Ο Δημήτρης Ρήγας γράφει για την πικρή ήττα της ΑΕΚ από τη Ρίτας Βίλνιους στον τελικό του Basketball Champions League.

Η καλύτερη ομάδα της φετινής διοργάνωσης ήταν η Ένωση. Αυτό δεν αποτελεί «καραμέλα» για να μειωθεί η λύπη των πικραμένων φίλων της. Είναι μία πραγματικότητα η οποία αποδείχθηκε στο παρκέ ακόμα και στον τελικό, έστω κι αν αυτός τελείωσε με θριαμβευτές τους «μαυροκόκκινους».

Για τρία δεκάλεπτα οι «κιτρινόμαυροι» τα έκαναν όλα πάρα πολύ καλά. Το παιχνίδι θύμιζε τον ημιτελικό με τη Μάλαγα και πλέον άπαντες ήταν πεπεισμένοι ότι είχε έρθει η ώρα της επιστροφής στην κορυφή του BCL μετά το 2018. Και ξαφνικά όλα έγιναν «θολά».

Η αλήθεια είναι πως σίγουρα όταν χάνεις διαφορά 18 πόντων στο τελευταίο δεκάλεπτο ενός τελικού -ή κι ενός αγώνα γενικότερα-, πρέπει να έχεις τάσεις μπασκετικής «αυτοκτονίας» και ευθύνονται όλοι γι' αυτό. Μία άλλη αλήθεια είναι ότι οι διαιτητές στις ανατροπές που γίνονται συνήθως επιτρέπουν στις ομάδες που είναι πίσω στο σκορ, να παίζουν πιο σκληρά στο όριο του φάουλ και να μένουν συχνά ατιμώρητες. Μοναδική πραγματικά κραυγαλέα φάση ένα αντικανονικό κόψιμο που είναι απορίας άξιο πως δεν μέτρησε το καλάθι, με την μπάλα να έχει βρει καθαρά στο ταμπλό.

Το κακό για την ομάδα του Ντράγκαν Σάκοτα είναι ότι από τα 85 αγωνιστικά λεπτά που έπαιξε στο Final 4, έχασε την πνευματική της διαύγεια για ένα 15λεπτο συνολικά κι αυτό της κόστισε. 

Ας δούμε όμως τα πράγματα και λίγο από την αντίθετη πλευρά. Αν ήταν η ΑΕΚ εκείνη που είχε κάνει την τεράστια ανατροπή τότε τι θα γράφαμε και τι θα λέγαμε όλοι; Μα φυσικά ότι ήταν μυθική η προσπάθειά της, επική κλπ. Το ίδιο ισχύει και τώρα. Το μεγαλύτερο credit για τους Λιθουανούς είναι ότι δεν τα παράτησαν. Μία ομάδα των 90 πόντων κατά μέσο όρο ανά παιχνίδι στο BCL, είχε πετύχει 45 στο 30'. Ε και; Αυτό το ψυχρό τους στιλ, αυτή η... μανία να συνεχίζουν να παίζουν στο στιλ τους και ό,τι γίνει. Δικαιώθηκαν και τελικά άξιζαν την κούπα απόλυτα διότι το πίστεψαν έως το φινάλε και στην παράταση είχαν πλέον το μομέντουμ και «χτύπησαν» μέσα στη ρακέτα.

Σίγουρα είναι κρίμα για όλη την τεράστια προσπάθεια της ΑΕΚ η οποία έφτασε στην πηγή και δεν ήπιε νερό, πετώντας στο καλάθι των αχρήστων μία σπουδαία σεζόν στην οποία άξιζε να τερματίσει στην κορυφή κι αυτός ήταν ο στόχος. Τίποτα όμως δεν τελειώνει πριν την κόρνα της λήξης. 

Το πρόσημο θα ήταν αναμφίβολα θετικό για τους «κιτρινόμαυρους» αν δεν είχε επέλθει η κατάρρευση. Αν δεν είχαν χάσει το μυαλό τους και δεν είχαν επιτρέψει στη Ρίτας να επιστρέψει στη διεκδίκηση του τίτλου. Είναι κρίμα για τον παικταρά Τζέιμς Νάναλι, για τον MVP Φρανκ Μπάρτλεϊ και για όλα τα μέλη της ομάδας. 

Τίποτα όμως δεν τελειώνει εδώ για μία ομάδα που διαρκώς τα τελευταία χρόνια βελτιώνεται και δυναμώνει. Που έχει σταθεροποιηθεί σ' ένα πολύ καλό επίπεδο και προσπαθεί με μπασκετικές κινήσεις να γίνεται καλύτερη. Τα δύσκολα είναι για τους δυνατούς και θα πρέπει και του χρόνου να είναι εκεί, για να έρθει πλέον η σειρά της.

Το άρθρο Μία μπασκετική «αυτοκτονία» και μία επική ανατροπή εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Δημήτρης Ρήγας γράφει για το νέο «μπρέικ» της Βαλένθια και τους λόγους που το πέτυχε, αλλά και για την ώρα κούπας της ΑΕΚ.

Ο Παναθηναϊκός χθες (8/5) το βράδυ υπέπεσε σε αρκετά λάθη. Πρώτα απ' όλα επέτρεψε ξανά στους Ισπανούς να αισθανθούν άνετα και να παίξουν απελευθερωμένα. Στη συνέχεια δεν εκμεταλλεύτηκε το μομέντουμ όταν προσπέρασε στην τρίτη περίοδο. Σφάλματα έγιναν και στην άκρη του πάγκου, με τον Εργκίν Αταμάν να βγάζει εκτός στην ουσία τον Σορτς ο οποίος ήταν αρνητικός αλλά στα μέσα του τελευταίου δεκαλέπτου θα έπρεπε να είχε αντικαταστήσει εκείνος τον Τζέριαν Γκραντ. Ο Τούρκος πάλι δεν προτίμησε διαρκώς τις αλλαγές στην άμυνα κι αυτό επίσης αποδείχθηκε λάθος.

Παράλληλα οι «πράσινοι» ήταν τραγικά άστοχοι από το τρίποντο με 7/30, ακόμα και σε εντελώς «ανοιχτά» σουτ που είναι ικανοί να τα βάλουν, όμως συχνά φέτος παρουσιάζονται ασταθείς στις εκτελέσεις τους πίσω από τη γραμμή των 6,75μ. Και κάπου εκεί τελειώνουν τα λάθη των κυπελλούχων Ελλάδας.

Τα υπόλοιπα που έγιναν δεν αφορούν το μπάσκετ. Στην πράξη αποδείχθηκε ότι η διαιτητική τριάδα είχε σκοπό να σφυρίξει με διαφορετικά κριτήρια στις δύο πλευρές και να δώσει τον πρώτο λόγο στη Βαλένθια. Σ' ένα παιχνίδι λοιπόν στο οποίο το «τριφύλλι» ήταν καλύτερο στα ριμπάουντ, στις ασίστ, στα λάθη και στα κλεψίματα, σ' ένα ματς στο οποίο εκτέλεσε 48 δίποντα -έναντι 34 των Ισπανών- και στο οποίο ήταν χειρότερο μόνο στα τρίποντα, οι φιλοξενούμενοι εκτέλεσαν τις διπλάσιες βολές (21/24 έναντι 11/12), στατιστικό που τους έδωσε τη νίκη. 

Ο Κέντρικ Ναν εδώ και πολύ καιρό αντιμετωπίζεται σαν ένας παίκτης της σειράς και στους δύο αγώνες του «Telekom Center» δεν καταλογίστηκε ούτε ένα (!) φάουλ υπέρ του και οκτώ (!) εις βάρος του. Μπασκετικά αυτό δεν εξηγείται όσο κι αν δεν... πουλάει. Ο Αμερικανός εκτελεστικά ήταν άρτιος με 8/12 σουτ συνολικά και με αποκορύφωμα τη φάση που ευστοχεί σε τρίποντο από τη γωνία και ο αντίπαλός του τον στέλνει στις πινακίδες. Φυσικά οι διαιτητές δεν το είδαν. Ως γνωστόν όσοι κλείνουν τα μάτια και βλέπουν μόνο όσα τους βολεύουν, θα απομονώσουν τις τρεις φάσεις που πήρε σφυρίγματα ο Παναθηναϊκός και θα ξεχάσουν να αναφέρουν τις 15 στις οποίες αδικήθηκε. 

Δεν έχει νόημα να μπούμε στην ανάλυση φάση-φάση, όμως όποιος παρακολούθησε το ματς, μπορεί να αντιληφθεί ότι άλλες επαφές σφυρίζονταν στη μία πλευρά κι άλλες στην απέναντι. Και ξανατονίζουμε ότι αυτό συνέβη σε παιχνίδι που οι γηπεδούχοι πήγαιναν συνεχώς μέσα και δεν απέφευγαν την επαφή. Δεν την απέφευγαν και στην άμυνα όπου φυσικά χρεώνονταν με τεράστια ευκολία φάουλ στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα. Δικαίως ο Αταμάν διαμαρτυρήθηκε για τη διαιτησία αλλά πλέον δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία.

Ο Παναθηναϊκός μπορεί να τα βάζει με τον εαυτό του για τον τρόπο που ξεκίνησε τόσο στο Game 3 όσο και στο Game 4 και πλέον αναζητά ένα μικρό θαύμα στην Ιβηρική Χερσόνησο, καθώς και στο Game 2 εκεί είχε τύχει άσχημης αντιμετώπισης από τους ρέφερι -συμπτωματικά ο ένας ήταν ξανά ο κύριος Ράντοβιτς όπως χθες- κι επιβίωσε απλά επειδή ήταν τρομακτικά εύστοχος. Δύσκολο να συμβεί ξανά κάτι τέτοιο και η Βαλένθια είναι το αδιαφιλονίκητο φαβορί.

Οι «νυχτερίδες» αξίζουν συγχαρητήρια για τον τρόπο που αγωνίζονται, για το όμορφο μπάσκετ που παίζουν και για το γεγονός ότι ως γνήσιοι Ισπανοί έχουν καταφέρει μετά από μία τέτοια σειρά να εμφανίζονται μέχρι και... παραπονεμένοι, με τον σπουδαίο κόουτς Πέδρο Μαρτίνεθ να αποδεικνύει πόσο... υπεράνω είναι, μόνο μετά από νίκες, καθώς στις ήττες «γκρίνιαζε» και του έφταιγαν όλα -κυρίως οι διαιτητές-, ενώ όταν κερδίζει είναι ένας πραγματικός τζέντλεμαν των πάγκων, έστω κι αν νωρίτερα έχει εκστομίσει «γαλλικά» στον συνάδελφό του στον αντίπαλο πάγκο.

Πλέον η ψυχολογία έχει αλλάξει άρδην, στην Ισπανία -όπως φάνηκε μετά το δεύτερο παιχνίδι- επιτρέπεται -μεταξύ άλλων- ο κόσμος να εκτοξεύει αντικείμενα στον πάγκο των φιλοξενούμενων και υπεύθυνοι ασφαλείας να απαιτούν από τους παίκτες να μην πανηγυρίζουν. Η Βαλένθια έχει «φτερά» στα πόδια, παίζει άνετα μπασκετικό «ξύλο» και είναι το αδιαφιλονίκητο φαβορί για να επικρατήσει και να συμβεί αυτό που επιθυμούν πολλοί, δηλαδή ο οικοδεσπότης της τελικής φάσης να τη δει από την τηλεόραση.

Αν θα δικαιωθούμε ή όχι κι αν θα υπάρξει ίση μεταχείριση των δύο αντιπάλων στο Game 5 θα το σχολιάσουμε στο επόμενο σημείωμά μας, ωστόσο είναι πιθανό να μην χρειαστεί καν κάποια έξτρα βοήθεια η ισπανική ομάδα -η οποία διαθέτει ένα σπουδαίο κι άρτια δουλεμένο σύνολο- για να νικήσει μπροστά στο κοινό της τους «πράσινους», όπως έκανε «καθαρά» στην κανονική περίοδο.

Η σοβαρή ΑΕΚ σηκώνει την κούπα κόντρα στη Ρίτας

Το βράδυ (21.00) του Σαββάτου (9/5) η ΑΕΚ παίζει ακόμα έναν ευρωπαϊκό τελικό στην ιστορία της, με στόχο την κατάκτηση του τροπαίου του BCL για δεύτερη φορά μετά το 2018. Παράλληλα αν τα καταφέρει, θα φτάσει τους τέσσερις ευρωπαϊκούς τίτλους -πέντε μαζί με το Διηπειρωτικό που έχει στην τροπαιοθήκη της- και θα ανέβει στη δεύτερη θέση της λίστας των ελληνικών ομάδων με τα περισσότερα ευρωπαϊκά κύπελλα.

Πριν από δύο ημέρες σε τούτη τη γωνία είχαμε εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους η Ένωση δεν είχε κανένα πρόβλημα απέναντι στη Μάλαγα, με δεδομένο ότι δεν υστερούσε πουθενά κόντρα στους Ανδαλουσιανούς. Αποδείχθηκε περίτρανα στο παρκέ κι απομένει ένα βήμα για την κατάκτηση του τροπαίου.

Η Ρίτας έκανε το «μπαμ» με αντίπαλο την Τενερίφη και θα βρει τους Λιθουανούς μπροστά της η ομάδα του Ντράγκαν Σάκοτα. Ο «Σάλε» στα 73 του αξίζει τα συγχαρητήρια για το γεγονός ότι έχει «χτίσει» ένα εξαιρετικό σύνολο χωρίς τεράστιο μπάτζετ και δεν πήρε τυχαία το βραβείο του προπονητή της χρονιάς στη διοργάνωση. Ο μόνος φόβος για τους «κιτρινόμαυρους» στον αποψινό τελικό είναι η σιγουριά της νίκης.

