Ο Δημήτρης Ρήγας γράφει για τον θρίαμβο του Παναθηναϊκού απέναντι στον Ολυμπιακό στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας και την «πράσινη» ανωτερότητα.
Το πιο σπουδαίο γεγονός για το «τριφύλλι» σε αυτή τη φάση της σεζόν είναι ένα. Ότι έχει κατορθώσει να παραμείνει ενωμένο, να πάρει τις αποστάσεις του από τις... άναρθρες κραυγές ανθρώπων σχετικών και άσχετων με το άθλημα και να αποδείξει για πολλοστή φορά ότι ουδείς μπορεί να το ξεγράφει με ευκολία και να θεωρεί ότι είναι του... χεριού του αυτή η ομάδα.
Ο Εργκίν Αταμάν παρουσίασε ένα σύνολο με ξεκάθαρο αγωνιστικό πλάνο, συγκεκριμένη στόχευση, φανερή κατεύθυνση και στις δύο πλευρές του παρκέ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να πάρει μία πεντακάθαρη νίκη -απέναντι σ' έναν σπουδαίο αντίπαλο-, να στείλει μήνυμα σε όλους ότι τώρα που ξεκινούν τα πραγματικά σοβαρά, είναι έτοιμο να φέρει εις πέρας την αποστολή του. Κανείς δεν ξέρει αν θα κατακτήσει άλλον τίτλο φέτος ο Παναθηναϊκός. Άπαντες πλέον γνωρίζουν όμως ότι πριν «πέσουν», θα έχουν αφήσει όλες τις δυνάμεις τους στο παρκέ.
Το 22ο Κύπελλο Ελλάδας δεν αποτελεί και κάποια σπουδαία είδηση για το κλαμπ. Πολυνίκης του θεσμού και μακράν η πιο επιτυχημένη ομάδα μπάσκετ στην Ελλάδα. Κατά πολλούς το κορυφαίο αθλητικό τμήμα όλων των εποχών στη χώρα. Όπως λέει κι ένα κλισέ: «Τους τελικούς δεν τους παίζεις, τους κερδίζεις».
Κι αυτό έκαναν οι «πράσινοι» και το έκαναν εμφατικά. Χωρίς να αναζητούν δικαιολογίες, δίχως να αφήνουν οτιδήποτε να τους χαλάσει το μυαλό και χωρίς να έχουν την παραμικρή πρόθεση να ξεφύγουν απ' όσα είχαν σχεδιάσει να κάνουν μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.
Μία κούπα είναι πάντοτε μία κούπα και ο Παναθηναϊκός φρόντισε να την κατακτήσει και να την προσθέσει στο παλμαρέ του. Έως εκεί. Οι πανηγυρισμοί έχουν ήδη τελειώσει κι άπαντες αφού γιόρτασαν με την ψυχή τους μία πέρα για πέρα δίκαιη επιτυχία, πλέον κοιτούν την επόμενη μέρα και τις μεγαλύτερες «μάχες» που ακόμα δεν έχουν δοθεί.
Και οι εννιά που αγωνίστηκαν ήταν υπέροχοι, σε συνδυασμό με το μαεστρικό κοουτσάρισμα του Εργκίν Αταμάν. Του ανθρώπου ο οποίος έχει δεχθεί χυδαίο πόλεμο και ο οποίος στην τρίτη του σεζόν στην Ελλάδα, έχει ήδη πανηγυρίσει τέσσερις τίτλους. Η κριτική που δέχεται είναι λες και πρόκειται για κάποιον άτιτλο τεχνικό που παλεύει αλλά στο τέλος μένει με άδεια χέρια. Τα αποτελέσματα «μιλούν» από μόνα τους.
Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει σε όλους τους πρωταγωνιστές όμως λίγο παραπάνω σε πέντε εξ' αυτών. Ο Κώστας Σλούκας είναι γεννημένος νικητής και παρά το γεγονός ότι δεν διανύει περίοδο σούπερ φόρμας, έχει τον τρόπο του να είναι χρήσιμος. Ο Κέντρικ Ναν απέδειξε ότι βάζει την ομάδα πάνω από τον εαυτό του και ήταν πιο αλτρουιστής από ποτέ χωρίς να τον νοιάζει. Ο Νίκος Ρογκαβόπουλος απέδειξε γιατί θεωρείται ο πιο κλασικός Έλληνας σουτέρ των τελευταίων ετών, «χτυπώντας» πάντως εξαιρετικά και στην close out άμυνα. Ο Ντίνος Μήτογλου απέδειξε ότι δεν είναι... τελειωμένος και θύμισε τον προπέρσινο Μήτογλου ο οποίος ήταν κομβικός ακόμα και στον τελικό της Ευρωλίγκας. Και φυσικά ο Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις ο οποίος δεν είναι ούτε μία εβδομάδα στην Ελλάδα όμως «φώναξε» ότι ήρθε αποφασισμένος.
Φυσικά πολύ καλή εμφάνιση έκανε και ο Ρισόν Χολμς, με τον Τζέντι Όσμαν να μην «πιάνει» τα γνωστά του στάνταρ αλλά να «σκυλιάζει» μπροστά και πίσω και με τον Χουάντσο Ερνανγκόμεθ να γνωρίζει πλέον ότι δεν χρειάζεται να παίζει άμυνα για δύο κάθε βράδυ.
Εν κατακλείδι, ο Παναθηναϊκός φρόντισε να βάλει στη θέση του όποιον πίστεψε ότι είναι «ξοφλημένος», ότι είναι... καταδικασμένος και ότι πρέπει να αλλάξει ριζικά το «οικοδόμημα». Έχει «χτίσει» τις βάσεις όχι μόνο για τη φετινή αγωνιστική περίοδο αλλά και για τις προσεχείς, διατηρώντας έναν εξαιρετικό «κορμό». Κι όλα αυτά έχοντας χάσει εδώ και 15 μήνες τον κορυφαίο σέντερ της Ευρώπης λόγω τραυματισμού κι έχοντας να λύσει δύσκολους γρίφους αναφορικά με το ρόστερ στις εντός συνόρων υποχρεώσεις.
Τελευταίος αλλά όχι έσχατος ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος ο οποίος δεν έχασε την πίστη του. Στηρίζει έμπρακτα την προσπάθεια που γίνεται με την κομβική μεταγραφή του Χέις-Ντέιβις να φέρει την υπογραφή του και με τη στήριξη προς τον κόουτς Αταμάν.
Πλέον το «τριφύλλι» πρέπει να αφήσει πίσω του τον θρίαμβο και να κοιτάξει μπροστά στα πιο σημαντικά που ακολουθούν, ξεκινώντας από το «πονηρό» παιχνίδι με την Παρί στο «Telekom Center». Ένα ματς που όχι μόνο δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως γιορτή αλλά σαν ένας «τελικός», από τη στιγμή που το πρόγραμμα της Ευρωλίγκας είναι αμείλικτο κι έχει φτάσει να θυμίζει κανονική περίοδο του ΝΒΑ όπου όλα τα αποτελέσματα δεν θεωρούνται εκπλήξεις.
