποτέ.

Για αυτό το λόγο, λοιπόν, αυτό που συμβαίνει τελευταία στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης μας έκανε να θυμηθούμε, τι μας έφερε σε αυτό το άθλημα. Θα έχετε παρατηρήσει, ίσως, ότι πολλοί μιλούν για τους πέντε παίκτες, που τους «μάγεψαν» και τους έκαναν να αγαπήσουν το άθλημα.

Το Basketa.gr, λοιπόν, απαντά με τη σειρά του… μαζικά σε αυτή την πρόκληση και όλοι οι συντάκτες του διαλέγουν και εξηγούν για τους παίκτες, που τους έκαναν να… ερωτευτούν κεραυνοβόλα.

Τι λέτε, λοιπόν, είμαστε έτοιμοι; Πάμε να δούμε ποιους διαλέξαν…

Μενέλαος Σεβαστιάδης: Ετσι «έφαγα την ένεση», αυτοί μου το έκαναν πάθος ζωής

Κατ' αρχάς να διευκρινίσουμε τι επιλέγουμε. Μια πεντάδα παικτών που με επηρέασαν να αγαπήσω το μπάσκετ. Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι. Ζώντας λοιπόν, επαγγελματικά μέσα στο μπάσκετ από το 1991, το είχα αγαπήσει από πριν. Αρα μην απορήσει κανείς που δεν θα δει τον... Λεμπρόν εδώ μέσα, για να μην πούμε σύγχρονους ή λίγο παλιότερους Ελληνες. Ούτε φυσικά και πολύ παλιότερους που δεν είχα την τύχη να δω. Αρκετά με τις εξηγήσεις.

1) Νίκος Γκάλης: Πρώτος και καλύτερος. Αυτός καθήλωνε μια χώρα Πέμπτες βράδια στην τηλεόραση, αυτός έβγαλε μια χώρα στους δρόμους το 1987, αυτός έκανε το μπάσκετ εθνικό σπορ. Εντάξει, όχι μόνος, αλλά... αυτός. Πρώτος και αξεπέραστος για μένα.

https://www.youtube.com/watch?v=4LmCO5RAEW4

2) Ντράζεν Πέτροβιτς: Το μπάσκετ είχε ήδη αρχίσει να γίνεται της μόδας, σταδιακά βλέπαμε και κανα ξένο και το Ρεάλ - Καζέρτα στο ΣΕΦ του 1989 άμα το δεις, δεν το ξεχνάς. Θα μου πεις γιατί Πέτροβιτς και όχι Οσκάρ; Ε, εντάξει, του μακαρίτη τα κόλπα δεν τα πίστευες. Χάζευες.

3) Μάικλ Τζόρνταν: Συνεχίζουμε, χωρίς σχόλια.

https://www.youtube.com/watch?v=gfqsyb4M2h8

4) Άρβιντας Σαμπόνις: Θαύμα της φύσης με τα όλα του. Θαύμα του μπάσκετ επίσης. Σπάνια χαρακτηριστικά για ένα τέτοιο «τέρας». Μαέστρος, αρμονία, μυαλό, κλάση. Ο ημιτελικός του Παγκόσμιου του 1986 μεταξύ Σοβιετικής Ενωσης και Γιουγκοσλαβίας δεν ήταν μόνο μια από τις μεγαλύτερες ανατροπές στο άθλημα αλλά το ματς που τον... ρίζωσε στην μπασκετική καρδιά μου.

https://www.youtube.com/watch?v=LW9q-0x2gu8

5) Νήαρ Ηστ στο... πρόσωπο του Τόλη Καρνέση: Το τελευταίο θέλει λίγο μεγαλύτερη επεξήγηση. Υπάρχουν στιγμές και γεγονότα που σημαδεύουν την ζωή του κάθε ανθρώπου. Εγώ την ένεση με το μπάσκετ την έφαγα πριν καν το '87. Το μπαράζ ανόδου στην Α' Εθνική του 1985 ήταν μεγάλη δουλειά για εμάς του Καισαριανιώτες και φιλάθλους της Νήαρ Ηστ. Η Νήαρ μας στο ΣΕΦ, απέναντι στον πανάκριβο τότε Ηλυσιακό, με Καστρινάκη, Κουτσουφλάκη, Βίδα κλπ, έμοιαζε σαν πρόβατο προς σφαγή. Βρεθήκαμε στις εξέδρες πάνω από  6.000. Στο παρκέ αναβίωσε ο μύθος του Δαυίδ με τον Γολιάθ.

Κι επειδή η φάση που ο Τόλης Καρνέσης παίρνει την μπάλα από το άστοχο τελευταίο τρίποντο του Ηλυσιακού που δεν άλλαξε το υπέρ της Νήαρ 62-59, αρχίζει να τρέχει με αυτήν αγκαλιά, χρεώνεται βήματα γιατί ακόμα κάτι έμενε στο ρολόι, δεν αλλάζει κάτι ούτε μετά την επαναφορά και εγώ έκανα να μιλήσω κανα δεκαήμερο... ε, βάζω τον Τόλη ως εκπρόσωπο όλης της ομάδας που από πιτσιρικάς «τρύπωνα» στο γήπεδο και έμαθα να βλέπω μπάσκετ.

Δημήτρης Ρήγας: Και πώς να μην ερωτευτείς το μπάσκετ;

Παρακολουθώντας το άθλημα από τα μέσα της δεκαετίας του ‘90 κι έπειτα ήταν δεδομένο ότι θα υπήρχαν πολλοί παίκτες οι οποίοι σε «ανάγκαζαν» να ερωτευτείς την πορτοκαλί «θεά». Οι Έλληνες αθλητές έμειναν εκτός συναγωνισμού για να μην αδικηθεί κάποιος, ενώ εκτός της λίστας έμειναν και οι σταρ του ΝΒΑ, καθώς δεν ήταν τόσο εύκολο να παρακολουθήσεις παιχνίδια, όσο είναι στις τωρινές μέρες. 