Η αλήθεια είναι ότι η ΑΕΚ είναι η καλύτερη ομάδα όλη τη σεζόν στο Basketball Champions League. Επίσης δεν έχει να φοβηθεί απολύτως τίποτα από τους αντιπάλους της. Υπερτερεί σε όλες τις θέσεις κι έχει προσωπικότητες «μπαρουτοκαπνισμένες» για να σηκώσει την κούπα. Θα πρέπει απλώς να παρουσιαστεί σοβαρή, να ακολουθήσει το πλάνο και να «σκυλιάσει» στην άμυνα.

Οι Λιθουανοί διαθέτουν μία αξιοσέβαστη σχολή στο μπάσκετ όμως ένας Αμερικανός είναι στην ουσία ο μοναδικός κίνδυνος. Εφόσον η Ένωση βρει τρόπο στην αντιμετώπιση του Τζέρικ Χάρντινγκ και τον κρατήσει χαμηλά, θα έχει κάνει ένα μεγάλο βήμα για τη νίκη, προκειμένου να στείλει στα... ουράνια τον κόσμο της. 

Από εκεί και πέρα έχει σταθερές κοντά και μακριά από το καλάθι κι εξαρτάται πλήρως από εκείνη να μην χάσει το μυαλό της και να φτάσει στον πολυπόθητο στόχο που τον αξίζει πέρα για πέρα με βάση και την εικόνα της σε όλη τη σεζόν.

Ευχή όλων βέβαια είναι η ΑΕΚ να σηκώσει το τρόπαιο, να αποδείξει την άνοδο του ελληνικού μπάσκετ και σε διασυλλογικό επίπεδο και να πάρει και μία άτυπη ρεβάνς για τον χαμένο τελικό του Μακεδονικού το μακρινό 2005 από την ίδια αντίπαλο στο EuroCup.

Το άρθρο Ο Παναθηναϊκός δεν έχασε μόνο από τα δικά του λάθη, ώρα κούπας για την ΑΕΚ εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Δημήτρης Ρήγας γράφει για το διπλό της Βαλένθια στο «Telekom Center» και για τον σπουδαίο ημιτελικό της ΑΕΚ με τη Μάλαγα στο Final 4 του BCL.

Μετά τα όσα είχαν προηγηθεί -σε όλα τα επίπεδα- επί ισπανικού εδάφους την προηγούμενη εβδομάδα, είναι αλήθεια ότι η εικόνα των «πράσινων» στο μεγαλύτερο μέρος του τρίτου παιχνιδιού των πλέι οφ της Ευρωλίγκας με αντίπαλο τις «νυχτερίδες» ήταν αποκαρδιωτική. Δεν αποτελεί υπερβολή, θα περίμενε κανείς από τους κυπελλούχους Ελλάδας να μπουν με το «μαχαίρι στα δόντια».

Έκαναν ακριβώς το αντίθετο και θύμισαν την ομάδα που πραγματικά κανείς δεν πίστευε ότι έβλεπε στο γήπεδο σε ορισμένα παιχνίδια της κανονικής περιόδου. Τότε υπήρχε η «δικαιολογία» της μικρής σημασίας αγώνων. Πλέον δεν υφίσταται κάτι τέτοιο και καλούνται άπαντες να διαβούν το δύσκολο μονοπάτι στο οποίο έβαλαν τον εαυτό τους. 

Με βάση την εικόνα της αναμέτρησης, η νίκη με διαφορά τεσσάρων πόντων είναι παραπλανητική. Η Βαλένθια αποδείχθηκε ανόητη παίζοντας με τον χρόνο στο τελευταίο πεντάλεπτο κι αρκούσε ένα μεγάλο σουτ που ποτέ δεν βρήκε το «τριφύλλι» για να είχε «σκουπίσει» τη σειρά και τώρα να γράφονταν αποθεωτικά σχόλια για τη μυθική ανατροπή από το -19. Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική. Οι Ίβηρες άρχισαν να παίζουν άνευ λόγου και αιτίας με το ρολόι, τους ένοιαζε απλά να σπαταλήσουν χρόνο και λίγο έλειψε να τους κοστίσει, καθώς σκόραραν ένα πόντο σε πέντε λεπτά, δείχνοντας φόβο στην εκτέλεση και βγαίνοντας από τις μπασκετικές τους συνήθειες.

Αν το τελευταίο κομμάτι του ματς αποτελέσει οδηγό και αύριο (8/5, 21.15), τότε δεν αποκλείεται σε καμία περίπτωση να γίνει το 2-2 και να οδηγηθεί η σειρά σε πέμπτο και καθοριστικό παιχνίδι στη «Roig Arena». Στα πλέι οφ απαγορεύεται η χαλαρότητα και ο Παναθηναϊκός είχε εικόνα που δεν συνηθίζει όταν διακυβεύονται πράγματα. Έμοιαζε χαμένος και παίκτες-σταθερές όπως ο Γκραντ και ο Ερνανγκόμεθ έμοιαζαν να μην βρίσκονται καν στο γήπεδο. Ακόμα κι αν δεν είναι εύστοχοι, οφείλουν να είναι παρόντες και να μην χάνονται -για παράδειγμα- στην άμυνα η οποία αποτελεί και το δυνατό τους σημείο.

Ο Εργκίν Αταμάν δεν βρισκόταν και ο ίδιος σε καλό βράδυ όταν δέχθηκε την αδικαιολόγητη επίθεση του Πέδρο Μαρτίνεθ, με τον Ισπανό να έχει βγάλει το κοστούμι του... σοβαρού και από τη στιγμή που βρέθηκε υπό πίεση, έχει αποδείξει το πραγματικό του πρόσωπο κάνοντας σόου όπου σταθεί κι όπου βρεθεί. Δίκαια αναδείχθηκε προπονητής της χρονιάς στη διοργάνωση, όμως έχει χάσει την ψυχραιμία του και ασχολείται με όλα τα υπόλοιπα εκτός από το μπάσκετ.

Περιθώρια νέου λάθους και παρόμοιας εμφάνισης δεν υπάρχουν. Συγκέντρωση δεν υπήρχε σχεδόν σε κανένα σημείο κι ένα γεγονός που το αποδεικνύει, είναι το εντελώς αχρείαστο τρίτο φάουλ του Κέντρικ Ναν στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου, όταν δοκίμασε άνευ λόγου και αιτίας να κόψει τον Μπαντιό, ενώ ήταν μόνος του με πέντε αντιπάλους. Και να τα κατάφερνε, θα δεχόταν καλάθι η ομάδα του. Τελικά χρεώθηκε νωρίς με τρίτο φάουλ -κι αργότερα αποβλήθηκε με πέντε-, λείποντας πολύ στο φινάλε.

Οι Ισπανοί μετά τον... θόρυβο που έκαναν άνευ λόγου και αιτίας στα δύο πρώτα παιχνίδια, πέρα από τη νίκη, πέτυχαν να έχουν και μία προνομιακή μεταχείριση από τους «γκρι», καθώς υπήρξαν αρκετές περιπτώσεις στις οποίες τα κριτήρια ήταν διαφορετικά. Παρ' όλα αυτά σε καμία περίπτωση δεν κρίθηκε η έκβαση του αγώνα από τη διαιτησία, έστω και αν οι δύο από τους τρεις ρέφερι είναι γνωστοί για τα έργα και τις ημέρες τους.

Χρόνος για χάσιμο δεν υπάρχει και στα δύσκολα επιβιώνει πάντα ο πιο έτοιμος πνευματικά. Οι «πράσινοι» ακόμα κρατούν την τύχη στα χέρια τους κι έχουν δύο ευκαιρίες για να προκριθούν στο Final 4. Το ζήτημα γι' αυτούς όμως είναι να τελειώσουν την υπόθεση την Παρασκευή. Μπορούν να τα καταφέρουν; Η απάντηση θα έρθει σύντομα.

Η ΑΕΚ δεν έχει κανέναν λόγο να φοβάται τη Μάλαγα

Με τον Ολυμπιακό να έχει «σκουπίσει» τη Μονακό και τον Παναθηναϊκό να έχει ακόμα μία ημέρα μέχρι το τέταρτο παιχνίδι με τη Βαλένθια, όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, όλο το ελληνικό μπάσκετ σήμερα ασχολείται με τη «μάχη» της ΑΕΚ επί καταλανικού εδάφους απέναντι στη Μάλαγα.

Οι Ανδαλουσιανοί θα θεωρούνταν φαβορί αν είχαν όλους τους παίκτες στη διάθεσή τους και κατά δεύτερον αν δεν είχαν απέναντί τους, την καλύτερη ομάδα του φετινού BCL.

Το σύνολο του Ντράγκαν Σάκοτα με βάση το ρεκόρ του και τη σχεδόν αψεγάδιαστη πορεία του στη διοργάνωση, δικαιούται να μην φοβάται κανέναν. Απέκλεισε στα προημιτελικά τη διοργανώτρια του Final 4 Μπανταλόνα και πάει τώρα στο «σπίτι» της για να σηκώσει και την κούπα για δεύτερη φορά στην ιστορία του.

Αν απουσιάσει -και- ο Ντουάρτε για το συγκρότημα του Ίμπον Ναβάρο, τολμούμε να υποστηρίξουμε ότι η Ένωση έχει τον πρώτο λόγο για να πάρει εκείνη το εισιτήριο για τον τελικό όπου εκτός απροόπτου θα την περιμένει η Τενερίφη.

Σίγουρα οι άνθρωποι των «κιτρινόμαυρων» και το τεχνικό επιτελείο γνωρίζουν πολύ καλύτερα από εμάς τι πρέπει να κάνει η ελληνική ομάδα για να τσεκάρει το εισιτήριό της για τον τελικό του Σαββάτου (9/5). Ωστόσο κατά την ταπεινή μας άποψη ένα πρώτο βήμα θα είναι να προσπαθήσει να ρίξει όσο το δυνατόν περισσότερο τον ρυθμό -φυσικά να «χτυπήσει» στο ανοιχτό γήπεδο αν βρεθεί ευκαιρία, αλλά κυρίως να περιορίσει τα λάθη και να μην δώσει εύκολους πόντους στους αντιπάλους της στον αιφνιδιασμό- και να μην επιτρέψει να πάει το ματς στο «μία σου και μία μου».

Οι Ισπανοί πάντοτε είναι ισχυροί σε τέτοιου είδους στιλ κι έχει αποδειχθεί πολλάκις σε συλλογικό αλλά και σε εθνικό επίπεδο. Τα ποσοστά των δύο αντιπάλων είναι κοντά σε όλες τις στατιστικές κατηγορίες, όμως οι τυπικά γηπεδούχοι πάνε πολύ στο επιθετικό ριμπάουντ βρίσκοντας πόντους δεύτερης ευκαιρίας κι αυτό επίσης πρέπει να αποφευχθεί.

Στο θέμα προσωπικοτήτων η ΑΕΚ δεν υστερεί σε καμία περίπτωση, διότι έχει στο ρόστερ της τον «μπαρουτοκαπνισμένο» και παίκτη μεγάλων αγώνων Τζέιμς Νάναλι, με τον διαφαινόμενο MVP της σεζόν Ραϊκουάν Γκρέι να αποτελεί βασικό πυλώνα. Από κοντά και ο «καυτός» Φρανκ Μπάρτλεϊ ο οποίος σκοράρει με μεγάλη συνέπεια. Παράλληλα διαθέτει εμπειρία και στη θέση του πόιντ γκαρντ, ενώ ο Μπράουν οφείλει να βγει μπροστά στη γραμμή των ψηλών.

Εν κατακλείδι η μεγάλη ώρα για τον «δικέφαλο» έχει φτάσει και πρέπει να αποδείξει εντός των τεσσάρων γραμμών του παρκέ ότι τώρα είναι η δική του σειρά. Πέρσι υποτάχθηκε στην αντίπαλό του επειδή ήταν σαφώς ανώτερη, όμως φέτος μοιάζουν να ξεκινούν -τουλάχιστον- από την ίδια αφετηρία.

Το άρθρο Η «απαγορευτική» χαλαρότητα του Παναθηναϊκού και ο πρώτος… τελικός της ΑΕΚ εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Η Λευκάδα είχε… προλάβει να μπει στα ευχάριστα του ελληνικού μπάσκετ με τη θριαμβευτική απευθείας (επ)άνοδο της Δόξας στη GBL. Εδραιώθηκε, όμως, σε αυτά με το απολαυστικό από κάθε πλευρά Final 4 της Elite League που φιλοξένησε τις προηγούμενες μέρες.

Σασπένς, ήθος, συναίσθημα, αναγνώριση, 2.000 επισκέπτες σε ένα νησί που κινήθηκε σε ρυθμούς μπάσκετ, όλα με θετική διάθεση, χωρίς τοξικότητα, χωρίς μιζέρια και "εχθρούς". Το ελληνικό μπάσκετ στα καλύτερά του, με τους πρωταγωνιστές να θέλουν να το απολαύσουν παρά το μεγάλο διακύβευμα, να μην έχουν μπει σε αγώνα ή διοργάνωση προκατειλημμένοι, να ξέρουν ότι και η ήττα είναι στο παιχνίδι, να συγχαίρουν τον αντίπαλο χωρίς να ψάχνουν άλλοθι σε φανταστικούς εχθρούς, να απολαμβάνουν τη στιγμή και την προσπάθεια.

