Νιου Γιορκ Νικς: Τα παιδιά… του Φιλ Τζάκσον και του Πάτρικ Γιούιν (vids)

Για να το δώσουμε λίγο να το καταλάβει όποιος διαβάσει αυτές τις γραμμές. Την τελευταία φορά που οι Νικς κατέκτησαν το πρωτάθλημα στο ΝΒΑ, στην Ελλάδα είχαμε… άλλο πολίτευμα και δεν ήμασταν καν στην ΕΟΚ και νυν Ευρωπαϊκή Ένωση. Την τελευταία φορά, επίσης, που προκρίθηκαν στους τελικούς, η χώρα μας ακόμη δε βρισκόταν στην ΟΝΕ και αγοράζαμε σε δραχμές, το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» και η γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου ακόμη δεν υπήρχαν και, φυσικά, είχαμε ΠΑΣΟΚ.

Αν θέλετε, μπορούμε να το πάμε και σε αμερικανικά γεγονότα, πολιτικά και αθλητικά. Στο τελευταίο πρωτάθλημα των Νικς, ο Νίξον ήταν πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών και το σκάνδαλο Watergate δεν είχε καν υπάρξει ως φημολογία, ενώ ο Φιλ Τζάκσον ήταν ακόμη αθλητής, ενώ στην τελευταία τους φορά στους τελικούς, πλανητάρχης ήταν ο Μπιλ Κλίντον και η ομάδα που αντιμετώπισαν τότε οι Νεοϋορκέζοι, οι Σαν Αντόνιο Σπερς, συστήνονταν τότε ως ομάδα πρωταθλητισμού με τους Γκρεγκ Πόποβιτς, Τιμ Ντάνκαν και Ντέιβιντ Ρόμπινσον και ακόμη δεν είχε «χτίσει» το δικό της «μύθο», με τους Μπουλς του Μάικλ Τζόρνταν να έχουν σηκώσει πριν από έναν χρόνο τον τελευταίο τους τίτλο.

Πέρασαν πολλά χρόνια από αυτές τις επιτυχίες και η παγκόσμια μητρόπολη είναι σαφές, ότι «διψούσε» να εκπροσωπηθεί και στο μπάσκετ από κάποιον οργανισμό της, που θα έφτανε μέχρι το τέλος της διαδρομής. Οι δύο «σκούπες» στα ημιτελικά και τους τελικούς της Ανατολικής Περιφέρειας ήταν το πρώτο μήνυμα και, πλέον, αναμένονται οι πρωταθλητές Θάντερ, ή μια επανάληψη της ιστορίας με τους Σπερς, για να προσφερθεί στην Νέα Υόρκη κάτι, που έχει να ζήσει εδώ και πάνω από μισό αιώνα.

Η αύρα νικητών που… τιμώρησε τον σπουδαίο Τσάμπερλεϊν με Φιλ Τζάκσον αθλητή

Ο Φιλ Τζάκσον μπορεί να άφησε εποχή κυρίως ως ο τεχνικός του Μάικλ Τζόρνταν, του Κόμπι Μπράιαντ και των 11 πρωταθλημάτων με Μπουλς και Λέικερς, ωστόσο και ως αθλητής απαρατήρητος δεν πέρασε. Δεν ήταν, απλά, ο σούπερ σταρ της εποχής του και, αντιθέτως, αυτή τη θέση μεταξύ άλλων είχε ο Ουίλτ Τσάμπερλεϊν, ένας από τους πιο επιδραστικούς αθλητές των δεκαετιών του 1960 και του 1970, όπου βέβαια… αρκούσε απλά να είσαι πολύ ψηλός, για να κυριαρχήσεις στα παρκέ.

Ήταν, βέβαια, επίσης γεγονός ότι ο… μερακλής Ουίλτ των άνω των 20.000 γυναικών στη ζωή του, δεν τα κατάφερνε τόσο καλά στα κρίσιμα. Κι αυτό, γιατί εκεί κερδίζουν τα σύνολα και όχι ο ένας παίκτης, όσο κυρίαρχος κι αν είναι. Αυτό είχαν κάνει οι Νικς, που τόσο το 1970 όσο και το 1973 είχαν αντιμετωπίσει τους Λος Άντζελες Λέικερς στους τελικούς, καταφέρνοντας μάλιστα τη δεύτερη φορά να φτάσει στα επίπεδα του «άθλου», αποκλείοντας τους Σέλτικς με «διπλό» στη Βοστόνη με 94-78 στον τελευταίο τελικό της Ανατολικής Περιφέρειας, σε μια σειρά όπου ο Ουόλτ Φρέιζερ, ο εκ των πρωταγωνιστών εκείνης της ομάδας, δεν αντιμετωπιζόταν από κανέναν.