1) Ντομινίκ Ουίλκινς: Αποτελεί ακόμα και σήμερα το κορυφαίο όνομα που πέρασε τον Ατλαντικό για να παίξει στην Ευρώπη. Στα μάτια ενός επτάχρονου έμοιαζε σίγουρα πιο ψηλός απ’ όσο ήταν. Όταν προσαρμόστηκε στο ευρωπαϊκό στιλ παιχνιδιού ήταν απλά απολαυστικός. Παρά το γεγονός ότι ο Μπόζινταρ Μάλκοβιτς ήταν ο πλέον ακατάλληλος προπονητής για να εκμεταλλευτεί τα προσόντα του και προσπάθησε να του κάνει τη ζωή «ποδήλατο», ο «Human Highlight Film» είναι ο νούμερο ένα λόγος που σε προσέλκυε να δεις μπάσκετ και θεωρείται ένας από τους κορυφαίους σκόρερ όλων των εποχών.

https://www.youtube.com/watch?v=13GcvM9ecrc

2) Σάσα Ντανίλοβιτς: Ο αγαπημένος παίκτης του καλοκαιριού! Έλαμψε με την Εθνική Γιουγκοσλαβίας στα Ευρωμπάσκετ του 1995, του 1997 και του 1999 και πάντα μου έκανε την ίδια μεγάλη εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο εκτελούσε. Το απολαυστικό του στιλ ήταν εκείνο που κέντριζε το ενδιαφέρον αλλά και επαφή του με το αντίπαλο καλάθι. Έκανε το σκοράρισμα να μοιάζει πολύ εύκολο. Παράλληλα ήταν ο ηγέτης της Βίρτους Μπολόνια η οποία κατέκτησε την Ευρωλίγκα του 1998 με αντίπαλο την ΑΕΚ και ηττήθηκε στον τελικό μία χρονιά μετά από τη Ζαλγκίρις.

https://www.youtube.com/watch?v=pBQqQdq_yuw

3) Μπάιρον Σκοτ: Το καλοκαίρι του 1997 «σημαδεύτηκε» από την άφιξη του πρώην παίκτη των Λος Άντζελες Λέικερς στην Ελλάδα για λογαριασμό του Παναθηναϊκού. Μπορεί να μην έφερε ακριβώς το «Showtime» των «λιμνάνθρωπων» στο ΟΑΚΑ, αλλά ήταν ένας πρώην ΝΒΑερ διαφορετικού επιπέδου απ’ όλους τους άλλους συμπαίκτες του και αντιπάλους κι εντελώς διαφορετικού στιλ από τον Ουίλκινς. Συνδύασε την παρουσία του με την επιστροφή στην κορυφή του ελληνικού πρωταιθλήματος μετά από 14 χρόνια για το «τριφύλλι», με μία εκπληκτική εμφάνιση στον πέμπτο τελικό με τον ΠΑΟΚ.

https://www.youtube.com/watch?v=ZD_JP_HvNY0

4) Κάρλτον Μάιερς: Όσοι τον είδαν καταλαβαίνουν. Ο τρόπος με τον οποίο έβγαινε από τα σκριν και «πυροβολούσε» δεν περιγράφεται κάπως, αν δεν δεις την εικόνα. Δεν έβαζε την μπάλα στο καλάθι όμως μόνο έτσι. Ήταν ικανός να κάνει διείσδυση, να παίξει με πλάτη και να εκτελέσει με εκτός ισορροπίας σουτ, αλλά και να σουτάρει πάνω στην άμυνα του αντιπάλου. Ο Ιταλός «μπόμπερ» ερχόταν στις οθόνες κι αυτός στα καλοκαιρινά Ευρωμπάσκετ, αλλά αποτέλεσε και τη «σημαία» της Φορτιτούντο Μπολόνια από το 1995 μέχρι το 2001.

https://www.youtube.com/watch?v=h2wrPYdFugQ

5) Ντιρκ Νοβίτσκι: Μία κατηγορία μόνος του. Στην Ευρώπη δεν τον είδε σχεδόν κανείς να παίζει, καθώς η Βούρτσμπουργκ δεν ήταν ποτέ δημοφιλής. Έστω κι αν το ΝΒΑ δεν μπορούσε κάποιος να το παρακολουθήσει κάποιος τόσο άνετα όσο σήμερα, υπήρχαν πάντοτε οι διοργανώσεις των εθνικών ομάδων. Από εκείνο το παιχνίδι του Ευρωμπάσκετ του 1999 και την ήττα της Ελλάδας από τη Γερμανία στην Ντιζόν, με τον 21χρονο Ντιρκ να κάνει... μπλάτζακ, φάνηκε ότι θα ήταν μία ξεχωριστή περίπτωση. Αποτέλεσε το βασικό λόγο που έβλεπαν αρκετοί τους αγώνες των «πάντσερ»... Μόνο για εκείνον και για όσα έκανε.

https://www.youtube.com/watch?v=EjwSIR1tSCE

Θωμάς Κυρίτσης: Τυχερός που έζησα την έκρηξη του μπάσκετ

Ανήκω στην γενιά που μπορεί να θεωρηθεί και τυχερή, την γενιά που έζησε την πορεία της Εθνικής Ανδρών προς την καταξίωση, γενιά που έζησε τις μυθικές Πέμπτες του Άρη στην κύπελλο Πρωταθλητριών, τις επικές μάχες με τον ΠΑΟΚ, αλλά και την άνοδο των Παναθηναϊκού, Ολυμπιακού, ΑΕΚ, και τον απίθανο Πανιώνιο της εποχής. Γενιά που έζησε μια τρομερή Α1 στο ξεκίνημα της, και φυσικά σε όλα αυτά συνέβαλε και η ομάδα της γειτονιάς μου, το Παγκράτι, το οποίο πήρε μέρος σε αυτή τη γιορτή, με την 29η Φεβρουαρίου του 1992 να με στιγματίζει, και να αποτελεί ευλογιά να βλέπεις από απόσταση αναπνοής, τον Νίκο Γκάλη να γίνεται ο αρχισκόρερ της Α1 στο Μετς. Φυσικά στη δική μου πεντάδα δεν θα δείτε σύγχρονους, παίκτες από το ΝΒΑ, γιατί είχα αγαπήσει το άθλημα, αν και στους κορυφαίους μου υπάρχει ένας παίκτης που αγωνίστηκε μετά το 2000.