Χαρούμενος… ηττημένος δεν υπάρχει στον αθλητισμό, αλλά σε αυτό το final 4 μπορούμε να πούμε ότι οι τρεις ηττημένοι δεν είναι και για να τα βάφουν μαύρα. Ο Βίκος ήταν μια ομάδα που "χτίστηκε" για να ανέβει και τα κατάφερε έστω και μέσα από μια χρονιά με σκαμπανεβάσματα, υπό μια έννοια σε διάρκεια, ρόστερ, επένδυση, υπήρξε μπασκετική λογική.

Τα Μέγαρα και ο Παπάγος  έσπασαν ταβάνια και ταβάνια, όχι μόνο ένα, αφού ουδείς τους είχε για να φτάνουν μέχρι εδώ, ο Πρωτέας με μια πιο έμπειρη και απαιτητική ομάδα, έδειξε ότι δίκαια έφτασε μέχρι την τελική ευθεία, αλλά όπως είπε και ο πάντα ψύχραιμος Μάνος Μανουσέλης, το σωματείο έχει πολλά άλλα που επενδύει και έχει μηχανισμούς υπομονής για το… κερασάκι στην τούρτα.

• Ο Βίκος επέκτεινε τη… Δυτική γραμμή της GBL, την ευθεία Πάτρα – Λευκάδα και πλέον Γιάννενα , μεγαλώνοντας την πάντα ευπρόσδεκτη αποκέντρωση, φέρνοντας την Ηπειρο για πρώτη φορά στα σαλόνια, ανακατεύοντας την τράπουλα και επαναφέροντας στο προσκήνιο μερικά καλά ονόματα και ίσως και μερικά “what if” του αθλήματος.

• Ο Θανάσης Γιαπλές δεν επαναπαύτηκε στις δάφνες της ανόδου, γιατί η αξιοπρέπειά του θα τον έκανε να νιώσει άβολα αν στρογγυλοκαθόταν πάνω σε αυτές. Αφού έβαλε σε μια σειρά μια καλοστημένη ομάδα που κάπου είχε χάσει το μυαλό της, την οδήγησε στην άνοδο και απέδωσε τα εύσημα στον προκάτοχό του. Ο Μιχάλης Μιχελάκος μπορεί να χαμογελάσει έστω και… πικρά, αφού ένας συνάδελφός του που ήταν και ο διάδοχός του τον "έβγαλε μπροστά" και έδειξε ήθος, όχι αυτονόητο στο χώρο.

• Τα Μέγαρα καθιερώνονται στους διεκδικητές με κάθε… συνταγή. Δείχνουν σταθερός οργανισμός για να μην απογοητεύονται, δημιουργούν ενδιαφέρον για το επόμενο πρόγραμμα που θα εμφανίσει ο Γιώργος Μάνταλος.

• Ο Πρωτέας Βούλας έδειξε και στη Λευκάδα ότι είναι μια μπασκετική "κυψέλη". Μετέφερε εκατοντάδες παιδιά στη Λευκάδα, κανόνισε να παίξουν μπάσκετ, δημιούργησε όμορφες εικόνες στις κερκίδες, πάλεψε και για το όνειρο το οποίο έχασε σε λεπτομέρειες στον ημιτελικό.

• Ο Παπάγου ήταν ο μεγαλύτερος ηττημένος… νικητής του πρωταθλήματος της Elite league. Με ταπεινό μπάτζετ, με αρχικό στόχο την άνετη σωτηρία, με κανέναν να μην τον περιμένει για το Final4, έφτασε μέχρι το τελικό με ωραίο, μεθοδικό μπάσκετ και έμεινε με τη γλυκόπικρη γεύση του φιναλίστ. Ο κόσμος του έδειξε ότι έχει "φλόγα", ο Φώτης Καρακώστας που συνειδητά για χρόνια κάνει μια πορεία δουλειάς και όχι λόγων, παρουσίασε κάτι εξαιρετικό και μετά την ήττα, έδειξε και τον χαρακτήρα του με όσα είπε, όπως έκαναν και οι άνθρωποι της ομάδας του.

• Η Elite League "καμαρώνει" το πόσο έχει μεγαλώσει και… ομορφύνει. Απαντήθηκαν πολλά ερωτήματα στη Λευκάδα, με κυριότερο το τι θα γίνει όταν λείπουν «εμπορικά» ονόματα σαν τον Ηρακλή ή τον Πανιώνιο που είχαν υπάρξει σε τέτοιες διοργανώσεις. Είναι ένα πρωτάθλημα μοντέρνο, με καλό μπάσκετ, με εξαιρετικούς επαγγελματίες, με παίκτες που είτε αναδεικνύονται είτε… επανέρχονται και είναι ο άξιος "σύνδεσμος" με την ανώτερη κατηγορία στη χώρα.

• Η επόμενη ημέρα δε θα είναι εύκολη για τους δύο που ανέβηκαν, ο ΕΣΑΚΕ ετοιμάζει πιο "σκληρούς" όρους συμμετοχής και ως υπό σύσταση ΚΑΕ θα πρέπει να φτιάξουν ένα δύσκολο παζλ. Μακάρι να απολαύσουν αυτό που δίκαια κατέκτησαν στα γήπεδα, πάντα είναι καλό να "απλώνεται" το πρωτάθλημα στη χώρα.

Το άρθρο Η Elite League, μεγαλώνει, “ομορφαίνει” και απολαμβάνει ποιότητα και ήθος από τους πρωταγωνιστές της εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Για όποιον παρακολουθεί τη πορεία του αθλήματος στα Ιωάννινα, θα μπορούσε κάλλιστα να τη παρομοιώσει με το περιβόητο «Γεφύρι της Άρτας» που βρίσκεται στην Ήπειρο.

Προσπάθειες ετών, αλλαγές ονομάτων, εσωτερικές έριδες και διάφορα ακόμη έριχναν στο καναβάτσο ότι δημιουργούταν, με μεγαλύτερο παράδειγμα την άνοδο του ΠΑΣ Γιάννινα τη σεζόν 2019-2020 στην Elite League, που από πανηγυρισμούς τον Αύγουστο του 2020 μετατράπηκε σε «εφιάλτη» και την απόσυρση της ομάδας.

Διοικητικοί παράγοντες από το εν λόγω σχήμα, μαζί με την οικογένεια Σεπετά ξεκίνησαν μια νέα προσπάθεια, και αυτή ήταν ο Βίκος Ιωαννίνων, ο σημερινός Vikos Φalcons. Το νέο εγχείρημα απορρόφησε τον Σπάρτακο Ιωαννίνων και έχοντας ιδρυθεί το 2021, έλαβε μέρος στο πρωτάθλημα της National League 2, κατακτώντας άμεσα την άνοδο με ρεκόρ 17-1.

Από την επόμενη σεζόν και μετά, και με τις βλέψεις να είναι πάντα μεγάλες, και τα οικονομικά ανοίγματα σπουδαία, μπήκε στην εξίσωση το πρέπει, το οποίο «έπνιγε» κάθε προσπάθεια. Μια ομάδα με δυνατά ρόστερ, αλλά χωρίς ιδιαίτερη βάση φιλάθλων αποκλείστηκε τη πρώτη χρονιά στα πλέι οφς από τη Δόξα Λευκάδας και τη δεύτερη από τα Trikala Basket του τωρινού τους προπονητή, Θανάση Γιαπλέ.

Και στις δυο περιπτώσεις είχε το πλεονέκτημα έδρας, αλλά και πάλι το βάρος του «πρέπει» ήταν αρκετό για τους «λυγίσει». Η άνοδος στην Elite League ήρθε μέσω wild card, με το ξεκίνημα να είναι κακό, και τον Μάικ Κουρή εν τέλει να αλλάζει την εικόνα, και να οδηγεί για πρώτη φορά την ομάδα της Ηπείρου στα πλέι οφς.

Και τη σεζόν που ολοκληρώθηκε χθες (3/5) φαινόταν ότι το άγχος θα λύγιζε το μεγάλο φαβορί για την άνοδο. Μια ομάδα με σπουδαίο ρόστερ, προσωπικότητες και το μεγαλύτερο οικονομικό άνοιγμα, είδε μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος χειμώνα, να κάνει βήματα οπισθοχώρησης, και όχι μόνο να χάνει την επαφή της με το κορυφή, αλλά και εν τέλει τη δεύτερη θέση.

Το μόνο που συνέβη ήταν η αντικατάσταση του Μιχάλη Μιχελάκου με τον Θανάση Γιαπλέ, και αυτό όπως φάνηκε για ψυχολογικούς λόγους. Οι χθεσινές (3/5) δηλώσεις όλων στον σύλλογο για τον πρώην προπονητή του Βίκου δείχνει ότι το δέσιμο υπήρχε.

Η πρόκριση «θρίλερ» απέναντι στο Λαύριο στα πλέι οφς, η οποία ήρθε με τη πλάτη στον τοίχο αλλά με αντροπή, και το διάστημα ως το Final Four λειτούργησαν ευεργετικά.

Άπαντες στην ομάδα «απενοχοποιήθηκαν», έβγαλαν το ταλέντο, τη θέληση και τη προσωπικότητα τους στο παρκέ του ΔΑΚ Λευκάδας, και λειτουργώντας ως ομάδα σε όλα τα επίπεδα έκαναν το αυτονόητο. Κέρδισαν άνετα την άνοδο προς τη GBL, και έβαλαν την Ήπειρο για πρώτη φορά στο μπασκετικό χάρτη των μεγάλων.

Σημαντικό στοιχείο σε αυτή τη πορεία η πλήρη στήριξη της διοίκησης, η οποία μάθαινε και αυτή στη πορεία, το γεγονός ότι δεν υπήρξε καμία προσθήκη παίκτη στη μεταγραφική περίοδο κα ούτε αλλαγή ξένου. Πολύ όμορφη εικόνα η γεμάτη κερκίδα από Γιαννιώτες που δείχνουν ότι το μέλλον φαντάζει λαμπερό.

Το άρθρο Vikos Φalcons: Μόλις «απενοχοποιήθηκε», λύθηκε, έβγαλε προσωπικότητα και σκέφτεται τη GBL εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Δημήτρης Ρήγας γράφει στο Basketa.gr για το νέο «μπρέικ» του Παναθηναϊκού στο «σπίτι» της Βαλένθια.

Οι «πράσινοι» ακόμα κι αν γνώριζαν την ήττα χθες (30/4) το βράδυ στην Ισπανία, είχαν αποδείξει κάτι πολύ σημαντικό τόσο στους εαυτούς τους όσο και στους αντιπάλους τους. Ότι δεν φοβούνταν σε καμία περίπτωση να πάει ένα παιχνίδι με τη Βαλένθια σε γρήγορο τέμπο. Διότι είναι διαφορετικό πράγμα τα πλέι οφ της Ευρωλίγκας και διαφορετικό η κανονική περίοδος.

Ο Εργκίν Αταμάν προετοίμασε και καθοδήγησε θαυμάσια την ομάδα του, κλείνοντας για ακόμα μία φορά τα στόματα όσων «λασπολογούν» και δεν του κάνουν κριτική όπως θα έπρεπε, αλλά απλώς τον «πυροβολούν» για άλλους... άγνωστους λόγους. Ο Τούρκος τεχνικός προς το παρόν έχει βουλώσει πολλά στόματα με τη δουλειά του και την ομάδα που παρουσίασε στο παρκέ, στους δύο πιο κρίσιμους φετινούς αγώνες έως τώρα. Μπόνους βέβαια και ο τελικός Κυπέλλου όπου κι εκεί η ομάδα ήταν άρτια προετοιμασμένη νικώντας εύκολα τον Ολυμπιακό.

Αυτός, ως «αρχιτέκτονας» των δύο εκτός έδρας επιτυχιών, πιστώνεται τα credits, όπως του αναλογούν και οι ευθύνες στις αποτυχίες. Αν και μόνο οι εμπαθείς έχουν μείνει να βγάζουν το... άχτι τους για τον 60χρονο κόουτς ο οποίος ετοιμάζεται να οδηγήσει την ομάδα του σε τρίτο σερί Final 4, σε ισάριθμες σεζόν στο «τιμόνι» της.

Από εκεί και πέρα η «παγίδα» που έχει πέσει προς το παρόν η ίδια η Βαλένθια είναι αυτή της απειρίας και της... σιγουριάς που έβγαζε για κάτι άγνωστο. Οι δηλώσεις τύπου Μοντέρο ότι θα νικήσουν τον Παναθηναϊκό, πέντε, επτά ή οκτώ φορές, έχουν γυρίσει μπούμερανγκ τουλάχιστον προς το παρόν και πλέον οι «νυχτερίδες» ψάχνουν ένα μπασκετικό θαύμα για να ανατρέψουν τη συγκεκριμένη κατάσταση.

Αντίθετα το «τριφύλλι» έβαλε το κεφάλι κάτω μετά την κακή παρουσία του στην κανονική περίοδο και μέχρι τώρα έχει γυρίσει με εκπληκτικό τρόπο το λεγόμενο τσιπάκι, κάνοντας κουμάντο στη σειρά, όταν σχεδόν άπαντες πριν το πρώτο τζάμπολ θεωρούσαν ότι αποτελούσε αουτσάιντερ και ότι δύσκολα θα είχε τύχη κόντρα στους Ισπανούς. Ο καθρέφτης του γηπέδου δείχνει κάτι διαφορετικό βέβαια.

Το τρίτο και τελευταίο κομβικό σημείο είναι το ταλέντο. Το ρόστερ των «πράσινων» ακόμα και χωρίς τον αρχηγό Κώστα Σλούκα είναι σούπερ ταλαντούχο. Οι μεγάλοι παίκτες που πληρώνονται αδρά βγήκαν κι αυτοί μπροστά κι οφείλουν να συνεχίσουν στο ίδιο μοτίβο μέχρι το τέλος της σεζόν. Χθες έλαμψε ο Χέις-Ντέιβις, την άλλη βδομάδα μπορεί να είναι κάποιος άλλος. Κάπως έτσι δίνονται και οι απαντήσεις σε ορισμένους -μάλλον- άσχετους με το άθλημα οι οποίοι δεν αντιλαμβάνονται τον ρόλο του κάθε αθλητή μέσα στην ομάδα.

