Ο Στιβ Κερ ήταν ανάμεσα στους μεγάλους νικητές στο «Dolby Theatre», καθώς κέρδισε το βραβείο Όσκαρ για τη συμπαραγωγή του ντοκιμαντέρ μικρού μήκους «All the Empty Rooms».
Ο αείμνηστος Κόμπι Μπράιαντ για την ταινία animation μικρού μήκους «The Queen of Basketball» το 2018 και οι Σακίλ Ο’ Νιλ και Στεφ Κάρι ως συμπαραγωγοί του ντοκιμαντέρ μικρού μήκους «The Queen of Basketball» το 2022 έχουν, επίσης, βραβευθεί από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου.
Τώρα, ήρθε η σειρά του προπονητή των Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς να λάβει την ύψιστη κινηματογραφική διάκριση ως παραγωγός του ντοκιμαντέρ που αποτυπώνει τα παιδικά δωμάτια που παραμένουν κενά και ανέπαφα στις ΗΠΑ έπειτα από ένοπλες επιθέσεις σε σχολεία.
Η ιστορία αφηγείται την επταετή πορεία του δημοσιογράφου Στιβ Χάρτμαν και του φωτογράφου Λου Μποπ, οι οποίοι κατέγραψαν όλα εκείνα τα δωμάτια που πάγωσαν στο χρόνο λόγω των μαζικών ένοπλων επιθέσεων σε αμερικανικά σχολεία.
Ο 60χρονος τεχνικός, λόγω των υποχρεώσεών του με τους «πολεμιστές», δεν κατέστη δυνατό να δώσει το παρών στην τελετή απονομής των βραβείων στο Λος Άντζελες.
Ο ίδιος είχε, στο παρελθόν, χαρακτηρίσει το ντοκιμαντέρ ως «όμορφο, σπαρακτικό και συγκινητικό», τονίζοντας παράλληλα ότι «διαπερνά όλες τις πολιτικές ανοησίες που ζούμε και φθάνει στον πυρήνα του ζητήματος, που είναι η απώλεια και το πένθος».
Το θέμα της ένοπλης βίας είναι εξαιρετικά σημαντικό για το Στιβ Κερ, καθώς έχασε τον πατέρα του με αυτόν τον τρόπο πριν από 42 χρόνια, στο Λίβανο. Συγκεκριμένα, ο Μάλκολμ Κερ που ήταν πρόεδρος του Αμερικανικού Πανεπιστημίου στη Βηρυτό, δολοφονήθηκε από δύο ένοπλους με μια σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού ενώ έβγαινε από ένα ασανσέρ. Πιστεύεται ότι σκοτώθηκε από μέλη της Χεζμπολάχ, αφού έλαβε εντολές από το Ιράν.
Ο Στιβ Κερ είχε δηλώσει, παλαιότερα, πως ένιωσε μεγάλη τιμή όταν του προτάθηκε να συμμετάσχει ως παραγωγός στο ντοκιμαντέρ και είχε εκφράσει την ελπίδα ότι το βραβείο -που, πράγματι, κατέκτησε- θα αυξήσει τη θεαματικότητά του, ωθώντας τον κόσμο να μην «κλείνει τα μάτια» αλλά να αναλαμβάνει δράση σε τέτοιου είδους περιστατικά.
Έχει, πάντως, διευκρινίσει ότι ο κόσμος του κινηματογράφου δεν είναι ο φυσικός του χώρος. Απλώς πίστεψε στην αποστολή του ντοκιμαντέρ και θέλησε να χρησιμοποιήσει τη δημοτικότητά του για κάτι θετικό.