1) Νίκος Γκάλης: Εδώ δεν υπάρχουν πολλά λόγια. Θυμάμαι να πηγαίνουμε από το ένα γήπεδο στο άλλο στην τότε Α1 για να τον δούμε να παίζει από κοντά, θυμάμαι τη έκρηξη χαράς με την Εθνική ομάδα του 1987, όπου μετά τον τελικό έγινε επανάσταση στους δρόμους, επανάσταση χαράς. Θυμάμαι τα πρώτα παιχνίδια του Άρη, με την τεράστια Τρέισερ Μιλάνο, τα άτυχα φάιναλ φορ, τις επικές μάχες με τον ΠΑΟΚ, αλλά και τη συνέχεια του στον Παναθηναϊκό, και τον τρομερό τελικό ανάμεσα σε Παναθηναϊκό και Άρη τον Μαϊο του 1993, με την απίστευτη μονομαχία του Γκάλη με τον Γιαννάκη.

2) Ντράζεν Πέτροβιτς: Υπάρχουν κάποια παιχνίδια που σε στιγματίζουν, αν και στην περίπτωση του «Μότσαρτ» δεν αποτελεί ο τελικός του FIBA European Cup Winners' Cup τον Μάρτη του 1989 το κριτήριο. Σε εκείνο το παιχνίδι που έλαβε τόπο στο ΣΕΦ, και είχα την τύχη σε ηλικία 16 ετών να παρακολουθήσω από κοντά, η Ρεάλ Μαδρίτης κέρδισε σε ένα επικό τελικό την Καζέρτα με 117-113, με τον 25χρονο τότε Κροάτη να έχει 62 πόντους, τον οποίο είχαμε θαυμάσει δυο χρόνια πριν στο Ευρωμπάσκετ της Αθήνας. Ο κατά την γνώμη μου κορυφαίος Ευρωπαίος μπασκετμπολίστας που εμφανίστηκε σε αυτή την Ήπειρο μας άφησε στις 7 Ιουνίου το 1993, σε τροχαίο ατύχημα λίγο έξω από το Ντένκεντορφ της Βαυαρίας. Εκείνη την εποχή είχα ξεκινήσει να δουλεύω σε μορφή πρακτικής στην τράπεζα Εργασίας, και θυμάμαι είχα αγοράσει το περιοδικό «Τρίποντο» όπου είχε εξώφυλλο τον ερχομό του στον Παναθηναϊικό. Ξεφύλλισα λίγο το περιοδικό, και μετά από λίγη ώρα άκουσα από το ραδιόφωνο το θλιβερό μαντάτο.Ήταν σαν να έχανα ένα δικό μου πρόσωπο, δύσκολα θα ξεχάσω τη στιγμή όσο ζω.

3) Οσκαρ Σμιντ: Εκτός από τον Ντράζεν Πέτροβιτς, στο ίδιο παιχνίδι «ερωτεύτηκα» τον Βραζιλιάνο σούπερ σκόρερ, έναν σόουμαν, με τρομερή έφεση στο μακρινό σουτ, που είχε ολοκληρώσει τον συγκεκριμένο τελικό με 44 πόντους. Ο κατά την γνώμη μου καλύτερος Βραζιλιανος παίκτης, σταμάτησε το μπάσκετ το 2015, σε ηλικία 45 ετών, Μόλις δυο μήνες μετά το θρυλικό επίτευγμα του 1987, ο Σμιντ πέτυχε 46 πόντους στον τελικό του παναμερικανικού πρωταθλήματος, οδηγώντας τους «Σελεσάο» στη νίκη επί των Η.Π.Α, και όλα αυτά στην Ιντιανάπολις. Ο Βραζιλιάνος εραστής του μπάσκετ είναι ο πρώτος σκόρερ των Ολυμπιακών Αγώνων, καθώς στις 5 συμμετοχές που είχε πρόλαβε να σημειώσει 1093π, τους περισσότερους από κάθε άλλο μπασκετμπολίστα. Έχει υποβληθεί στο παρελθόν σε επέμβαση στο κεφάλι, προκειμένου να του αφαιρεθεί ένας μεγάλος όγκος ενώ είναι μέλος του Basketball Hall of Fame.

https://www.youtube.com/watch?v=9Ut0dJJW34s

4) Έρλ Χάρισον: Ήταν καλοκαίρι του 1989, όταν το Παγκράτι βρέθηκε μετά από αρκετά χρόνια στην πρώτη κατηγορία, και με προπονητή τον Τζόνι Νιούμαν (απεβίωσε τον Απρίλη του 2019) ετοιμαζόταν για αυτή την πρώτη του παράσταση. Η ευρύτερη περιοχή βρισκόταν σε αναβρασμό, με τον Ερλ Χάρισον στα 30 του χρόνια να αποτελεί την προσωπική του επιλογή, και τον πρόεδρο του ΑΟΠ, Φώτη Αθανασόπουλο να κάνει πραγματικότητα τη μεταγραφή. Ο ύψους 2,04 πάουερ φόργουορντ κατά την προσωπική μου γνώμη αποτελεί τον κορυφαίο ξένο στην ιστορία της Αθηναϊκής ομάδας, και έναν από τους καλύτερους που εμφανίστηκαν στα παρκέ. Με 15,3 πόντους και 12,8 ριμπάουντ κατά μέσο όρο σε τρία χρόνια, αλλά και με άπλετο θέαμα, αποτέλεσε έναν παίκτη που προσμονούσες να δεις από κοντά. Το καλοκαίρι του 1992 πήρε μεταγραφή για τον σπουδαίο ΠΑΟΚ του Ντούσαν Ίβκοβιτς, αλλά ο τραυματισμός του (ολική ρήξη συνδέσμων) ήταν ουσιαστικά το τέλος της καριέρας του. Για την ιστορία ο αντικαταστάτης του ήταν ο σπουδαίος, Κλιφ Λέβινγκστον, όντας πρωταθλητής του ΝΒΑ με τους Μπουλς.