Η αλήθεια είναι ότι πλέον ο Παναθηναϊκός είναι «αγκαλιά» με την πρόκριση στο Final 4 που θα διεξαχθεί στο γήπεδό του. Επίσης όμως είναι πραγματικότητα ότι δεν έχει τελειώσει η σειρά και ουδείς δικαιούται να χαλαρώσει. Η σωστή στάση είναι στον αγώνα της προσεχούς Τετάρτης (6/5) να μπουν άπαντες στο γήπεδο σαν να είναι η σειρά 0-0. Η Βαλένθια είναι με την πλάτη στον τοίχο όμως δεν πρόκειται να τα παρατήσει. Έστω κι αν με τις αντιδράσεις όλων από την πλευρά της φάνηκε ότι έχουν χάσει εντελώς την ψυχραιμία τους και δεν περίμεναν ότι θα γνώριζαν δύο σερί ήττες μέσα στο «διαστημικό» γήπεδό τους.

ΥΓ. Είναι επιεικώς αστεία οποιαδήποτε κουβέντα από την πλευρά των Ισπανών για τη διαιτησία, σ' ένα παιχνίδι στο οποίο ο Παναθηναϊκός είχε εννιά βολές στο πρώτο δεκάλεπτο και έξι (!) σε 35 αγωνιστικά λεπτά. Σ' έναν αγώνα που έπεσε μπόλικο μπασκετικό «ξύλο» όμως η Βαλένθια κατάφερε να μην υποπέσει ούτε σ' ένα φάουλ από το 35' μέχρι το τέλος της παράτασης, μένοντας στα τέσσερα ομαδικά.

ΥΓ2. Οι κυπελλούχοι Ελλάδας με τρεις νίκες εντός έδρας στο υπόλοιπο της Ευρωλίγκας, θα έχουν στεφθεί πρωταθλητές Ευρώπης για δεύτερη φορά στις τρεις τελευταίες σεζόν και για όγδοη στην ιστορία τους. Εύκολο δεν είναι αλλά σίγουρα όχι ακατόρθωτο.

Το άρθρο Η καθοδήγηση, η εμπειρία και το ταλέντο φέρνουν τον Παναθηναϊκό μία… ανάσα από το Final 4 εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Δημήτρης Ρήγας γράφει στο Basketa.gr για το «μπρέικ» του Παναθηναϊκού κόντρα στη Βαλένθια και το πρώτο βήμα για την πρόκριση στο Final 4 της EuroLeague.

Οι «πράσινοι» πέτυχαν κάτι σημαντικό αλλά δεν πέτυχαν και... τίποτα με το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Δηλαδή έχουν στα χέρια τους το πλεονέκτημα έδρας, αλλά η σειρά είναι πάρα πολύ δύσκολη, απαιτητική και οφείλουν ήδη να έχουν ξεχάσει το 0-1. Σίγουρα όμως έδειξαν το... υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένοι.

Το σοκ της απουσίας του Κώστα Σλούκα υπάρχει ακόμα στις τάξεις τους, όπως υπάρχουν και οι προσωπικότητες για να βγουν μπροστά και να δώσουν τα πάντα προκειμένου να επιτευχθεί ο στόχος. Με παρόντα τον αρχηγό των κυπελλούχων Ελλάδας, τα πράγματα θα ήταν εντελώς διαφορετικά. Για παράδειγμα το χθεσινό (28/4) παιχνίδι δεν θα έφτανε ποτέ στην... κόψη του ξυραφιού. Ο πολύπειρος γκαρντ θα έβαζε το παιχνίδι σε τάξη στο μπροστινό μέρος του παρκέ και ορισμένα εύκολα καλάθια θα τέλειωναν την υπόθεση.

Το «τριφύλλι» στην τελική ευθεία αναμενόμενα ξέμεινε από δυνάμεις όμως είχε τις απαραίτητες για να βγάλει τις κρίσιμες άμυνες και να πάρει το ροζ φύλλο αγώνα. Όλοι πρόσφεραν ό,τι καλύτερο μπορούσαν και τελικά αποδείχθηκε αρκετό, με τις «φωνές» των Ισπανών για τη διαιτησία να είναι επιεικώς αστείες, ειδικά όταν έχει «βαφτιστεί» μαγική στιγμή του ματς, ένα πεντακάθαρο φάουλ του Μπαντιό στον Ναν, στην προσπάθεια του τελευταίου να καρφώσει.

Το σημαντικότερο μερίδιο πάντως του διπλού ανήκει στον Εργκίν Αταμάν. Η γνώμη της συγκεκριμένης στήλης για τον Τούρκο προπονητή είναι γνωστή και δεν αλλάζει. Δεν είναι τυχαία ο πιο επιτυχημένος προπονητής στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, δεν μετράει από... σύμπτωση τρεις κατακτήσεις και πέντε συμμετοχές σε Final 4 από το 2019 κι έπειτα. Ούτε συμβαίνει αυτό γιατί αποφάσισαν κάποιοι από το... πουθενά να του δώσουν για «δώρο» μεγάλα μπάτζετ. Τον εμπιστεύτηκαν επειδή αξίζει.

Ο Αταμάν λοιπόν έφτιαξε ένα σπουδαίο αμυντικό πλάνο που τηρήθηκε κατά γράμμα στο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα του αγώνα. Κάπως έτσι ο Παναθηναϊκός έφτασε σε μία πέρα για πέρα δίκαιη νίκη, καθώς είχε το προβάδισμα και τον έλεγχο για ολόκληρο το αγωνιστικό σαραντάλεπτο.

Πλέον η πρόκληση είναι να μπορέσουν οι «πράσινοι» να παρουσιαστούν το ίδιο συγκεντρωμένοι και πιστοί στο πλάνο τους και αύριο (30/4) το βράδυ (21.45). Σίγουρα δεν είναι παιχνίδι «ζωής και θανάτου» για εκείνους και η Βαλένθια θα βγάλει αντίδραση. Μένει να φανεί αν οι «νυχτερίδες» θα... πνιγούν στο άγχος και στην πίεση ή θα παίξουν πιο απελευθερωμένα, έχοντας ήδη δεχθεί την «κρυάδα» του «μπρέικ».

Η σειρά ακόμα έχει μπόλικο δρόμο και πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Δυστυχώς για τους κυπελλούχους Ελλάδας δεν υπάρχει ο Σλούκας, διότι τότε θα ήταν πολύ κοντά στην πρόκριση ακόμα και μετά το Game 1. Είναι υποχρεωμένοι όμως να ανταπεξέλθουν δίχως τον αρχηγό τους κι έδειξαν ικανοί να το κάνουν. Σίγουρα πάντως στην επίθεση θα χρειαστεί να βγουν κι άλλοι παίκτες μπροστά.

Στο κάτω-κάτω της γραφής πάντως, τον μίνιμουμ στόχο του ενός «μπρέικ» τον πέτυχε ήδη ο Παναθηναϊκός και μένει να φανεί αν μπορεί να διεκδικήσει και το δεύτερο παιχνίδι. Αυτό που άπαντες πρέπει να έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού τους βέβαια είναι ότι κάθε ματς είναι διαφορετικό και η διαφορά δεν παίζει τον παραμικρό ρόλο. Κάτι που σημαίνει ότι έχει την ίδια σημασία αν ηττηθείς ή κερδίσεις μ' έναν ή με δέκα πόντους. Όπως και να' χει τα πράγματα κυλούν αρκετά γρήγορα και σύντομα θα δοθούν και οι υπόλοιπες απαντήσεις στο παρκέ.

Το άρθρο Θρίαμβος με υπογραφή Αταμάν όμως ακόμα η σειρά έχει… δρόμο εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Πριν από το πρώτο τζάμπολ της τρέχουσας GBL υπήρχαν κάποιες εκτιμήσεις στις οποίες συμφωνούσαν πολλοί. Ότι το πρωτάθλημα θα είναι το πιο ανταγωνιστικό μετά από πάνω από δέκα χρόνια και ότι θα έπεφτε μία "καλή" ομάδα. Όπως αυτή μπορούσε να οριστεί. Καλή αγωνιστικά, καλή ως "νοικοκυρεμένη", με πολλά λεφτά ή όλα αυτά μαζί.

Οι εκτιμήσεις δικαιώθηκαν, δεν ήταν δα και δύσκολο, μα για να λέμε την αλήθεια τον Πανιώνιο ούτε οι πιο ευφάνταστοι τον είχαν για εκεί που κατέληξε. Για την Elite League δηλαδή. Ούτε φυσικά και το Μαρούσι που… πάλεψε μέχρι το νήμα για τον ανεπιθύμητο τίτλο της μεγάλης αποτυχίας της χρονιάς, αλλά με… χαρά του είδε τον Πανιώνιο να τον "κατακτά". Είναι αλήθεια ότι στο Μαρούσι στην τελική ευθεία ξύπνησαν για τα καλά. Κατάλαβαν ότι εκτός από το να κυνηγάνε φαντάσματα έπρεπε να παίξουν και μπάσκετ, κινήθηκαν σε αρκετά μέτωπα σχετικά με τους τελευταίους αγώνες τους δραστήρια και πανηγύρισαν στο τέλος.

Στον Πανιώνιο έγιναν «στρατηγικά» λάθη τα οποία είναι απορίας άξιο πώς δε βρέθηκε ένας από τους έχοντες ρόλο και λόγο να τα αποτρέψει. Λέγεται ότι ο Θοδωρής Μικρόπουλος μετά την ήττα από την ΑΕΚ το πήρε όλο του πάνω στον περίβολο του γηπέδου της Γλυφάδας και πιθανότατα έτσι έγινε, αφού έχει δείξει ότι δεν κρύβεται. Στην τελική όσο πόνεσε αυτός, μαζί και ο Παναγιώτης Ηλιάδης, δύσκολα πόνεσε άλλος, αφού αυτοί εκτός από Πανιώνιοι οπαδοί που είναι, έβαλαν και τα ωραία τους λεφτά. Και ήταν και πολλά αυτά, πάρα πολλά.

Οι θριαμβολογίες όταν εξασφαλίστηκε η συμμετοχή στο Eurocup, ήταν υπερβολικές. Όπως και… η συμμετοχή στο Eurocup των ασταμάτητων αγώνων πολύ υψηλού επιπέδου. Πρώτα «πατάς» στα πόδια σου έχοντας επιστρέψει μόλις μια χρονιά νωρίτερα στην κατηγορία και μετά πας για τα μεγαλεία. Οκ, Πανιώνιος είσαι, έχεις μεγάλη ιστορία πίσω και «φανέλα», αλλά όταν δε ζεις με το σήμερα, μπαίνεις σε κινδύνους.

Η επιλογή του Παβίσεβιτς, κάπου στα ίδια παραπέμπει. Το ότι πριν 20 χρόνια είχε ένα καλό πέρασμα, ακούγεται περίεργα. Το ότι δεν προβλημάτισε κανέναν ότι πέντε χρόνια είχε «ξεμείνει» στην Ιαπωνία, επίσης περίεργο.

Τα όσα άρχισαν να ψιθυρίζονται όταν έφυγε, δεν τα λες περίεργα, μάλλον κακό κουτσομπολιό κρίνονται ακόμα κι αν κάποια μπορεί να ίσχυαν.

Από ‘κει και πέρα, χάθηκε η μπάλα. Και η κατηγορία στο τέλος. Η γκρίνια δεν κρυβόταν, το χάσιμο χρόνου σε διορθωτικές κινήσεις ήταν πρωτοφανές και ενδεικτικό ότι έλειπε ο άνθρωπος που θα "σήκωνε το τηλέφωνο" να δώσει λύσεις δεδομένης της οικονομικής άνεσης που παρείχε η διοίκηση, η ευφορία όταν κάπως με τον Μάρκοβιτς φάνηκε παλμός ξεπέρασε την επιτρεπτή και το φινάλε ήταν δραματικό.

Ο Πανιώνιος έβαλε τα χέρια του και έβγαλε τα μάτια του. Είναι πλήγμα για το πρωτάθλημα ο υποβιβασμός του, έστω κι αν είναι και δείγμα της ισχύος του πρωταθλήματος, του ανταγωνισμού και της αξιοκρατίας του. Και είναι πραγματική ευχή το να επικρατήσει η ψυχραιμία και οι σωστές αποφάσεις στην επόμενη ημέρα, για τη γρήγορη επιστροφή.

Το άρθρο Στη ζωή δεν παίρνεις πάντα ό,τι πληρώνεις εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Δημήτρης Ρήγας γράφει για την εύκολη νίκη του Παναθηναϊκού επί της Μονακό και τη... συνάντηση που ακολουθεί με τη Βαλένθια για μία θέση στο Final 4 της EuroLeague.

Το παιχνίδι του «Telekom Center» δεν αντέχει σε ιδιαίτερη κριτική. Οι κυπελλούχοι Ελλάδας ήταν προετοιμασμένοι για «πόλεμο» και οι οκτώ αντίπαλοί τους, έμοιαζε σχεδόν ανέφικτο να αντέξουν. Μάλιστα η διαφορά των οκτώ πόντων (87-79) είναι κολακευτική για τους Μονεγάσκους. Κάτι τα «σκοτωμένα» σουτ του απίθανου Μάικ Τζέιμς, κάτι η αστοχία σε ελεύθερα κι εύκολα τρίποντα των γηπεδούχων, δεν επέτρεψαν να έρθει το +20 που ήταν και το... λογικό με βάση την εικόνα των δύο ομάδων στο glass floor.

