Γιώργος Μπαρτζώκας: Το χρονικό μιας λύτρωσης (pics)

Η αμφισβήτηση και οι φωνές

Όταν ο Γιώργος Μπαρτζώκας επέστρεψε στον Ολυμπιακό, δεν πήρε μόνο μια ομάδα που προσπαθούσε να ξαναβρεί τον εαυτό της. Πήρε και όλο το βάρος της αμφισβήτησης.

Για κάποιους ήταν ο προπονητής που είναι υπερβολικά παρορμητικός. Για άλλους, ο άνθρωπος που δεν μπορεί να διαχειριστεί πάντα τους παίκτες του. Για κάποιους άλλους, ένας καλός προπονητής τακτικής, αλλά όχι ένας άνθρωπος που μπορεί να οδηγήσει μια ομάδα μέχρι το τέλος.

Κι όμως, μέσα σε αυτή την αμφισβήτηση, εκείνος άρχισε να χτίζει.

Δεν πήρε έτοιμους σταρ. Ο Τόμας Ουόκαπ ήρθε από τη Ζάλγκιρις. Ο Μουστάφα Φαλ από τη Βιλερμπάν.

Και υπήρχε ο Σάσα Βεζένκοφ. Ένα παιδί που είχε ουσιαστικά αποφασίσει να φύγει τη χρονιά του κορονοϊού, πληγωμένο, χαμένο μέσα στην αβεβαιότητα εκείνης της περιόδου. Ο Μπαρτζώκας όμως τον κράτησε, τον πίστεψε, τον ανέβασε και τελικά τον είδε να γίνεται MVP της EuroLeague.

Το ίδιο έγινε με τον Τάιλερ Ντόρσεϊ, που στην πρώτη του θητεία στον Πειραιά βρήκε χώρο να ξεδιπλώσει το επιθετικό του ταλέντο. Με τον Άλεκ Πίτερς, που ήρθε αργότερα ως παίκτης ροτέισον και εξελίχθηκε σε πρωταγωνιστή. Με παίκτες που δεν ήρθαν ως μεγάλα ονόματα, αλλά έγιναν μεγαλύτεροι μέσα στο δικό του μπάσκετ.

Ο Μπαρτζώκας δεν έχτισε μια ομάδα με λάμψη.

Έχτισε μια ομάδα με πίστη.

Οι πληγές που δεν έκλειναν

Το πρώτο μεγάλο χτύπημα ήρθε στο Βελιγράδι.

Το 2022 ο Ολυμπιακός ξαναμπήκε σε Final Four, ξαναέγινε ομάδα της ελίτ, ξαναθύμισε σε όλους πως είχε επιστρέψει.

Αλλά το σουτ του Βασίλιε Μίτσιτς απέναντι στην Εφές πλήγωσε βαθιά μια ομάδα που έμοιαζε έτοιμη.

Το 2023 ήταν ακόμη πιο σκληρό.

Ο Ολυμπιακός έπαιξε ίσως το καλύτερο μπάσκετ στην Ευρώπη. Είχε τον MVP της διοργάνωσης, είχε χημεία, είχε βάθος, είχε ταυτότητα.

Και πάλι όμως, στο τέλος, ήρθε το σουτ του Σέρχιο Γιουλ στο Κάουνας.

Το τρόπαιο χάθηκε μέσα από τα χέρια του.

Οι πληγές δεν έκλειναν.

Και μαζί τους μεγάλωνε και η αμφιβολία.

Όταν όλα γύρισαν ξανά απέναντί του

Το καλοκαίρι που ο Βεζένκοφ έφυγε για το NBA, ο Ολυμπιακός έχασε τον κορυφαίο παίκτη της Ευρώπης.

Ο ίδιος ο Μπαρτζώκας παραδέχθηκε πως έγιναν λάθη. Το ρόστερ δεν είχε την ίδια φρεσκάδα, οι επιλογές δεν βγήκαν όλες, οι ισορροπίες χάθηκαν.

Και όταν ήρθε το black out απέναντι στη Μονακό, όλα επέστρεψαν.

Η κριτική.

Η αμφισβήτηση.

Οι φωνές.

Ο «παρορμητικός Μπαρτζώκας».

Ο προπονητής που «δεν τα πάει καλά με τους παίκτες του».

Ο άνθρωπος που «φτιάχνει ομάδες, αλλά δεν παίρνει την κούπα».

Όλα όσα είχαν ειπωθεί γύρισαν ξανά απέναντί του.

Κι όμως, εκείνος δεν γκρέμισε τίποτα.

Δεν πρόδωσε το μπάσκετ του.

Δεν έχασε την πίστη του.

Η λύτρωση του αρχιτέκτονα

Και φέτος, ήρθε η στιγμή της αποκατάστασης.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν έφερε απλώς έναν τίτλο στον Ολυμπιακό.

Έφερε τη λύτρωση ενός ολόκληρου κύκλου.

Ο άνθρωπος που αμφισβητήθηκε όσο λίγοι. Ο προπονητής που άκουσε τα πάντα. Ο αρχιτέκτονας που είδε τα έργα του να πληγώνονται στο τελευταίο σουτ.

Έμεινε εκεί.

Δεν άλλαξε επειδή τον πίεσαν.

Δεν γκρέμισε επειδή τον αμφισβήτησαν.

Και τελικά, δικαιώθηκε.

Ο άνθρωπος που πήρε έναν Ολυμπιακό από τα δύσκολα χρόνια, τον έχτισε βήμα βήμα, με επιλογές που δεν έμοιαζαν πάντα λαμπερές, με παίκτες που έγιναν μεγαλύτεροι μέσα στο σύστημά του, έφτασε τελικά εκεί που ήθελε.

Και 13 χρόνια μετά το Λονδίνο, ο Μπαρτζώκας έσβησε το Βελιγράδι. Έσβησε το Κάουνας. Έσβησε το σουτ του Γιουλ.

Δεν πήρε απλώς μια κούπα.

Πήρε τη δική του λύτρωση.