https://www.youtube.com/watch?v=E0stWiP_tNE

5) Ντέγιαν Μποντιρόγκα: Αν οι παραπάνω παίκτες με έκαναν να αγαπήσω το μπάσκετ, η παρουσία του «Ντέκι» ήταν η σφραγίδα. Ο 47χρονος πλέον Σέρβος, ήταν βιρτουόζος του μπάσκετ, ποιητής της θέσης του, και από τους πρώτους που μπορούσε να αγωνίζεται σε όποια θέση επιθυμούσε. Με τον Παναθηναϊκό δέθηκε, έγραψε ιστορία για μια τετραετία και δυο κατακτήσεις της Ευρωλίγκα, αλλά και τρία πρωταθλήματα Ελλάδας. Η παρουσία του στο παρκέ, ο τρόπος παιχνιδιού του, είτε σε Εθνική Σερβίας, είτε σε Ρεάλ Μαδρίτης, Μπαρτσελόνα αλλά και Ρόμα, η ηγετικές του ικανότητες, ήταν ικανές να σε καθηλώσουν.

https://www.youtube.com/watch?v=FIFPRay9EZM

Ραφαήλ Αλαγάς: Έτσι πέρασα τον Ρουβίκωνα από το ποδόσφαιρο

Δε θα σας το κρύψω, στην αρχή θα έλεγα πως ήμουν πιο πολύ… ποδοσφαιρικός κι επιμένω να είμαι της άποψης, ότι ομάδα διαλέγεις από το ποδόσφαιρο. Με τα χρόνια, όμως, κατάλαβα πως δεν ήταν το άθλημα, που με «γέμιζε». Μετά από μια περιήγηση σε νεανική ηλικία από αρκετά αθλήματα, παρακολουθώντας τα με ενδιαφέρον, κάπου προς το Γυμνάσιο με Λύκειο, κατέληξα στη λατρεία μου. «Μπάσκετ», είπα τελικά, γιατί και μόνο η προσπάθεια να το καταλάβεις σαν άθλημα είναι υπέροχη.

Φίλοι του μπέιζμπολ, θα με συγχωρήσετε που θα διαφωνήσω μαζί σας, αλλά «Basketball is a thinking man’s sport» κατά τη γνώμη μου και θα σας το εξηγήσω με τις επιλογές μου, οι οποίες μαζί έχουν θέαμα και… ένα νεανικό μου πάθος.

1) Δημήτρης Διαμαντίδης: Βρείτε μου κάτι, που δεν έκανε καλά αυτός ο παίκτης στα παρκέ. Ένα ελάττωμα είχε και το επεσήμανε άμεσα ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, ώστε να γίνει ο κορυφαίος. Μιλάω, φυσικά, για το μακρινό σουτ, από το οποίο βέβαια προέκυψε η απίθανη ανατροπή του Βελιγραδίου με τη Γαλλία το 2005. «Βάλτο αγόρι μου», είπε ο Βασίλης Σκουντής και ο «3D» έγινε προσκύνημα. Ας γυρίσουμε, όμως, στο ξεκίνημα, για το… και τι δεν είχε αυτό το παιδί. Σκοράρισμα; Το είχε. Μακρινό σουτ; Το έφτιαξε. Αποφάσεις μεγάλες στο κρίσιμο σημείο; Ειδικός, δεν πρέπει να έκανε ποτέ λάθος, άσχετα με το αποτέλεσμα. Άμυνα; Μάρκαρε κάποτε και τους πέντε παίκτες στην ίδια άμυνα το 2007 στον τελικό με την ΤΣΣΚΑ. Κλέψιμο; Σπεσιαλίστας. Ασίστ; Μία από τα ίδια. Όταν βλέπεις τέτοιο προικισμένο άνθρωπο, λοιπόν, που να «ενσαρκώνει» την ιδέα του ηγέτη μέσα σε όλα αυτά, πώς να μη σε επηρεάσει; Μιλάμε, θεωρώ, για τον πιο ολοκληρωμένο στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ και, παράλληλα, τον πιο προσγειωμένο. Ναι, από όποια πλευρά κι αν το πάρετε, με έπεισε και τον αγάπησα.

https://www.youtube.com/watch?v=piMtdMnxFUc

2) Σαρούνας Γιασικεβίτσιους: Αν δεν ήταν τόσο πλήρης παίκτης ο Δημήτρης Διαμαντίδης, θα τον είχα και πρώτο στη λίστα. Το τι έβγαζε αυτό το χέρι ήταν… σκέτη μαγεία. Όταν, δε, ήρθε στον Παναθηναϊκό, μετέτρεψε σε… επιστήμη τη συνεργασία ενός διδύμου γκαρντ-ψηλού στην επίθεση, όταν έκανε… άλλα κόλπα με τον Μάικ Μπατίστ. Σύμφωνοι, η συνεργασία με τον Διαμαντίδη ήταν εξίσου αποδοτική, αλλά αυτή η «χημεία» με τον Σάρας ήταν από άλλο πλανήτη. Το κοινό τους στοιχείο με τον «3D», δε, ήταν η ικανότητα να γνωρίζουν τι χρειαζόταν σαν λύση η ομάδα στα τελευταία δευτερόλεπτα, ώστε να πάρει το ματς. Ήταν νικητής, ήταν θεαματικός, ήταν «τρελός», ήταν ο Σάρας…

https://www.youtube.com/watch?v=_r7Bk8C7iF0

3) Πολ Πιρς: Ναι, δεν ήταν τόσο ταλαντούχος όσο ήταν άλλοι σούπερ σταρ του ΝΒΑ. Ναι, δεν έχει τόσους τίτλους όσο άλλοι ηγέτες ομάδων της κορυφαίας λίγκας στον κόσμο, καθώς διαθέτει μόλις έναν στη σύμπραξη με Ρέι Άλεν και Κέβιν Γκαρνέτ. Ήταν, όμως, ο παίκτης που, στα δικά μου μάτια, αποτελεί την φωτογραφία που θα έπρεπε να τοποθετείται στο λεξικό, δίπλα στο λήμμα «ηγέτης». Ακόμη κι αν οι Σέλτικς ήταν ενισχυμένοι στα έτη 2007-2012, η ομάδα και πάλι είχε «χτιστεί» γύρω του. Εκείνος έπαιρνε τις κρίσιμες προσπάθειες, εκείνος δεχόταν όλη την ευθύνη για κάθε αποτέλεσμα, εκείνος έβγαινε μπροστά, εκείνος έδινε το σύνθημα. Ποιος άλλος, άλλωστε, θα έμπαινε υποβασταζόμενος στα αποδυτήρια σε τελικούς (σ.σ. 2008 με Λέικερς) και μετά θα έβγαινε να… κάνει ποδήλατο μπροστά στο κοινό μέσα σε αποθέωση, για να ξαναμπεί να βάλει τα σουτ που θα αποτελείωναν τον αντίπαλο; Αυτή η εικόνα και μόνο τον μετέτρεψε σε… θεό στα μάτια μου. Και το ίδιο έγινε και με το (πολύ δύσκολο με τους μαύρους) κοινό της Βοστόνης.