Τα στοιχεία που πρέπει να κρατήσει η ομάδα του Εργκίν Αταμάν ενόψει της σειράς με τη Βαλένθια είναι η συγκέντρωση, η διάθεση για «μάχη» και τα κερδισμένα hustle plays, όπως και η γενικότερη αυτοθυσία και ο αλτρουισμός. Ο Κέντρικ Ναν για παράδειγμα σκόραρε πολύ λιγότερο απ' ό,τι συνήθως, ωστόσο τελείωσε το παιχνίδι χωρίς λάθος και με μόλις επτά σουτ, δίχως να εκβιάσει προσπάθειες και παίζοντας σκληρά στην άμυνα. 

Η άνοδος του Τι Τζέι Σορτς δεν ήταν συμπτωματική, μια και ο προπονητής του τον εμπιστεύτηκε και τον πέρασε νωρίς-νωρίς στο γήπεδο, γνωρίζοντας ότι του ταιριάζει η συγκεκριμένη αντίπαλος. Ο Αμερικανός τον δικαίωσε και το... έζησε με την ψυχή του. Θα αποτελέσει μεγάλη έκπληξη αν δεν πάρει «βαριά» λεπτά και στη σειρά με τους Ισπανούς, ωστόσο θα πρέπει να βρεθεί τρόπος να «κρυφτεί» στην άμυνα.

Ακόμα ένα κομμάτι που θα πρέπει να διατηρηθεί στο ίδιο επίπεδο είναι και η κυριαρχία στον τομέα των ριμπάουντ. Πριν από δύο εβδομάδες στη Βαλένθια, οι «νυχτερίδες» πέτυχαν 31 πόντους δεύτερης ευκαιρίας. Αν συνεχίσει να συμβαίνει κάτι τέτοιο, τότε θα είναι απίθανο για τον Παναθηναϊκό να πετύχει τον σκοπό του.

Οι Ισπανοί έχουν υπέρ τους το μομέντουμ, έπαιξαν εξαιρετικό μπάσκετ σε όλη την κανονική περίοδο και διαθέτουν τον κορυφαίο προπονητή της φετινής σεζόν, έχοντας ψηφιστεί και για το σχετικό βραβείο, με τον Πέδρο Μαρτίνεθ να χαίρει τον σεβασμό όλων. Ωστόσο υστερούν σε προσωπικότητες και σε εμπειρία.

Η σειρά μοιάζει ανοιχτή και είναι αλήθεια ότι τώρα θα φανεί αν το «τριφύλλι» αξίζει να δώσει το «παρών» στο Final 4 που είναι προγραμματισμένο να διεξαχθεί στην έδρα του. Προγνωστικά δεν χωρούν, οι παραδόσεις δεν μετράνε, ταυτόχρονα όμως είναι δεδομένο ότι το μπάσκετ των playoffs δεν έχει μεγάλη σχέση με αυτό των προηγούμενων μηνών.

Η συμμετοχή των «πράσινων» στα play-in αποτελεί παρελθόν και ουδείς θα τη θυμάται στο μέλλον, αν η ομάδα έχει ευτυχή κατάληξη στη σεζόν. Για να πάρουν πάντως το εισιτήριο για την τετράδα, οφείλουν να βγάλουν τους αντιπάλους τους από την ζώνη άνεσής τους. Με απλά λόγια, είναι απαραίτητο να μην τους επιτρέψουν να σκοράρουν με συχνότητα στα 12 πρώτα δευτερόλεπτα της επίθεσής τους. Θα χρειαστεί να ξοδευτούν έξυπνα τα ομαδικά φάουλ ακόμα και πίσω από το κέντρο του γηπέδου, για να αποφευχθεί η γρήγορη μετάβαση. Άλλωστε η Βαλένθια όταν επιτίθεται μετά τα 12 πρώτα δευτερόλεπτα, τότε είναι η 12η καλύτερη επίθεση της διοργάνωσης. Αντίθετα στο πρώτο μισό του χρόνου, είναι η κορυφαία... Ένα ακόμα σημείο που αξίζει να αναφερθεί είναι ότι στην postseason επιβεβαιώνει και ο πιο... ανθεκτικός. Αυτός που θα αντέξει σε μία «βαριά» ήττα. Αυτός που θα ξεχνάει αμέσως τι έχει προηγηθεί και θα εστιάζει στο επόμενο ματς. Στο πρώτο ματς λοιπόν δεν κρίνεται τίποτα και ούτε πιθανή νίκη θα σημαίνει πρόκριση, ούτε πιθανή ήττα θα σημαίνει αποκλεισμός. Άλλωστε τα περισσότερα «μπρέικ» παραδοσιακά γίνονται στους δεύτερους αγώνες της σειράς. Και μέσα στο... μίξερ πρέπει να μπει και το γεγονός ότι οι διαφορές δεν παίζουν τον παραμικρό ρόλο!

Εν κατακλείδι η τελική ευθεία της αγωνιστικής περιόδου έφτασε. Στον επόμενο μήνα θα κριθούν τα πάντα. Θα φανεί ποιος θα έχει πετύχει και ποιος θα έχει αποτύχει. Με μία υποσημείωση η οποία αφορά τον Εργκίν Αταμάν -ο οποίος στη συνέντευξη Τύπου έκανε αυτοκριτική-. Ο Τούρκος τεχνικός ακόμα κι αν ο Παναθηναϊκός δεν πάρει το τρόπαιο, θα πιστώνεται για πάντα ότι ήταν εκείνος ο οποίος ως κόουτς τον έφερε ξανά στην κορυφή της Ευρώπης μετά από 13 χρόνια και τον σταθεροποίησε μεταξύ των κορυφαίων ομάδων, όταν από το 2013 έως το 2023, δεν μπόρεσε να δώσει το «παρών» ούτε σ' ένα Final 4. Κι αυτά δεν πρέπει να τα λησμονεί κανείς, διότι ο «πόλεμος» που έχει δεχθεί ο έμπειρος προπονητής είναι χυδαίος, ανήθικος και άδικος.

Εξάλλου σε αυτήν εδώ τη γωνία είχαμε γράψει ξανά ότι είναι διαφορετικό πράγμα η κριτική και κάτι εντελώς άλλο η ισοπέδωση και οι... αλαλαγμοί. Βέβαια όταν κάποιοι «πυροβολούν» ανθρώπους στο 2026 λόγω εθνικότητας, καταλαβαίνεις και πόση αξία έχει η γνώμη τους στο τέλος της ημέρας.

ΥΓ. Ο ΠΑΟΚ δίνει απόψε (22/4) τον πρώτο τελικό για το FIBA Europe Cup κι ευχή όλων είναι να πάρει ό,τι δεν κατάφερε πέρσι, σηκώνοντας την κούπα και παίρνοντας μία ρεβάνς για την περσινή του ήττα από την Μπιλμπάο.

Το άρθρο Παναθηναϊκός: Έκανε την πρώτη «δουλειά» και τώρα θα δείξει αν αξίζει να πάει στο Final 4 εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Όσκαρ Σμιντ δεν ήταν απλώς ένας σπουδαίος παίκτης. Ήταν μια μορφή που ξεπέρασε το ίδιο το παιχνίδι.

Ο άνθρωπος που για δεκαετίες κουβαλούσε στους ώμους του το βραζιλιάνικο μπάσκετ έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του κάτι που δύσκολα περιγράφεται. Όχι γιατί λείπουν οι λέξεις, αλλά γιατί ό,τι έκανε στο παρκέ είχε πάντα κάτι το απλό και ταυτόχρονα μοναδικό.

Τον φώναζαν «Mão Santa» – Άγιο Χέρι. Και το παρατσούκλι δεν ήταν υπερβολή. Το σουτ του είχε μια ιδιαίτερη καμπύλη, έφευγε ψηλά, πολύ ψηλά, σχεδόν έξω από τα όρια της άμυνας. Ήταν μια κίνηση επαναλαμβανόμενη, σχεδόν μηχανική. Και όμως, κάθε φορά κατέληγε στο ίδιο αποτέλεσμα.

Ο μπασκετικός «θεός» της Βραζιλίας

Σε μια χώρα που ζει για το ποδόσφαιρο και τον Πελέ, ο Σμιντ κατάφερε να γίνει κάτι διαφορετικό. Να συγκριθεί με τον ίδιο τον μύθο. Να αποκληθεί ο «μπασκετικός Πελέ» και να γίνει, με τον δικό του τρόπο, το μπασκετικό είδωλο της Βραζιλίας.

Ξεχώρισε με την εθνική Βραζιλίας σε μια εποχή που το μπάσκετ δεν ήταν στο επίκεντρο. Και όμως, κατάφερε να το φέρει εκεί.

Το παιχνίδι που τον έκανε πραγματικά «θεό» ήρθε το 1987. Στους Παναμερικανικούς Αγώνες της Ιντιανάπολις, απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες, σημείωσε 46 πόντους και οδήγησε τη Βραζιλία σε μια ιστορική νίκη.

Και αυτό που κάνει εκείνη τη βραδιά ακόμη μεγαλύτερη, είναι το πλαίσιο: οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχαναν. Μέχρι εκείνο το παιχνίδι «έτρεχαν» ένα σερί 34 συνεχόμενων νικών στη διοργάνωση και είχαν κατακτήσει όλα τα χρυσά μετάλλια από το 1971.

Δεν ήταν απλώς μια ήττα. Ήταν το τέλος μιας κυριαρχίας.

Και κάπου εκεί βρίσκεται και μια από τις πιο χαρακτηριστικές επιλογές της καριέρας του. Ο Σμιντ είχε την ευκαιρία να παίξει στο NBA, όμως την αρνήθηκε. Ο λόγος ήταν απλός: αν πήγαινε στο NBA, δεν θα μπορούσε να αγωνίζεται με την εθνική Βραζιλίας, λόγω των κανονισμών της εποχής. Προτίμησε να μείνει εκτός της κορυφαίας λίγκας του κόσμου, για να συνεχίσει να παίζει για τη χώρα του. Και αυτή η επιλογή ήταν που τον έκανε κάτι περισσότερο από έναν μεγάλο παίκτη στη Βραζιλία.

Ευρώπη, Ιταλία και μια καριέρα χωρίς όρια

Η Ευρώπη ήταν το μέρος όπου ο Σμιντ μετατράπηκε σε φαινόμενο. Κυρίως στην Ιταλία, σε ένα από τα πιο απαιτητικά πρωταθλήματα της εποχής, έγινε συνώνυμο του σκοραρίσματος.

Με τη φανέλα της Καζέρτα και της Παβίας άφησε το στίγμα του με τρόπο που λίγοι παίκτες έχουν καταφέρει. Επτά φορές πρώτος σκόρερ στο ιταλικό πρωτάθλημα – τις σεζόν 1983-84, 1984-85, 1985-86, 1986-87, 1988-89, 1989-90 και 1991-92.

Σε συνολικά 403 αγώνες στην Ιταλία σημείωσε 13.957 πόντους, με μέσο όρο 34,6 ανά παιχνίδι. Η πορεία του πέρασε και από την Ισπανία, με τη Βαγιαδολίδ, όπου τη σεζόν 1993-94 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της ACB.

Η νύχτα που το ΣΕΦ είδε μια «μονομαχία» δύο μύθων

 

 

Στις 14 Μαρτίου 1989, το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας έγινε το σκηνικό μιας από τις μεγαλύτερες μπασκετικές μονομαχίες που έχουν παιχτεί στην Ευρώπη.

Απέναντι στον Ντράζεν Πέτροβιτς, ο Σμιντ έδωσε μία από τις πιο εμβληματικές παραστάσεις της καριέρας του. Ο Πέτροβιτς σημείωσε 62 πόντους. Ο Σμιντ απάντησε με 44. Ένας τελικός που κρίθηκε στην παράταση, αλλά έμεινε στην ιστορία για κάτι πολύ μεγαλύτερο από το αποτέλεσμα.

Το τελευταίο παιχνίδι...

Το τέλος του με την εθνική Βραζιλίας ήρθε στην Ατλάντα, στο παιχνίδι απέναντι στην Ελλάδα για τις θέσεις 5-6, με τη Βραζιλία να γνωρίζει την ήττα με 91-72. Ήταν ένα ματς με ξεχωριστό συμβολισμό, αφού αποδείχθηκε πως ήταν το τελευταίο παιχνίδι όχι μόνο του Όσκαρ Σμιντ με τη “σελεσάο”, αλλά και του Παναγιώτη Γιαννάκη με την εθνική Ελλάδας.

Πέρα από τους αριθμούς

Ο Σμιντ δεν ήταν απλώς ένας σκόρερ. Ήταν η αίσθηση που άφηνε στο παιχνίδι. Η βεβαιότητα ότι κάθε επίθεση μπορούσε να τελειώσει με τον ίδιο τρόπο.

Και ίσως γι’ αυτό, σε μια χώρα γεμάτη ποδοσφαιρικούς θρύλους, βρήκε τον δικό του χώρο.

Ο μπασκετικός θεός της Βραζιλίας.

Το άρθρο Όσκαρ Σμιντ: Ο μπασκετικός «θεός» της Βραζιλίας… που οι Έλληνες πάντα θα θυμούνται (vids+pics) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Ραφαήλ Αλαγάς γράφει στο Basketa.gr για τις εκ νέου υπερβάσεις των «Δικεφάλων», που για δεύτερη σερί χρονιά θα διεκδικήσουν μια κούπα, εκφράζοντας και μια ευχή να μην είναι αυτό το γεγονός κάτι προσωρινό, εξηγώντας το λόγο που η άνοδός τους είναι το καλύτερο νέο για το ελληνικό μπάσκετ.