Οι τελικοί, βέβαια, ανήκαν και σε άλλους, όπως ο Ντέιβ ΝτεΜπουσέρ, ο Μπιλ Μπράντλεϊ, ο Τζιμ ΜακΜίλιαν, ο Γκέιλ Γκούνριτς, ο Τζέρι Ουέστ και, φυσικά, ο Ουίλις Ριντ. Όπως περίπου είχε κάνει και ο Μπιλ Ράσελ, ο τελευταίος είχε επικρατήσει στη «μάχη» των ψηλών συνολικά έναντι του Τσάμπερλεϊν και στις δύο περιπτώσεις. Οι Νικς χρειάστηκαν έβδομο τελικό στο «μυθικό» Madison Square Garden και τον Φρέιζερ στους 36 πόντους με 19 ασίστ και τον ΝτεΜπουσέρ στα 17 ριμπάουντ, για να έρθει το τελικό 113-99 για το δεύτερο τότε τίτλο των Νικς, που τρία χρόνια νωρίτερα είχαν κάνει πιο εύκολο το έργο τους με 4-1 στους τελικούς ξανά με τους «Λιμνανθρώπους», βγάζοντας εκτός νυμφώνος νωρίτερα τους Μπακς του Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ.

Ο Φιλ Τζάκσον, από την πλευρά του, ήταν ένας… τίμιος φόργουορντ που είχε χάσει όλη τη σεζόν του πρώτου πρωταθλήματος των Νικς, όμως το 1973 πραγματοποίησε μια πολύ καλή σεζόν με 8.7 πόντους και 4.2 ριμπάουντ ανά αγώνα, βοηθώντας με τη σειρά του, την ομάδα στο δρόμο για τον τίτλο. Ο ίδιος αρκετά αργότερα και στη δεκαετία του 2010 θα γινόταν και πρόεδρος του συλλόγου, αλλά δε θα υπήρχε η ίδια επιτυχία και ο προεδρικός θώκος ήταν ο μόνος, από τον οποίο δεν κατάφερε να πάρει κάποιο τίτλο.

Η… ατυχία που δεν ολοκλήρωσε το «θαύμα»

Η σεζόν 1998-1999 είχε αρκετές ιδιαιτερότητες στο ΝΒΑ. Ήταν η πρώτη μετά το δεύτερο three-peat των Μπουλς και τη διάλυση της σπουδαίας ομάδας του Φιλ Τζάκσον, του Μάικλ Τζόρνταν, του Σκότι Πίπεν, του Ντένις Ρόντμαν, του Στιβ Κερ και όλων των υπολοίπων, ζητώντας εναγωνίως από τη διοίκηση να μην προχωρήσει σε αλλαγές και να πάνε για το έβδομο πρωτάθλημα, κάτι που δεν τους επιτράπηκε, ενώ η χρονιά βγήκε… κουτσουρεμένη λόγω της απεργίας των παικτών και του lockout στο ξεκίνημα.

Χαρακτηριστικό είναι, άλλωστε, το γεγονός ότι η σεζόν ολοκληρώθηκε με 50 παιχνίδια στην κανονική περίοδο αντί των 82 που διεξάγονται κανονικά, με τους Νικς του Τζεφ Βαν Γκάντι και του «θρυλικού» Πάτρικ Γιούιν να ξεκινούν από την 8η θέση και να κάνουν μια απίθανη διαδρομή στα playoffs, αποκλείοντας κατά σειρά Χιτ, Χοκς και Πέισερς, για να αντιμετωπίσουν τους Σπερς, που είχαν αναδειχθεί πρώτοι στη Δύση και είχαν σημειώσει μόλις μία ήττα μέχρι να φτάσουν στους τελικούς.

Μια μεγάλη ατυχία, όμως, «χτύπησε» την πόρτα των Νεοϋορκέζων, καθώς ο Πάτρικ Γιούιν τραυματίστηκε σοβαρά στους τελικούς της Ανατολής με την Ιντιάνα, με αποτέλεσμα να απουσιάσει από το τρίτο μας κι έπειτα, καθώς και στους τελικούς, κάτι που ίσως θα μπορούσε, αν όχι να γράψει διαφορετικά την ιστορία για τους Νικς, τουλάχιστον να τους καταστήσει πιο ανταγωνιστικούς για να διεκδικήσουν τον τίτλο, με τη σειρά με τα «Σπιρούνια» να είναι η τελευταία σε τελικούς για το σύλλογο και την… ξηρασία να ακολουθεί για 27 ολόκληρα χρόνια, φτάνοντας μόλις δύο φορές, το 2000 και το 2025, στους τελικούς Περιφέρειας, όπου ηττήθηκαν σε αμφότερες τις περιπτώσεις από τους Πέισερς.

Τώρα, η Ιντιάνα δεν ήταν στο δρόμο τους και οι Κλίβελαντ Καβαλίερς δε θα μπορούσαν να σταθούν αρκετά υψηλό «εμπόδιο», για να μη θυμηθεί ξανά η Νέα Υόρκη την πολύπλευρη κληρονομιά της. Ίσως να είναι και η στιγμή να τη μετουσιώσει και αγωνιστικά, ώστε να βιώσει τη δική της λύτρωση…