https://www.youtube.com/watch?v=lh0YxMd3FfU

4) Ρέι Άλεν: Ήρθε η ώρα να σας μιλήσω για το νεανικό πάθος, που ανέφερα νωρίτερα. Δε θα πρωτοτυπήσω, αλλά δεν έβρισκα τίποτα πιο ωραίο από την αίσθηση του να σκοράρω ένα μεγάλο τρίποντο, πόσο μάλλον το νικητήριο. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, γιατί ταυτίστηκα και με τους τέσσερις παίκτες που έχω ήδη αναφέρει. Και ο… ειδικός για αυτό ακριβώς το μακρινό σουτ, ήταν ο κορυφαίος σουτέρ όλων των εποχών στο παγκόσμιο μπάσκετ. Τον έβλεπες να σηκώνεται και ήξερες ποια θα είναι η κατάληξη, χωρίς καμία αγωνία. Υπέροχο συναίσθημα, που ελάχιστοι παίκτες στο προσφέρουν και ο Ρέι Άλεν το πρόσφερε, με αυτό το ιδιαίτερο σουτ. Και μπορεί να έφυγε υπό άσχημες συνθήκες από τους Σέλτικς, αλλά κακία δεν του κρατάω, θα είναι ένας διαχρονικός έρωτας…

https://www.youtube.com/watch?v=tJOI1otlBh0

5) Άλεν Άιβερσον: Μιας και μιλάμε για έρωτες, νομίζω ότι σε αυτή την περίπτωση όλοι θα συμφωνήσουμε τι εθιστικός ήταν ο τρόπος που έπαιζε αυτός ο «μάγος». Είχε πάντοτε έναν τρόπο να βάζει την μπάλα στο καλάθι και να μένεις… με ανοικτό το στόμα. Προσωπικά, είναι η μοναδική φορά που είχα πιστέψει, ότι υπάρχει παίκτης με προοπτική να ξεπεράσει τον Μάικλ Τζόρνταν. Ναι, τέτοιο ήταν το ταλέντο του, αλλά ο ίδιος το χαράμισε και μας άφησε με τις αναμνήσεις, έχοντας μπλέξει… με κακές παρέες στο Ντένβερ (σ.σ. λέγε με Καρμέλο Άντονι). Οι αναμνήσεις αυτές είναι τόσο ισχυρές, όμως, ώστε ακόμη να τον αναπολείς με αγάπη.

https://www.youtube.com/watch?v=OjawlXmbq_M

Νίκος Τσώτας: Οι πέντε κύριοι που μου πήραν την καρδιά και την έδωσαν στο μπάσκετ

Ως παιδί γεννημένο τη δεκαετία του 90' και με επιρροές από το μπάσκετ της νέας χιλιετίας μπορεί να φανεί ιεροσυλία από πολλούς η απουσία θρύλων του παγκόσμιου και ελληνικού μπάσκετ. Ουσιαστικά έπιασα την πορτοκαλί μπάλα στα χέρια μου για πρώτη φορά το 2003 προσπαθώντας να μοιάσω στο ελάχιστο στα δικά μου ινδάλματα που με έκαναν να κολλήσω με το συγκεκριμένο άθλημα. Οπότε για να εξηγούμαι μην περιμένετε να δείτε στην δική μου πεντάδα τον Μάικλ Τζόρνταν ούτε το αχτύπητο ελληνικό δίδυμο Γκάλη - Γιαννάκη. Πάμε στο... ψητο της υπόθεσης.

1) Κόμπι Μπράιαντ: Πρώτος στην δική μου λίστα δεν γινόταν να ήταν κάποιος αλλός εκτός του Κόμπι Μπράιαντ. Ο θρυλικός παίκτης των Λέικερς ήταν η αιτία να εξερευνήσω το άθλημα και στα δικά μου μάτια ήταν ο ορισμός του μπάσκετ. Ήταν ο δικός μας Τζόρνταν εκείνη την εποχή, ο άνθρωπος που πήγε σε άλλο επίπεδο το mentality και ενέπνευσε εκατομμύρια παιδιά να κυνηγήσουν το όνειρό τους και πολλοί να αποτελούν σήμερα τα αστέρια του ΝΒΑ. Ήταν ο λόγος να γίνω φίλος των Λέικερς, να λατρέψω το ΝΒΑ με την «χρυσή» ομάδα στις αρχές του 2000 ενώ μερικά χρόνια μετά (2009,2010) μου επιβεβαίωσε γιατί τον αγάπησα από την πρώτη στιγμή που τον είδα.

2) Άλεν Άιβερσον: Πολλοί θα περιμένατε να δείτε δεύτερο στην κατηγορία μου τον Σακίλ Ο' Νιλ μιας και η συνεργασία του με τον Κόμπι απογείωσε τους Λέικερς. Κι όμως θα προτιμήσω έναν μικροκαμωμένο παίκτη με μόλις 1.83 ύψος κάνοντας ότι ήθελε στο παρκέ. Ο λόγος για τον Άλεν Άιβερσον οποίος με τη φανέλα των Σίξερς έκανε πράγματα και θαύματα και ας μην κατέκτησε ποτέ τον τίτλο. Έδινε την ελπίδα σε εμένα και σε κάθε φιλόδοξο νεαρό να πιστέψει στις δυνατότητές του και να αναρωτηθεί μέσα του "Αφού μπορεί αυτός τότε μπορώ κι εγώ". Ο "the answer" ήταν ένας χαρισματικός παίκτης όπου τον έβλεπες να σκοράρει με οποιονδήποτε τρόπο από οποιαδήποτε θέση και να «βασανίζει» παίκτες που ήταν διπλάσιοι από αυτόν.