Εδώ και μια 20ετία επί της ουσίας, η συζήτηση στο ελληνικό μπάσκετ έχει μείνει ίδια. Τι μπορεί να γίνει, για να χαρούμε κάτι το διαφορετικό και επιτέλους να υπάρξει κάποιος, που θα... σπάσει το δίπολο των «αιωνίων», που μπορεί να μας έχει προσφέρει συγκινήσεις και ανά στιγμές «απογείωση» του αθλήματος στην χώρα μας, αλλά παράλληλα φέρνει μονοτονία, η οποία εκφράζεται αρκετές φορές από μια τοξικότητα, που κανέναν υγιή φίλαθλο δεν εκφράζει;

Για να φτάσουμε εκεί χρειάζεται αρκετός δρόμος ακόμη, βέβαια, και να δούμε ένα πρωτάθλημα πραγματικά ανταγωνιστικό. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι ο ανταγωνισμός πρωτίστως αφορά τους διεκδικητές του τίτλου και όχι το... ποιος θα γλιτώσει πιο γρήγορα την κατηγορία. Εσχάτως, όμως, η κινητικότητα πέραν των δύο μεγαλύτερων συλλόγων είναι τέτοια, που μπορεί να προσφέρει αισιοδοξία, αν σκεφτούμε και το τα τελευταία ευρωπαϊκά επιτεύγματα.

Μέσα σε λίγες μέρες, ο ΠΑΟΚ πέρασε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στους τελικούς του FIBA Europe Cup και η ΑΕΚ προκρίθηκε στο Final Four του BCL. Θα πει κανείς, φυσικά, ότι το επίπεδο των διοργανώσεων και των ίδιων των ομάδων δε συγκρίνεται με τους «αιωνίους» και την επιδίωξη κορυφής στην Ευρωλίγκα, όμως και πάλι οι «Δικέφαλοι» κατάφεραν με τον τρόπο τους να δώσουν διαφορετικό «χρώμα» στη σεζόν αυτήν, όπως το είχε κάνει πάλι η Ένωση το 2018, κατακτώντας τότε Κύπελλο και BCL.

Η διαφορά, όμως, είναι ότι αυτές τις στιγμές δεν τις χρειαζόμαστε σαν... σφηνάκι που για λίγο θα αλλάξει τη γεύση στον ουρανίσκο μας, μπροστά στη σταθερή, ίδια, βαρετή ίσως με τόσο μεγάλο όγκο παιχνιδιών μεταξύ τους, κατανάλωση της κόντρας των «αιωνίων». Κανείς δεν είπε, φυσικά, να βρεθούν πίσω από τους υπόλοιπους αντιπάλους ή να... φρενάρουν. Απεναντίας, οι άλλες ομάδες είναι εκείνες, που πρέπει να επιδιώξουν να βρεθούν στο ίδιο επίπεδο και ο ΠΑΟΚ μοιάζει να το επιχειρεί, προσπαθώντας ήδη να μπει στην Ευρωλίγκα με την επένδυση του Τέλη Μυστακίδη.

Τις ομάδες πέραν των «αιωνίων», βέβαια, δεν τις «ώθησε» σε μια ανοδική πορεία με αντίστοιχες επενδύσεις η επιτυχία των δύο μεγάλων, αλλά ο ανταγωνισμός μεταξύ τους. Όταν βλέπεις, για παράδειγμα, ότι ο συμπολίτης με περισσότερους τίτλους βρίσκει έναν αξιόπιστο επενδυτή από το εξωτερικό, με σημαντική προοπτική να ζήσει σπουδαίες μέρες στο μέλλον κι ας μη βιάζεται, θέλεις να κάνεις κι εσύ το δικό σου «βήμα», ενδεχομένως και άλμα, για να τον προλάβεις. Όταν είσαι, επίσης, μια ομάδα που τους βλέπεις όλους αυτούς να ισχυροποιούνται, ενώ ήδη βρίσκεσαι σε ένα πολύ καλό επίπεδο, θα κάνεις τις αγωνιστικές σου υπερβάσεις και θα φτάσεις ακόμη και σε σημείο να αποκλείσεις τον οικοδεσπότη ενός Final Four.

Η αντίδραση, δηλαδή, είναι «αλυσιδωτή» και τα τεκταινόμενα της φετινής χρονιάς έδωσαν, πράγματι, κίνητρο στις ομάδες μετά τους «αιωνίους» να επιδιώξουν κάτι καλύτερο, γεγονός που τις έκανε ακόμη πιο ανταγωνιστικές και απέναντι στους δύο μεγάλους, όπως έκανε ανταγωνιστικές και τις υπόλοιπες ομάδες του πρωταθλήματος, με αποτέλεσμα ένα καλύτερο προϊόν από προηγούμενα χρόνια. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν πρέπει να επαρκεί και άπαντες θέλουν να δουν αυτούς τους συλλόγους, που επιπλέον διαθέτουν την ιστορία και τη λαϊκή βάση, να προχωρούν ένα «βήμα» πιο πέρα και να διεκδικούν στα ίσια τις ίδιες επιτυχίες με τους δύο κορυφαίους εκπροσώπους μας.

Όλο αυτό, μόνο καλό θα έκανε και η μπασκετική καθημερινότητα θα γίνει πιο ενδιαφέρουσα, πιο ωραία. Η ευχή, λοιπόν, είναι να μην είναι αυτό κάτι πρόσκαιρο και να τους δοθεί η ευκαιρία, να πετάξουν ψηλά, γιατί τα οφέλη θα είναι πολύπλευρα...

Το άρθρο Πετάξτε ψηλά, να γίνει η (μπασκετική) ζωή μας πιο ωραία εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Το ελληνικό μπάσκετ ζει μια από τις πιο γεμάτες και κρίσιμες περιόδους των τελευταίων ετών. Με πέντε ομάδες ενεργές σε προχωρημένες φάσεις ευρωπαϊκών διοργανώσεων, η σεζόν αποκτά ξεχωριστό βάρος. Η ΑΕΚ στο Basketball Champions League, ο ΠΑΟΚ στο FIBA Europe Cup, ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός στην EuroLeague και ο Αθηναϊκός στο EuroCup Women διαμορφώνουν ένα σπάνιο σκηνικό, όπου η Ελλάδα δεν διεκδικεί απλώς παρουσία, αλλά τίτλους.

Η ΑΕΚ σε τελικό πρόκρισης με τη Μπανταλόνα

Η ΑΕΚ βρίσκεται μπροστά σε ένα παιχνίδι που ουσιαστικά καθορίζει όλη τη φετινή ευρωπαϊκή της πορεία. Μετά τη νίκη της με 87-84 στο πρώτο ματς στην Αθήνα, δεν κατάφερε να τελειώσει τη σειρά στην Ισπανία, γνωρίζοντας βαριά ήττα με 88-66 από τη Γιοβεντούτ Μπανταλόνα.

Η σειρά των προημιτελικών του Basketball Champions League είναι πλέον στο 1-1 και οδηγείται σε τρίτο παιχνίδι, ξανά στην Αθήνα, όπου θα κριθεί η πρόκριση στο Final Four. Η ΑΕΚ έχει το πλεονέκτημα έδρας, αλλά πλέον δεν υπάρχει περιθώριο λάθους.

Η ευρωπαϊκή της εμπειρία αποτελεί σημαντικό όπλο. Το τρόπαιο του 2018 στο Basketball Champions League, αλλά και οι παλαιότερες επιτυχίες του 1968 και του 2000, δείχνουν ότι πρόκειται για έναν σύλλογο που γνωρίζει να διαχειρίζεται τέτοιες βραδιές.

Ο ΠΑΟΚ κρατά το προβάδισμα και πάει για τελικό

Ο ΠΑΟΚ βρίσκεται ήδη σε θέση ισχύος στη μάχη των ημιτελικών του FIBA Europe Cup. Στο πρώτο παιχνίδι επικράτησε της Μούρθια με 79-73 στη Θεσσαλονίκη, παρότι βρέθηκε πίσω στο ημίχρονο, και πήρε μια διαφορά που του δίνει πλεονέκτημα ενόψει της ρεβάνς στην Ισπανία.

Η πρόκριση στους τελικούς θα κριθεί εκτός έδρας, σε ένα παιχνίδι όπου η διαχείριση της διαφοράς θα παίξει καθοριστικό ρόλο. Το +6 δεν εξασφαλίζει τίποτα, αλλά δίνει μια βάση.

Για τον ΠΑΟΚ, η πρόκληση δεν είναι μόνο αγωνιστική αλλά και ιστορική. Με ευρωπαϊκούς τίτλους το 1991 και το 1994, έχει την ευκαιρία να επιστρέψει σε τελικό μετά από δεκαετίες και να διεκδικήσει ξανά την κορυφή.

Ο Ολυμπιακός στα playoffs, ο Παναθηναϊκός σε μάχη πλασαρίσματος

Η EuroLeague μπαίνει στην τελική της ευθεία και η εικόνα για τις ελληνικές ομάδες έχει πλέον ξεκαθαρίσει σε μεγάλο βαθμό.

Ο Ολυμπιακός έχει ήδη εξασφαλίσει την παρουσία του στην πρώτη εξάδα, κάτι που σημαίνει ότι βρίσκεται απευθείας στα playoffs, χωρίς να μπλέξει στη διαδικασία των play-in. Η νίκη απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης με 102-88 επιβεβαίωσε την αγωνιστική του σταθερότητα και του δίνει τη δυνατότητα να κοιτά πλέον το καλύτερο δυνατό πλασάρισμα.

Ο Παναθηναϊκός, από την πλευρά του, έκανε σημαντικό βήμα με τη νίκη στη Βαρκελώνη επί της Μπαρτσελόνα με 93-79 και πλέον βρίσκεται μέσα στην εξάδα, με ισχυρές πιθανότητες να διατηρηθεί εκεί μέχρι το τέλος της κανονικής περιόδου. Τα παιχνίδια που ακολουθούν θα καθορίσουν αν θα “κλειδώσει” θέση στα playoffs ή αν θα πιεστεί μέχρι το φινάλε.

Σε επίπεδο ιστορίας, οι δύο ομάδες αποτελούν διαχρονικές δυνάμεις της διοργάνωσης. Ο Ολυμπιακός έχει τρεις κατακτήσεις (1997, 2012, 2013), ενώ ο Παναθηναϊκός επτά (1996, 2000, 2002, 2007, 2009, 2011, 2024).

Ο Αθηναϊκός κυνηγά ανατροπή απέναντι στη Μερσίν

Στο γυναικείο μπάσκετ, ο Αθηναϊκός παραμένει μέσα στη μάχη ενός ευρωπαϊκού τίτλου, αλλά πλέον χρειάζεται ανατροπή. Στον πρώτο τελικό του EuroCup Women ηττήθηκε 85-80 από τη Μερσίν στην Ελλάδα, σε ένα παιχνίδι όπου βρέθηκε ακόμη και στο -17, όμως κατάφερε να επιστρέψει και να κρατήσει τη διαφορά στους πέντε πόντους. Αυτό σημαίνει ότι η ρεβάνς στην Τουρκία παραμένει απολύτως ανοιχτή, καθώς η ελληνική ομάδα χρειάζεται νίκη με έξι πόντους για να πάρει το τρόπαιο. 

Η πορεία του Αθηναϊκού μέχρι εδώ μόνο τυχαία δεν είναι. Στα ημιτελικά απέκλεισε τη Βιλνέβ Ντ’ Ασκ με συνολικό σκορ 139-134, αφού είχε νικήσει 69-56 στο πρώτο παιχνίδι και άντεξε την ήττα με 78-70 στη ρεβάνς. Έτσι έφτασε ξανά σε ευρωπαϊκό τελικό, έχοντας ήδη στη βιτρίνα του το EuroCup Women του 2010. 

Το άρθρο Η άνοιξη του ελληνικού μπάσκετ: Πέντε ομάδες σε ευρωπαϊκό μονοπάτι τροπαίου (vids+pics) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Σε έναν τελικό που κουβαλάει ιστορία, μνήμες και έντονο συμβολισμό, ο Αθηναϊκός επιστρέφει στη μεγάλη ευρωπαϊκή σκηνή με στόχο να ξαναγράψει το όνομά του στην κορυφή. Δεκαπέντε χρόνια μετά το έπος του 2010, η ομάδα του Βύρωνα βρίσκεται ξανά ένα βήμα πριν από την κορυφή, σε μια σύγκρουση που μοιάζει να ενώνει παρελθόν και παρόν με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο.

Μια συγκυρία που μοιάζει βγαλμένη από σενάριο, ο Αθηναϊκός επιστρέφει σε ευρωπαϊκό τελικό και μαζί του επιστρέφουν μνήμες από τη μεγαλύτερη στιγμή στην ιστορία του ελληνικού γυναικείου μπάσκετ. Το 2010, η ομάδα του Βύρωνα κατέκτησε το EuroCup Women και πέτυχε κάτι που παραμένει μέχρι σήμερα μοναδικό: έγινε η πρώτη και μοναδική ελληνική ομάδα που σήκωσε ευρωπαϊκό τρόπαιο στη διοργάνωση. Και σαν να το θέλει η ίδια η ιστορία, στον δρόμο της βρίσκεται τώρα η Μερσίν, μια ομάδα που μέχρι προσφάτως καθοδηγούσε ο άνθρωπος που υπέγραψε εκείνο το έπος, ο Τζώρτζης Δικαιουλάκος.

