Ο Τζέισον Τέιτουμ αποτέλεσε το παράδειγμα που αποδεικνύει ότι ένας παίκτης δεν προσφέρει στην ομάδα του μόνο σκοράροντας.
Η γενικότερη νοοτροπία που υπάρχει -όχι μόνο στην Ελλάδα- στις περισσότερες χώρες του κόσμου είναι ότι ένας παίκτης για να φαίνεται χρήσιμος για την ομάδα του, θα πρέπει να βάζει -μεταξύ άλλων- την μπάλα με ευκολία στο καλάθι. Ειδικά όταν πρόκειται για τον ηγέτη και σούπερ σταρ ενός οργανισμού.
Η εμφάνιση του Τέιτουμ των Μπόστον Σέλτικς απέδειξε ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Ο leader των φιναλίστ των πλέι οφ του ΝΒΑ ήταν ιδιαίτερα άστοχος στον πρώτο τελικό με τους Γκόλντεν Στέιτ Ουόριορς.
Όταν λοιπόν είδε ότι δεν μπορούσε να βάλει με κανένα τρόπο καλάθι, αποφάσισε ότι για να προσφέρει πρέπει να αλλάξει ρόλο και να γίνει δημιουργός.
Ο Τέιτουμ λοιπόν ήταν εκ των κορυφαίων του συνόλου του Ίμε Ουντόκα, παρά το γεγονός ότι τα «έσπασε» κι έμεινε μόλις στους 12 πόντους.
Δεν είχε καμία σημασία ούτε αυτό, αλλά ούτε και τα μόλις 3/17 σουτ με τα οποία τελείωσε την αναμέτρηση. Κι αυτό συνέβη διότι η ομάδα του θριάμβευσε με 120-108 κι εκείνος έκανε χαρούμενους τους συμπαίκτες του μοιράζοντας 13 ασίστ.
Η εμφάνισή του λοιπόν θα μπορούσε να αποτελεί μάθημα για άλλους παίκτες που θα συνέχιζαν να εκτελούν και θα «κρεμούσαν» την ομάδα τους με μία επίδοση όπως για παράδειγμα τα 5/30 σουτ.
Επιπλέον είναι ο καιρός να εκτιμηθούν όλοι εκείνοι γκαρντ που πρώτα έχουν στο μυαλό τους την πάσα. Τρανό παράδειγμα ο Νικ Καλάθης ο οποίος είχε... ακούσει πολλά επειδή δεν ήταν εύστοχος σε τρίποντα και βολές, αν και μοίραζε πολύ συχνά διψήφιο αριθμό ασίστ και πετύχαινε διψήφιο αριθμό πόντων.
Το βέβαιο είναι πάντως ότι μόνο το σκοράρισμα δεν φέρνει την... άνοιξη σε καμία ομάδα. Χρειάζονται πολλά πράγματα ακόμα και δεν πρέπει κανείς να μένει στην απλή ανάγνωση του αριθμού των πόντων που πέτυχε ένας παίκτης σε κάποιο παιχνίδι του.