3) Βινς Κάρτερ: Τελευταία «στάση» από το ΝΒΑ το Τορόντο με τον «Αir Canada» να έχει αφήσει το δικό του στίγμα στις δικές μου όμορφες παιδικές αναμνήσεις. Μπορεί να μην πρόλαβα τον Βινς Κάρτερ στα... φόρτε του στους Ράπτορς όπου κατέρριψε την φήμη ότι ο άνθρωπος δεν είναι ικανός να πετάξει αλλά τον ευχαριστήθηκα ιδιαίτερα με τη φανέλα των Νετς όπου μέρα παρά μέρα ανακάλυπτα έναν καινούργιο τρόπο καρφώματος. Ο άνθρωπος που έφερε το μπάσκετ στον Καναδά πήγε το θέαμα ένα βήμα παρά πέρα κάνοντας να φαίνεται σαν παιχνιδάκι ο διαγωνισμός καρφωμάτων το 2000. Μετά την τελική του χαριστική... βολή είπε χαρακτηριστικά στην κάμερα "τελείωσε" κι όντως μετά τον «Vinsanity» επικράτησε το χάος.

https://www.youtube.com/watch?v=ig5fN6XVq-4&t=1s

4) Δημήτρης Διαμαντίδης: Το θέαμα και ο κόσμος του ΝΒΑ γενικότερα είναι εντυπωσιακός με γεμάτα λαμπιόνια αλλά αν δεν υπήρχαν οι... δικοί μας ήρωες δεν θα είχαν μπει οι στέρεες βάσεις. Ο ένας από τους δύο Έλληνες της κατηγορίας μου ο Δημήτρης Διαμαντίδης όπου αποτέλεσε την αιτία να πανηγυρίσω πιο θερμά σε ημιτελικό παρότι σε τελικό. Εκείνο το σουτ απέναντι στη Γαλλία για το Eurobasket 2005 ξεπετάγεται κάθε φορά που διαβάζω κάποια είδηση ή βλέπω ένα βίντεο με τον άλλοτε αρχηγό του Παναθηναϊκού. Επί ένα μήνα τότε θυμάμαι να προσπαθώ με φίλους να αντιγράφουμε τη συγκεκριμένη φάση και εγώ να μπαίνω στα παπούτσια του Διαμαντίδη αλλά δίχως αποτέλεσμα. Η μπασκετική του κληρονομιά σε εθνικό και συλλογικό επιπέδο γνωστή αλλά αυτά τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά και το μπασκετικό ΙQ πρωτόγνωρα.

5) Βασίλης Σπανούλης: Μπορεί να τον τοποθετώ τελευταίο στη λίστα μου αλλά αυτή δεν είναι η πραγματική θέση του Βασίλη Σπανούλη. Ένας ηγέτης όπου έφτασε από τα χαμηλά στα ψηλά με τόνους ιδρώτα και είναι κάτι που θαυμάζω σε αθλητές και γενικά σε οποιοδήποτε άνθρωπο, δηλαδή να ξεπερνά το ταβάνι του και να ανατρέπει τη μοίρα του. Από το Μαρούσι είχε τον τρόπο να τραβάει τα βλέμματα πάνω του ενώ στην καριέρα του ξεχώρισε για την ηγετική του ικανότητα και την ευθύνη του τελευταίου σουτ. Ο τρόπος που κινείται στο γήπεδο, ο τρόπος να διαβάζει την άμυνα του αντιπάλου, ο τρόπος να γνωρίζει τι χρειάζεται ο συμπαίκτης του τον ακολουθούν παντού ενώ μοιάζει σαν το παλιό καλό κρασί. Όσο μεγάλωνε όλο και περισσότερα ήθελε να αποδείξει αλλάζοντας πλήρως την ιστορία του Ολυμπιακού την τελευταία δεκαετία.

https://www.youtube.com/watch?v=WWmJhLy53iQ

Βασιλική Καραμούζα: Mια σύγχρονη ιστορία αγάπης

Γεννημένη το 1997 καταλαβαίνετε ότι οι μπασκετικές μου μνήμες και οι παίκτες που με έκαναν να αγαπήσω την πορτοκαλί μπάλα, ανήκουν στον πρόσφατο μπασκετικό ορίζοντα. Όλοι εκτός από έναν φυσικά. 

1) Μάικλ Τζόρνταν: Θα ξεκινήσω από αυτό τον έναν για να μην σας μείνει απορία, αν και πολλοί θα καταλάβατε ήδη σε ποιον αναφέρομαι. Το όνομα και το μεγαλείο του με κάποιο τρόπο μου ήταν γνωστά πολύ πριν μπορέσω ηλικιακά να αντιληφθώ το όλο concept και την αίγλη του ΝΒΑ. Και το όνομα αυτού, Μάικλ Τζέφρεϊ Τζόρνταν. Δεν υπάρχει φορά που το μάτι μου θα πέσει σε κάποια μικρή ιστορία ή σε κάποια αναφορά στον MJ και δεν θα κοντοσταθώ να την διαβάσω. Αγαπημένα μου κομμάτια από το μύθο του, η επιστροφή του στο ΝΒΑ με το φαξ που έφτασε στους Μπουλς να γράφει το λακωνικό «I’m back» και το περιβόητο «flu game», στο πέμπτο ματς των τελικών του '97 κόντρα στους Τζαζ, με συγκομιδή 38 πόντων, 7 ριμπάουντ και 5 ασίστ.