Ο Αθηναϊκός του 2010 δεν ήταν απλώς μια επιτυχημένη ομάδα, αλλά ένα καλοδουλεμένο σύνολο με ξεκάθαρη ταυτότητα και απόλυτη ισορροπία.

Η ομάδα που έγραψε ιστορία…

Ο Δικαιουλάκος κατάφερε να «δέσει» έναν ισχυρό ελληνικό κορμό με παίκτριες υψηλού επιπέδου από το εξωτερικό, δημιουργώντας μια ομάδα που λειτουργούσε σαν ένα σώμα μέσα στο παρκέ. Η Κάντις Ουίγκινς αποτέλεσε την επιθετική αιχμή και την πρώτη σκόρερ της ομάδας στη διοργάνωση, ενώ η Ρουθ Ράιλι κυριάρχησε στη ρακέτα με την εμπειρία και την ποιότητά της. Δίπλα τους, η Δήμητρα Καλέντζου οργάνωνε το παιχνίδι με ηρεμία και καθαρό μυαλό, η Λολίτα Λύμουρα έδινε ενέργεια και αμυντική ένταση, ενώ η Όλγα Χατζηνικολάου πρόσφερε σκορ και πάθος σε κρίσιμα σημεία. Ήταν μια ομάδα χωρίς αδυναμίες, όπου κάθε παίκτρια ήξερε ακριβώς τον ρόλο της.

Η πορεία προς την κορυφή

Η πορεία προς την κορυφή στο EuroCup Women 2009–10 μόνο εύκολη δεν ήταν. Ο Αθηναϊκός χρειάστηκε να ξεπεράσει δυνατούς αντιπάλους και να αποδείξει σε κάθε φάση ότι μπορούσε να σταθεί απέναντι σε ομάδες με μεγαλύτερα budgets και εμπειρία. Το αποκορύφωμα ήρθε στους τελικούς απέναντι στη ρωσική Ναντέζντα Όρενμπουργκ, μια από τις ισχυρότερες ομάδες της εποχής. Στον πρώτο τελικό, μέσα στη Ρωσία, ο Αθηναϊκός πέτυχε μια σπουδαία νίκη με 65-57, βάζοντας τις βάσεις για την κατάκτηση. Στον επαναληπτικό στην Ελλάδα, η ήττα με 57-53 δεν ήταν αρκετή για να στερήσει το τρόπαιο, καθώς η ελληνική ομάδα διατήρησε τη διαφορά και πανηγύρισε έναν ιστορικό τίτλο.

Η επιτυχία εκείνη δεν ήταν απλώς μια μεγάλη νίκη, αλλά ένα πραγματικό μπασκετικό θαύμα. Σε μια εποχή που το ελληνικό γυναικείο μπάσκετ δεν διέθετε τα οικονομικά μέσα των ευρωπαϊκών «μεγαθηρίων», ο Αθηναϊκός κατάφερε να φτάσει στην κορυφή μέσα από την ομαδικότητα, την πειθαρχία και την πίστη στο πλάνο. Δεν στηρίχθηκε σε ένα μόνο αστέρι, αλλά σε μια συλλογική προσπάθεια που απέδειξε ότι το σύνολο μπορεί να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο.

Και το πιο εντυπωσιακό είναι πως το 2010 δεν αποτέλεσε μια απλή αναλαμπή. Ο Αθηναϊκός εκείνης της περιόδου εξελίχθηκε σε μια πραγματική δυναστεία στο ελληνικό μπάσκετ, κατακτώντας συνεχόμενα πρωταθλήματα και κύπελλα και δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό σερί νικών που τον καθιέρωσε ως την κορυφαία ομάδα της εποχής του.

Σήμερα, με τον Αθηναϊκό ξανά σε ευρωπαϊκό τελικό, το παρελθόν συναντά το παρόν με έναν σχεδόν κινηματογραφικό τρόπο. Απέναντι βρίσκεται η Μερσίν, μια ομάδα που μέχρι πρόσφατα είχε στον πάγκο της τον Τζώρτζης Δικαιουλάκος, τον άνθρωπο που οδήγησε τον Αθηναϊκό στην κορυφή της Ευρώπης. Η σύμπτωση αυτή δίνει μια ξεχωριστή διάσταση στον τελικό, σαν να κλείνει ένας κύκλος ή σαν να ανοίγει ένας καινούργιος.

Δεκαέξι χρόνια μετά, ο Αθηναϊκός υπό τις οδηγίες της τεράστιας Στέλλας Καλτσίδου έχει την ευκαιρία να ξαναγράψει ιστορία. Και αν το 2010 απέδειξε κάτι, είναι πως όταν αυτή η ομάδα πιστεύει, μπορεί να φτάσει μέχρι το τέλος. Γιατί κάποιες ιστορίες δεν τελειώνουν ποτέ· απλώς περιμένουν τη στιγμή να ειπωθούν ξανά. 

Το άρθρο Το θαύμα του Βύρωνα: Όταν ο Αθηναϊκός κατέκτησε την Ευρώπη (vids+pics) εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Ραφαήλ Αλαγάς γράφει στο Basketa.gr για το δεύτερο «παράθυρο» της Εθνικής Γυναικών για το Ευρωμπάσκετ του 2027, με τα κορίτσια να εκπέμπουν με τον τρόπο τους μηνύματα από τη Θεσσαλονίκη πολύ πιο σημαντικά, από τη διπλή νίκη στο κατάμεστο Ιβανώφειο.

Η αίσθηση που έμεινε από τις δύο αναμετρήσεις στο Ιβανώφειο ήταν ακριβώς αυτή για την Εθνική Γυναικών. Δεν είναι μόνο τα νικηφόρα αποτελέσματα με τη Βόρεια Μακεδονία και τη Δανία, είναι η γενικότερη εικόνα, με τον κόσμο της Θεσσαλονίκης να αγκαλιάζει τα κορίτσια μας κι εκείνα να ανταποδίδουν με τον καλύτερο, όχι μόνο με την απόδοσή τους, αλλά κυρίως με το χαμόγελο και το κέφι που είχαν σε όλη τη διάρκεια της διαμονής τους στη συμπρωτεύουσα και πρόσφεραν απλόχερα.

Η συγκεκριμένη ομάδα έχει καταφέρει να πείσει, ότι όσες βρίσκονται στις τάξεις τους, παίζουν η μία για την άλλη. Μία για όλες και όλες για μία, ενωμένες σαν μια «γροθιά», όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα. Εδώ έμειναν ενωμένες μετά το δύσκολο αποκλεισμό πριν από εννέα μήνες στο ΣΕΦ και στο δικό μας Ευρωμπάσκετ από την Τουρκία, πόσο μάλλον μετά από μια κακή εμφάνιση και ήττα στην Κροατία, που ήταν λογικό αγωνιστικά να φέρει προβληματισμό.

Με το που πάτησαν στη Θεσσαλονίκη, όμως, τα κορίτσια και το επιτελείο φρόντισαν να... γυρίσουν το τσιπάκι άμεσα. Και το έκαναν κυρίως με την αποφασιστικότητα ενός εγωιστή, που θέλει να αντιδράσει και να αποδείξει, ότι μια κακή του βραδιά δεν μπορεί να τον χαρακτηρίσει συνολικά. Αυτό ακριβώς έκαναν οι διεθνείς μας αθλήτριες και το είπαν από τις πρώτες τους δηλώσεις, μόλις βρέθηκαν σε ελληνικό έδαφος, τονίζοντας ότι η εμφάνιση στο Σίμπενικ δεν τις αντιπροσωπεύει. Και φρόντισαν να το αποδείξουν και στο παρκέ.

Η Βόρεια Μακεδονία είναι αλήθεια, ότι δε θα μπορούσε να γίνει ανταγωνιστική, καθώς είναι μια ομάδα με πολλές νέες αθλήτριες και μόνη επί της ουσίας έμπειρη την Χέμπε, με τρεις έμπειρες και ποιοτικές παίκτριες να έχουν αποσυρθεί μετά το πρώτο «παράθυρο». Η Δανία, όμως, ήταν αισθητά βελτιωμένη και αυτό έδειξε ο θρίαμβος κόντρα στην Κροατία, όμως η... ορμή της Εθνικής Γυναικών ήταν τέτοια, που δεν άφησε τις Σκανδιναβές να φανερώσουν αυτή την εικόνα και στη Θεσσαλονίκη.

Η είσοδος των κοριτσιών και στα δύο ματς είναι ο κοινός παρονομαστής όσων ήθελαν να αποδείξουν, κυρίως στους εαυτούς τους. Θέλουν να είναι μια από τις 12 ομάδες, που θα βρεθούν μέσω των προκριματικών στο Ευρωμπάσκετ Γυναικών του 2027, και πρωτίστως φρόντισαν να ξεκαθαρίσουν στο παρκέ, ότι μπορούν να συγκαταλέγονται σε όσες ταξιδέψουν σε Βέλγιο, Λιθουανία, Φινλανδία ή Σουηδία σε δύο καλοκαίρια από τώρα.

Ήταν λογικό, κάπως έτσι, να αφήσουν και στα δύο αυτά παιχνίδια μια αίσθηση κυριαρχίας, που επίσης είχαν ανάγκη, αισθανόμενες παράλληλα την αγκαλιά και τη στήριξη του κοινού, που έδειξε ότι η στήριξη στην Εθνική Γυναικών είναι πλέον σταθερή, γεγονός που έχει επίσης τη σημασία του. Οι εικόνες από το Ιβανώφειο ήταν χαρακτηριστικές και τα κορίτσια είχαν κάθε λόγο να χαίρονται με όσα αφουγκράστηκαν από τις μέρες τους στη Θεσσαλονίκη.

Θα έλεγε κανείς, ότι ήταν μια σχέση αμφίδρομη. Τα κορίτσια με την αύρα τους και παρά το αρνητικό αποτέλεσμα, που είχε προηγηθεί στην Κροατία, έπεισαν τον κόσμο να τις στηρίξει, όπως το έχουν ξανακάνει, και το κοινό με τη σειρά του έσπευσε να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο με την παρουαία του στο Ιβανώφειο αυτό το χαμόγελό τους, που ήταν ίσως και το πιο σημαντικό στο τέλος αυτού του δεύτερου «παραθύρου».

Όταν χαμογελούν έτσι τα κορίτσια, άλλωστε, όλα είναι διαφορετικά. Και άπαντες ελπίζουν, περιμένοντας και το αποτέλεσμα της κληρωτίδας, να κρατήσουν μέχρι το τέλος αυτό το χαμόγελο και την... ορμή που είπαμε προηγουμένως, για να φτάσουν σε άλλο ένα Ευρωμπάσκετ.

Το άρθρο Όταν χαμογελούν, όλα είναι διαφορετικά εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Ραφαήλ Αλαγάς γράφει στο Basketa.gr για την εμφατική απάντηση της Εθνικής στο Μαυροβούνιο και μέσα στην «καυτή» του έδρα, σε ένα αποτέλεσμα που για πολλούς λόγους, εκτός του μεγάλου «βήματος» πρόκρισης στο Παγκόσμιο Κύπελλο, χρειαζόταν να έρθει ακριβώς με αυτό τον τρόπο.

Καθένας στη ζωή του περνά περιόδους αμφιβολιών. Μπορεί να αμφιβάλλει για τον εαυτό του, μπορεί οι άλλοι να το κάνουν και να προκαλούν την αντίδρασή του. Η καλύτερη απάντηση είναι πάντα να δείξεις ποιος είναι το αφεντικό και να το κάνεις με έναν τρόπο εμφατικό, που δεν χωρά καμία αμφισβήτηση και αφήνει μια αίσθηση, ότι αποκαθιστάς την τάξη.

Αυτό ακριβώς έκανε και η Εθνική, που επανήλθε σε... εργοστασιακές ρυθμίσεις στην Ποντγκόριτσα, ύστερα από ένα μικρό «ταρακούνημα» στα Άνω Λιόσια, δείχνοντας ότι εκείνη ορίζει τη μοίρα της για ακόμη μια φορά, για να φτάσει μέχρι το Κατάρ το 2027. Ο Βασίλης Τολιόπουλος δεν μπορούσε να το πει πιο ξεκάθαρα, τονίζοντας στις δηλώσεις του, ότι η «γαλανόλευκη» ένιωσε την ανάγκη να αποδείξει στους Μαυροβούνιους, ποιος είναι καλύτερος.

Συμβαίνει απειράριθμες φορές αυτό στον αθλητισμό. Να αισθάνεσαι, δηλαδή, την ανάγκη να αποδείξεις ποιος είναι ο κυρίαρχος, ειδικά όταν μπορείς να το κάνεις και βρίσκοντας κάποια, έστω και ελάχιστη, αφορμή. Και η ήττα στα Άνω Λιόσια ήταν κάτι παραπάνω από... ελάχιστη αφορμή, για να βγει ο γνώριμος χαρακτήρας μιας ομάδας, που εδώ και μια δεκαετία τον «σφυρηλατήσει» μέσα από τη διαδικασία των «παραθύρων». Δεν πρέπει καθόλου να υποτιμούμε την αξία τους, καθώς ειδικά μετά την καθιέρωσή τους, καταφέραμε βήμα προς βήμα να δημιουργήσουμε μια διαδρομή, που οδήγησε στο πρόσφατο χάλκινο μετάλλιο στη Ρίγα. Τα προκριματικά έχουν κι αυτά τη δική τους αξία για πολλούς λόγους.

