Η Ηλιούπολη δε τα κατάφερε να παραμείνει στη National League 2, και μετά από τέσσερα χρόνια υποβιβάστηκε στην Α’ ΕΣΚΑ.
Ο Γρηγόρης Ρούσσος, δηλαδή ένας εκ των ανθρώπων που «ματώνουν» για να μπορέσει να τρέξει ο σύλλογος τοποθετήθηκε μέσα από τη προσωπική του σελίδα, αναφέροντας ότι «αναλαμβάνει την ευθύνη» και μίλησε «καθαρά, με το κεφάλι ψηλά και με απόλυτη ειλικρίνεια».
Αναλυτικά έγραψε:
«Μετά από τέσσερα συνεχόμενα χρόνια παρουσίας στη National League 2, η ομάδα μας μπάσκετ του Γ.Σ. Ηλιούπολης υποβιβάστηκε. Δεν είναι μια εύκολη στιγμή, ούτε μια είδηση που δέχεσαι χωρίς βάρος. Αναλαμβάνω εξολοκλήρου όλη την ευθύνη. Όμως θέλω να μιλήσω καθαρά, με το κεφάλι ψηλά και με απόλυτη ειλικρίνεια.
Είμαι υπερήφανος για κάθε παίκτη και κάθε προπονητή αυτής της ομάδας. Για την προσπάθεια, την επιμονή, την αξιοπρέπεια και τον χαρακτήρα που έδειξαν σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Παλέψαμε μέχρι το τέλος, με όσα είχαμε και με όσα δεν είχαμε.
Φέτος δώσαμε χώρο και χρόνο σε νέα παιδιά να παίξουν μπάσκετ, να ζήσουν το άθλημα, να εξελιχθούν μέσα από πραγματικές συνθήκες εθνικής κατηγορίας. Αυτό για εμάς είναι επένδυση, όχι απώλεια.
Και όμως, όλη αυτή η προσπάθεια έγινε χωρίς καμία ουσιαστική στήριξη. Ούτε μία φορά μέσα στη χρονιά δεν είχαμε την παραμικρή βοήθεια. Για πρώτη φορά στα χρονικά, αναγκαστήκαμε να παίξουμε δύο εντός έδρας αγώνες… εκτός έδρας, σε άλλο γήπεδο, και φυσικά γνωρίσαμε δύο ήττες. Μια ομάδα χωρίς σπίτι, χωρίς έδρα, χωρίς στήριξη, παλεύει πάντα με διπλό βάρος.
Σε όλα αυτά προστέθηκε και το γεγονός ότι δεν υπήρξε αξιόλογη χορηγική βοήθεια. Μόνο ελάχιστοι στάθηκαν πραγματικά δίπλα μας και τους ευχαριστούμε από καρδιάς κάτι που προσωπικά θα τους το μεταφέρω.
Η προσπάθεια να κρατήσεις μια ομάδα σε εθνική κατηγορία έχει γίνει πλέον δυσβάσταχτη. Τα έξοδα έχουν εκτοξευθεί και η ομοσπονδία έχει μεταφέρει τεράστιο οικονομικό βάρος στις ομάδες, χωρίς ανταπόκριση, σε σημείο που η επιβίωση μοιάζει με άθλο.
Παρ’ όλα αυτά, εμείς δεν σκύβουμε το κεφάλι. Η Ηλιούπολη έχει ιστορία, έχει ανθρώπους που αγαπούν το μπάσκετ και έχει και τα παιδιά της που θέλουν να φορέσουν αυτή τη φανέλα. Θα ξανασταθούμε στα πόδια μας. Θα ξαναχτίσουμε. Θα επιστρέψουμε.
Γιατί η δύναμή μας δεν ήταν ποτέ τα χρήματα ή οι υποσχέσεις.
Η δύναμή μας ήταν, είναι και θα είναι οι άνθρωποί μας και οι μικροί αθλητές μας».