https://www.youtube.com/watch?v=KwwUUXz-A3w

2) Στεφ Κάρι: O Στεφ Κάρι είναι ο άνθρωπος που με έκανε να ξενυχτάω φανατικά και συστηματικά βλέποντας ΝΒΑ. Όταν είναι στο παρκέ δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του, το ταλέντο υπερχειλίζει. Το στυλ παιχνιδιού του άλλαξε ολόκληρη την φιλοσοφία της λίγκας και το τρίποντο είναι πλέον πιο σημαντικό από ποτέ. H αγνή και παιδική χαρά που βγάζει όταν πανηγυρίζει τα εξωπραγματικά του σουτ ή και τα επιτεύγματα των συμπαικτών του, σου υπενθυμίζουν την πραγματική αξία του αθλητισμού. Μοιάζει πραγματικά απίστευτο το πόσο έξω έπεσαν μαζί του οι σκάουτερς πριν από το draft το 2009 και έφτασε το 2015 να γίνει ο πρώτος κατ' ομοφωνίαν MVP.

https://www.youtube.com/watch?v=ouO_TiRcnOg

3) Δημήτρης Διαμαντίδης: Περνώντας στα ελληνικά δεδομένα δεν θα μπορούσε να λείπει από τη λίστα μου ο Δημήτρης Διαμαντίδης. Συνώνυμο της λέξης Παναθηναϊκός, ταπεινός, αλτρουιστής, αντι-σταρ και μοναδικός στο είδος του. Ο παίκτης που ήθελες και ήξερες ότι στα χέρια του θα καταλήξει η μπάλα όταν τα πράγματα ζόριζαν και κάποιος έπρεπε να βγει μπροστά με ψυχραιμία. Το πιο δυνατό του σημείο όμως ήταν η άμυνα. Tα νούμερα και τα τρόπαια μιλάνε από μόνα τους στην περίπτωση του 3D και δεν χρήζουν ιδιαίτερης ανάλυσης. Το φινάλε του μου στοίχισε πολύ, αλλά η ζωή και ο αθλητισμός συνεχίζονται με νέους πρωταγωνιστές.

4) Ρίκι Ρούμπιο: Ο παιδικός μου έρωτας ακούει στο όνομα Ρίκι Ρούμπιο. Θυμάμαι τα καλοκαίρια να βλέπω τα παιχνίδια της εθνικής μας απέναντι στην Ισπανία, να τον χαζεύω και ο αδερφός μου πάντα να με κοροϊδεύει. Έκανε ντεμπούτο στη Euroleague σε ηλικία μόλις 16 χρονών και έφυγε με αξιώσεις για το ΝΒΑ σε ηλικία 21 ετών. Εντάξει εκεί δεν έκανε την καρίερα που όλοι περίμεναν αλλά βγάζει τίμια το ψωμί του και πλέον κατέχει ηγετικό ρόλο στην Ισπανία, όπως απέδειξε περίτρανα στο Παγκόσμιο της Κίνας, με το χρυσό μετάλλιο και το βραβείο του MVP. Δεν σας κρύβω ότι θα ήθελα να τον ξαναδώ στην Ευρώπη.

https://www.youtube.com/watch?v=Kt-vG983k6s

5) Μάικ Μπατίστ: H δεκαετής του θητεία στην πατρίδα μας και τα άπειρα πικ εν ρολ με τον Διαμαντίδη, καθιστούν τον Μάικ Μπατίστ τον ιδανικό σέντερ που θα συμπληρώσει τη λίστα μου. Ο «Μπουλντόζας» ήταν μία πρώιμη μορφή των σημερινών undesized ψηλών. Δεν σου γέμιζε το μάτι εκ πρώτης όψεως, όμως ήταν πανέξυπνος και καταλάβαινε το παιχνίδι όσο λίγοι, για αυτό και άντεξε με τέτοια συνέπεια για χρόνια στο πιο ψηλό επίπεδο.

https://www.youtube.com/watch?v=MkiugC6EY34

Ειρήνη Άγα: Η διαφορετική… τιμωρία που έγινε πάθος

Το μπάσκετ ήρθε ως «τιμωρία» στην ζωή μου. Μια επίπληξη που τελικά έγινε πάθος. Ουσιαστικά με το ποδόσφαιρο ήθελα να ασχοληθώ όμως η οικογένεια δεν ήθελε να συμβιβαστεί με τον όρο «εξτρέμ» και κορίτσι, οπότε μου έδωσαν την… επιλογή για άλλο άθλημα. Κάπως έτσι αρχές της δεκαετίας του 2000 βρέθηκα στο Μαρτινέγκο αφού το ανοιχτό του μπάσκετ είχε θέα αυτή του ποδοσφαίρου. Κάθε φορά που έπεφτε μια μπάλα με ραφές στο γήπεδο ξεχνούσα την προπόνηση και έτρεχα για το βολέ και τότε ερχόταν η τιμωρία. Όχι κάμψεις και καμικάζι, όπως η υπόλοιπη ομάδα, αλλά να δω έναν αγώνα μπάσκετ (κάτι όχι και τόσο ευχάριστο τότε για εμένα) και να τον περιγράψω στην επόμενη προπόνηση. Για να μην μακρηγορώ, δεν με ένοιαζαν τόσο οι ομάδες ή οι παίκτες με το μεγαλύτερο κοινό αλλά το κάτι διαφορετικό ή ασυνήθιστο μέσα σε αυτές και έτσι κάπως «κόλλησα» με τις ιδιαίτερες λεπτομέρειες, τις έντονες προσωπικότητες και την πορτοκαλή μπάλα με τα «σπυράκια».

