Ο Κώστας Σορώτος δε θα συνεχίσει τη πορεία του στο Παλαιό Φάληρο καθώς παραιτήθηκε από τη τεχνική ηγεσία της αγαπημένης του ομάδας, όπως ο ίδιος αναφέρει μέσω της προσωπικής του σελίδας.
Σε μακροσκελή ανακοίνωση αναφέρει τους λόγους που τον ώθησαν στο να πάρει τη συγκεκριμένη απόφαση, τονίζοντας χαρακτηριστικά : «Με είπαν συναισθηματικό σαν ελάττωμα. Εγώ τους ευχαριστώ για τα καλά τους λόγια».
Αναλυτικά έγραψε:
«Ολα τα καλά έχουν ένα τέλος που κάποιες φορές είναι πρόωρο, επώδυνο και αναπάντεχο. Ένα τέτοιο τέλος ήρθε χθες για την συνεργασία μου με το Φάληρο. Με κάλεσε ο πρόεδρος του συλλόγου και μου ανακοίνωσε την απομάκρυνση του Αλέξη Βλαβιανού από το τμήμα μπάσκετ. Ο Αλέξης μαζί με τον Λεωνίδα Γεωργόπουλο ήταν αυτοί που με κάλεσαν το καλοκαίρι και μου ζήτησαν να επιστρέψω στο Φάληρο και μαζί με τον Δημήτρη τον Τσαλιγόπουλο ήταν οι καθημερινοί μου συνεργάτες, αυτοί που μαζί τους σχεδιάσαμε την ομάδα, που μαζί χαρήκαμε, στεναχωρηθήκαμε, νιώσαμε αγωνίες και ελπίδες. Εξ αυτών καταλαβαίνετε ότι ο αξιακός μου κώδικας δεν μου επέτρεπε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από την παραίτηση μου. Μπορεί κάποιος να πει ότι ήταν μια συναισθηματική επιλογή και αντιεπαγγελματική όπως μου ειπώθηκε όμως πάντα είχα την άποψη ότι το συναίσθημα και η αξία της φιλίας και της αφοσοίωσης είναι πάνω από κάθε επάγγελμα, από κάθε δουλειά που χάνεται. Πολλές φορές στην καριέρα μου μου ζητήθηκε να αφήσω ανθρώπους πίσω μου για να κρατήσω την θέση μου. Δεν το έκανα ποτέ, δεν το έκανα και τώρα και ας με πονούσε πολύ.
Θέλω να πω ότι δεν εξετάζω καν ποιός είχε δίκιο και ποιός όχι, δεν μπορούσα να πουλήσω ανθρώπους που έβλεπα κάθε μέρα στο γήπεδο, σε κάθε προπόνηση, σε κάθε παιχνίδι, που ήταν δίπλα σε εμένα και στα παιδιά, απλά δεν γινόταν.
Κάπως έτσι ήρθε άλλο ένα τέλος για το αγαπημένο μου Φάληρο, ένα τέλος επώδυνο όπως ήταν το 2000, όπως ήταν το 2003 όταν η ομάδα ανέβηκε στην Α1 και δεν έπαιξε, όπως ήταν και 2007 όταν το Φαληράκι χωρίς γήπεδο, με το μικρότερο μπάτζετ στην κατηγορία, με μικρά και άπειρα παιδιά αρχικά πήρε την άνοδο ως πρωταθλήτρια από την Β΄ Εθνική και την επόμενη σώθηκε στην Α2 περήφανα με υπερπροσπάθεια των ίδιων ανθρώπων που ήμασταν μαζί και τώρα. Το Φάληρο μπορεί να τέλειωσε για εμένα, ίσως και για πάντα, όμως πάντα η φωτογραφία του θα είναι η πρώτη εικόνα στο κινητό μου και στον υπολογιστή μου όταν τα ανοίγω για να μου θυμίζει πάντα τα ωραιότερα χρόνια της ζωής μου και αυτά κανείς δεν μπορεί να μου τα πάρει όποιος και αν νομίζει ότι είναι.
Θέλω να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου τον Δημήτρη, τον Λεωνίδα, τον Θεόφιλο και τον Αλέξη, που δεν είναι συνεργάτες, είναι φίλοι ζωής, τους συνεργάτες μου τον Θοδωρή Καλλιόρα και τον Μάριο Μπαράκο, που είναι καταπληκτικοί προπονητές και σπάνιοι άνθρωποι, τους φροντιστές μας, τον ιστορικό φροντιστή μας Καλγκόν και τον Νίκο τον Σοφικίτη, τους χορηγούς μας Μανώλη Μούτσο και Μιχάλη Μουρκάκο, τον τέως πρόεδρο μας τον Κώστα τον Κεραμιδά που στα 92 του χρόνια ήταν σε κάθε παιχνίδι στο γήπεδο μας και 2 φορές την εβδομάδα στις προπονήσεις για να πει 2 λόγια αγάπης και στήριξης σε όλους μας και στον Γιώργο τον Χαλά.
Τέλος θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στα παιδιά μας, στον Νίκο, στον Λούκα, στον Δημητράκη, στον Βάκη, στον Μάνο, στον Γιάννη, στον Ράφα, στον αγαπημένο μου Βασιλάκη, στον Κώστα, στους Παναγιώτηδες, στον Στράτο και στον Γιώργο ένα μεγάλο ευχαριστώ. Θα μου λείψετε και δεν θα ξεχάσω ποτέ τον χθεσινό αποχαιρετισμό μας, τα δάκρυα και τις αγκαλιές που μοιραστήκαμε. Εις το επανιδείν παίδες και συγγνώμη για ότι σας στεναχώρησε και σας θύμωσε. Σας αγαπώ, είστε καταπληκτικά παιδιά.
Αυτό ήταν, φεύγω σαν φίλος, δεν αισθάνομαι κακία για τον οποιονδήποτε, αυτό το συναίσθημα το άφηνα πάντα για άλλους. Καλή δύναμη Φάληρο.
Υ.Γ. 1 Με είπαν συναισθηματικό σαν ελάττωμα. Εγώ τους ευχαριστώ για τα καλά τους λόγια
Υ. Γ. 2. Προς νέους προπονητές. Όταν τελειώσετε την καριέρα σας φροντίστε η κληρονομιά σας να μην είναι τα ροζ και τα κίτρινα φύλλα αγώνα, οι δημόσιες σχέσεις, να είναι οι αγκαλιές και τα δάκρυα που θα έχετε μοιραστεί με τους παίκτες σας όταν θα τους αποχαιρετάτε ή όταν θα συναντιέστε σε ένα γήπεδο, σε έναν δρόμο, σε μια παρέα μετά από χρόνια.......Αυτή είναι η δική μου κληρονομιά και είμαι περήφανος που έχω ζήσει πολλές τέτοιες στιγμές».