1) Τζιανμάρκο Ποτσέκο: Μπορεί πια να κυκλοφορεί ως ο πιο «τρελός» προπονητής όλων των εποχών, κάποτε όμως υπήρξε και ένας από τους πιο πολυσυζητημένους παίκτες (όσον αφορά το ιταλικό μπάσκετ και όχι μόνο). Πολύχρωμα μαλλιά, απόλυτα εκδηλωτικός ανάλογα με την ψυχολογία του και ένας από τους πρώτους που θέλησαν να «σπάσουν» την μονοτονία στο ρόλο του πλέι μέικερ. Μάλιστα τα χαρακτηριστικά του μέσα στο παρκέ (που του έδωσαν και το παρατσούκλι «La Mosca Atomica-πυρηνική μύγα») και η οξυδέρκεια του, σε έκαναν αρκετές φορές να αναρωτιέσαι και να ενθουσιάζεσαι για τις επιλογές του.

https://www.youtube.com/watch?v=EwQuu4F9blw

2) Τζανλούκα Μπαζίλε: Το «tiro ignorante» (όπως έχει ονομαστεί το σουτ του) σε συνδυασμό με το ανέκφραστο πρόσωπο, ενώ είχε ευστοχήσει κάτω από δύσκολες συνθήκες, ήταν όλη η «μαγεία» στον παίκτη Τζανλούκα Μπαζίλε. Ήταν άκρως διαφορετικός χαρακτήρα από τον (φίλο του) Ποτσέκο, όμως μαζί έκαναν  το «αχτύπητο» δίδυμο στην Squadra Azzurra την πενταετία 1999-2004. Δεν ήταν ο παίκτης που μπορούσε να σκοράρει πολλούς πόντους σε ένα ματς, αλλά ήταν αυτό που ερχόταν από τον πάγκο άλλαζε τη ροή του παιχνιδιού και άμα έβρισκε ρυθμό στην επίθεση σε… σκότωνε. Φαινόταν να κερδίζει το σεβασμό του αντιπάλου και έδειχνε άκρως προσγειωμένος και προσηλωμένος στο έργο του τόσο στην Μπαρτσελόνα όσο και στην «δύση» της καριέρας του με την Καντού, την Αρμάνι Μιλάνο και την Ορλαντίνα.

https://www.youtube.com/watch?v=rBc6db5RYxQ

3) Ντένις Ρόντμαν: Πως γίνεται να σε επηρεάσει ο Ρόντμαν ενώ την ίδια εποχή μετουσίωνε ο Τζορνταν; Ουσιαστικά ήταν ο παίκτης που ολοκλήρωνε τον μεγάλο σταρ του μπάσκετ μέσα στις τέσσερις γραμμές. Η φωτογραφία του Ντένις Ρόντμαν που βρίσκεται στον αέρα πάνω από την sideline οριζόντιος και έπεσε κάποια στιγμή στα χέρια μου ήταν η αφορμή για ν’ ασχοληθώ βαθύτερα με αυτόν τον παίκτη. Ο αντισυμβατικός χαρακτήρας και η «βρόμικη δουλεία» εντός παρκέ ήταν το μίγμα που με γοήτευσε. Η φιγούρα αυτή με Λεοπάρ, πολύχρωμα, ξανθά, ροζ, φούξια ή μοβ και ένα σορό πίρσινγκ σε συνδυασμό με την υπακοή στις οδηγίες των προπονητών του και την άμυνα που «σκότωνε» έδειχνε ότι ο καθένας από μας μπορεί να καταφέρει αυτό που θέλει ασχέτως με τις αδυναμίες του και τα πάθη του.

https://www.youtube.com/watch?v=FTqgZa7IyYs

4) Νίκος Χατζής: Ένα από τα «χρυσά μωρά» του Γιώργου Προεστού, ο Νίκος Χατζής ήταν ο Έλληνας παίκτης που χάζευα τη δεκαετία του 2000. Έδειχνε στα μάτια μου ως η «ήρεμη δύναμη» μέσα στο παρκέ, που πέρναγε ο λόγος του στους συμπαίκτες του κατά τη διάρκεια ενός ματς, ενώ ταυτόχρονα το χαρακτήρισε μια «αλεξιθυμία». Μάλιστα ο «χαλαρός» τρόπος που σούταρε, σαν να πατάς ένα κουμπί «slow motion» εκείνα τα χιλιοστά δευτερολέπτου που βρισκόταν στον αέρα, με την μπάλα να καταλήγει στο καλάθι, έκανε όλη την πίεση ενός αγώνα να φαίνεται «παιχνίδι». Τόσο με τη φανέλα του Ολυμπιακού, όσο και με αυτές τις ΑΕΚ και του Ηλυσιακού ο Χατζής ήταν ένας από τους παίκτες που με έκαναν να αφήσω σε δεύτερη μοίρα το ποδόσφαιρο για χάρη της «πορτοκαλής θέας».

https://www.youtube.com/watch?v=KXZKuju7PbM

5) Σαρούνας Γιασικεβίτσιους: Ήταν δύσκολο να ξεχωρίσεις κάποιον ανάμεσα σε Σπανούλης, Διαμαντίδης, Γιασικεβίτσιους, Μπατίστ και Πέκοβιτς το 2009, καθώς οι πέντε αυτοί του Παναθηναϊκού (σε συνδυασμό με όλο το ροστερ) αποτελούσαν την «απόλυτη ομάδα» στο Ευρωπαϊκό μπάσκετ εκείνη την περίοδο. Φυσικά καθένας τους είχε διαφορετικά στοιχεία ως παίκτης με αποτέλεσμα να μη μπορείς να τους συγκρίνεις όμως μαζί σχημάτιζαν μια ολοκληρωμένη «πεντάδα». Αν κάτι με έκανε να στρέψω την προσοχή λίγο περισσότερο προς τον «Μιδα του Ευρωπαϊκού Μπάσκετ» πέρα από την παρουσία του στο παρκέ ήταν η στάση του Ομπραντοβιτς προς αυτόν. Είχε τύχει να παρατηρήσω το «δίδυμο» αυτό κατά τη διάρκεια δύσκολων παιχνιδιών να συζητάει και όχι ο τεχνικός απλά να του επιβάλει την άποψη του όπως είθισται να γίνεται με τους προπονητές και τους παίκτες εν ώρα πίεσης. Το κατ’ επανάληψη «μομεντουμ» αυτό, του έδωσε κύρος και σε συνδυασμό με τον αυθορμητισμό του τον έκανε στα μάτια μου ένα «προσιτό» σταρ του μπάσκετ.

Μην φύγετε, πάντως. Έρχεται και δεύτερο μέρος την Κυριακή του Πάσχα (19/4) με αρκετές ακόμη ξεχωριστές επιλογές...

Το άρθρο Οι συντάκτες του Basketa.gr διαλέγουν αυτούς που τους έκαναν να αγαπήσουν το μπάσκετ (Part 1) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.