Σε αυτά, άλλωστε, προκύπτουν αρκετές προκλήσεις. Κάποτε είχαμε χάσει από τη Μεγάλη Βρετανία στο Νιουκάστλ και η αντίδρασή μας ήταν ξανά εμφατική, με την Εθνική να μην έχει χάσει κανένα μεγάλο ραντεβού στην εποχή των «παραθύρων». Τώρα έγινε το ίδιο στα Άνω Λιόσια, όπου για να είμαστε ειλικρινείς, συναντήσαμε μια από τις χειρότερες εμφανίσεις της Επίσημης Αγαπημένης στην υπάρχουσα μορφή των προκριματικών, είτε για το Παγκόσμιο Κύπελλο είτε για το Ευρωμπάσκετ.

Η νωθρότητα στην άμυνα και η απουσία καθαρού μυαλού στην επίθεση, σε συνδυασμό με την αστοχία και το γεγονός, ότι περισσότερο ασχολούμασταν με το σκληρό παιχνίδι των Μαυροβουνίων παρά με τη δική μας σαφή ανωτερότητα, αποτέλεσαν μέσες άκρες το συνδυασμό που οδήγησε σε μια ήττα, η οποία μάλλον έκανε πολύ καλό, καθώς έφυγε άμεσα και η αίσθηση, ότι ακόμη και σε τέτοιες εμφανίσεις... κάτι θα γίνει και θα νικήσουμε. Έλα, όμως, που δεν νικήσαμε και καταλάβαμε, ότι σε άλλη περίπτωση θα μπορούσε να κοστίσει.

Ο, έστω και λίγος που υπήρχε, χρόνος να δουλέψει σε πλήρη σύνθεση το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα εν όψει της αποστολής σε μια «καυτή», όπως αποδείχθηκε, έδρα, ήταν αρκετός για την ανασυγκρότησή του πνευματικά, επανερχόμενο σε αγωνιστικά στάνταρ, που γνωρίζαμε. Και δε μιλάμε τόσο για τη μεγαλειώδη εμφάνιση του Βασίλη Τολιόπουλου και άλλων μαζί του, όπως οι Παπανικολάου και Λαρεντζάκης που «καθάρισαν» το ματς στο τέλος, όσο για τη σκληράδα, που έβγαλαν όλοι οι παίκτες του Βασίλη Σπανούλη, από τους συνήθεις ύποπτους σε αυτό το κομμάτι μέχρι και τους θεωρητικά πιο ευάλωτους.

Για δεύτερο ματς, άλλωστε, δεχθήκαμε κάτω από 70 πόντους από το Μαυροβούνιο, γεγονός που δείχνει τη συνέπεια αμυντικά, αν και στην Ποντγκόριτσα ήρθαν με διαφορετικό τρόπο. Σε αυτή την περίπτωση ελέγχαμε το ρυθμό και κάθε τους καλάθι ερχόταν... με ιδρώτα, ενώ στο ματς στα Άνω Λιόσια οι 67 τους πόντοι ήταν αποτέλεσμα μιας... λίγο πιο μπλαζέ προσέγγισης, που άμεσα όμως άλλαξε, με τους διεθνείς μας να έχουν τη δυνατότητα μέσα σε 72 ώρες να αλλάξουν το «τσιπάκι» χάρη στις κορυφαίες παραστάσεις τους, οι οποίες οδήγησαν και την Εθνική στο φινάλε του αγώνα, αντιδρώντας στην προσπάθεια ανατροπής των γηπεδούχων, που έπαιρναν και «ώθηση» από το ενθουσιώδες κοινό τους, με τα μεγάλα σουτ των Τολιόπουλου, Παπανικολάου και Λαρεντζάκη που... έσβησαν τους πυρσούς μια και καλή.

Με αυτό τον τρόπο, λοιπόν, αυτό το «παράθυρο» τελείωσε και είναι γεγονός, ότι θέλαμε να βγούμε αλώβητοι για να τελειώνουμε όσο πιο γρήγορα με την πρόκριση, όμως ίσως χρειαζόταν ένα αποτέλεσμα και μια εμφάνιση, όπως στα Άνω Λιόσια, για να... επανέλθουμε στη θέση μας. Κι αυτή η θέση, με πειστική εικόνα σαν αυτή της Ποντγκόριτσα, είναι ξανά με τους κορυφαίους.

Το άρθρο Αν ποτέ σε αμφισβητήσουν, απάντα όπως η Εθνική εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Ραφαήλ Αλαγάς μέσα από το Basketa.gr μοιράζεται... αρκετές σκέψεις και συμπεράσματα για ακόμη ένα Final 8 του Κυπέλλου Ελλάδας, που διεξήχθη στο Ηράκλειο Κρήτης, που κάθε χρόνο έχει αρκετές ιστορίες να μας πει και ειδικά φέτος έστειλε ένα από τα πιο ισχυρά μηνύματα για όσους πιστεύουν σε αυτή τη γιορτή, αλλά και για όσους θέτουν αμφιβολίες.

Το Final 8 στο Ηράκλειο ολοκληρώθηκε, όμως έπρεπε να περάσει και λίγος χρόνος, για να «κάτσουν» λίγο οι σκέψεις και οι εντυπώσεις, που άφησε άλλη μια διοργάνωση, τόσο εντός όσο κι εκτός παρκέ. Και η αλήθεια είναι, ότι δε διαφέρουν πολύ από τις αρχικές, όμως καμιά φορά χρειάζεται να επιβεβαιώσεις αυτό, που αρχικά υποδεικνύει το ένστικτό σου.

Το σλόγκαν #einaigiorti που χρησιμοποιεί η ΕΟΚ για το θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδας και τον τρόπο διεξαγωγής, που έχει καθιερωθεί την τελευταία τριετία, ανταποκρίνεται σε απόλυτο βαθμό στην πραγματικότητα. Μέσα σε ένα πενθήμερο, οκτώ ομάδες έχουν τη δυνατότητα να ζήσουν κάτι διαφορετικό από όσα βιώνουν την υπόλοιπη σεζόν, όπου η σκληρή πραγματικότητα των πιο ζωτικών στόχων τους, μπορεί καμιά φορά να τις «πνίγει». Αυτό παραδέχονταν, άλλωστε, όσοι ήρθαν και φέτος στο Ηράκλειο, έχοντας ταξιδέψει για να απολαύσουν μια διαφορετική εβδομάδα και όπου τους βγάλει το ταξίδι. Εξαιρούνται ελαφρώς σε αυτό, βέβαια, οι δύο «αιώνιοι» που έχουν κάθε κούπα ως στόχο τους, αν και πάλι το Κύπελλο δεν είναι ίδιος ακριβώς στόχος με την Ευρωλίγκα και το πρωτάθλημα, χωρίς φυσικά να χάνει τη σημασία του.

Και καταλαβαίνει κανείς τι σημασία είχε για τον Παναθηναϊκό ειδικά, που μετά από αρκετούς αγωνιστικούς κλυδωνισμούς είχε ανάγκη να φτάσει σε αυτό τον τίτλο, με κίνητρα πολύ διαφορετικά από τον περσινό, που είχε κατακτήσει ξανά στο Ηράκλειο. Πέρυσι ήταν περισσότερο... η δίψα του ηγέτη του να πάρει και αυτή την κούπα με τους «πράσινους», με άπαντες να ακολουθούν πιστά, φέτος όλοι, με την προσθήκη της σπουδαίας μεταγραφής του Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις, είχαν μεγάλη ανάγκη για ένα τρόπαιο, που μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα, αγωνιστικά και ψυχολογικά, τώρα που μπαίνουμε στην τελική ευθεία. Το έβλεπε κανείς, από το πώς «σκύλιαζαν» οι παίκτες του Εργκίν Αταμάν σε κάθε κατοχή, μέχρι και στο πώς γιόρτασαν τα επινίκια, παρότι ακολουθούσε αρκετά πρωινή πτήση, με άπαντες μηδενός εξαιρουμένου, εξ όσων βρίσκονταν στην Κρήτη, να εκφράζει αυτό το συναίσθημα πολύ έντονα, ίσως βγάζοντας κι ένα... άχτι για αυτή την νίκη, που ήθελαν τόσο πολύ, προτού έρθουν τα δύσκολα.

Όλα αυτά, φυσικά, δε σημαίνουν ότι ο Ολυμπιακός δεν είχε ανάγκη το τρόπαιο, ή το είχε λιγότερο ανάγκη. Με τον Γιώργο Μπαρτζώκα στον πάγκο, ειδικά, έχει εμπεδωθεί η κουλτούρα ενός οργανισμού, που δίνει σημασία σε κάθε τίτλο, από το Super Cup και το Κύπελλο, μέχρι το πρωτάθλημα και την Ευρωλίγκα. Το έβλεπε κανείς και στην πτήση της επιστροφής τους, ότι υπήρχε η επιθυμία, αλλά και η απογοήτευση που δεν ήρθε η κούπα, όμως οι βάσεις που έχουν τεθεί θα συνεχίσουν τη ζωή των «ερυθρολεύκων» μπροστά στο κρίσιμο κομμάτι της σεζόν.

Το βέβαιο είναι, πάντως, ότι έχει δημιουργηθεί η αίσθηση ανατροπής σκηνικού, ειδικά από πλευράς Παναθηναϊκού. Η ήττα από τον Κολοσσό μετατράπηκε σε «δίψα» για τίτλο, σε συνδυασμό με μια μεγάλη μεταγραφή και αυτές οι μόλις πέντε μέρες μπορούν να γυρίσουν το «τσιπάκι» για ένα τόσο ποιοτικό ρόστερ με έναν προπονητή της αξίας του Εργκίν Αταμάν, που ακόμη και στη συνέντευξη Τύπου του νικηφόρου τελικού θέλησε να δώσει τις απαντήσεις του. Όλα θα φανούν στους επόμενους τέσσερις μήνες, αλλά ένας πρώτος «βρηχυθμός» είναι γεγονός.

Πέραν του τελικού των «αιωνίων», υπάρχουν κι αρκετά αξιοσημείωτα γεγονότα ακόμη, τόσο αγωνιστικά όσο και εξωαγωνιστικά. Αγωνιστικά, το σύστημα διεξαγωγής έδωσε την ευκαιρία σε δύο ομάδες, που ίσως διαφορετικά να μην είχαν αυτή τη δυνατότητα, να φτάσουν στα ημιτελικά, με τον Ηρακλή και το Μαρούσι να ζουν κάτι, που ο ένας είχε πάνω από μια 20ετία και ο άλλος σχεδόν μια 20ετία να βιώσει, κάτι που μπορεί να δώσει ψυχολογική τόνωση για τη συνέχεια, ενώ οι ηττημένοι των προημιτελικών είχαν μια πρώτης τάξης ευκαιρία, χωρίς να υποστούν σοβαρή «ζημιά» ως προς τους ζωτικούς τους στόχους, να διαπιστώσουν τις διαφοροποιήσεις, όπου πρέπει να προχωρήσουν εν όψει της διακοπής των εθνικών ομάδων και φτάνοντας προς το φινάλε της διαδρομής, σε όσες διοργανώσεις αγωνίζονται.

Όλα αυτά, σε ένα πενθήμερο πραγματικής γιορτής στο Ηράκλειο, όπως πλέον έχει γίνει παράδοση, με όλο το μπάσκετ και τον κόσμο του νησιού, που πάντοτε ζει για τις διοργανώσεις αυτές, με μια σημαντική υποσημείωση. Τόσο στο Ολυμπιακός-ΑΕΚ όσο και στο Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, οι αγώνες διεξήχθησαν με φίλους και των δύο ομάδων στο ίδιο πέταλο. Άλλοι το εξέλαβαν ως μια επικίνδυνη συνθήκη και οι εικόνες του παρελθόντος, ειδικά στο Ελληνικό, μπορούν να δημιουργήσουν μια τέτοια αίσθηση, όμως ας τα σκεφτούμε λίγο διαφορετικά. Πριν από δέκα χρόνια περίπου, διεξάγονταν μονοί τελικοί σε αχανή γήπεδα, όπως το ΟΑΚΑ, που γέμιζαν επί της ουσίας μισά. Στο σήμερα, επιτεύχθηκε να υπάρχει ένα γεμάτο γήπεδο στον τελικό μιας τελικής φάσης οκτώ ομάδων, με οπαδούς των «αιωνίων» στο ίδιο πέταλο και με περισσότερη ζωντάνια από κάθε άλλη φορά, χωρίς να συμβεί το παραμικρό.

Αν αυτό δεν είναι ένδειξη βελτίωσης και προσπάθειας αναβάθμισης ενός προϊόντος, τότε ας επιστρέψουμε σε μονούς τελικούς των... μισών γηπέδων και των μαχαιριών κι ας σταματήσουμε να προσπαθούμε. Δε λέμε, ότι το Final 8 δεν επιδέχεται βελτιώσεων, ή ότι σε κάθε παιχνίδι η εξέδρα έσφυζε από κόσμο. Κάθε χρόνο, όμως, η αναβάθμιση είναι εμφανής, όπως και η τόλμη για ένα «βήμα» παραπάνω.

Να υπενθυμίσουμε, δε, ότι όταν κάναμε μονούς τελικούς σε μισά γήπεδα με... μαχαίρια και άλλα συμπαθητικά αντικείμενα, το σύνολο σχεδόν των εμπλεκομένων στο άθλημα αναρωτιόταν, γιατί δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε διοργανώσεις, όπως τα Final 8 που γίνονται στις περισσότερες χώρες. Τώρα που αποδεικνυόμαστε ικανοί να διοργανώσουμε μια τέτοια τελική φάση, η αντίρρηση ποια είναι; Ότι δεν είχαν πολύ κόσμο το Μαρούσι-Άρης και το Ηρακλής-Μύκονος; Γνωστό είναι, ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε εμπεδωμένη αθλητική κουλτούρα, αλλά οπωσδήποτε είναι καλύτερο να προσπαθήσουμε όσο μπορούμε να την αναπτύξουμε, παρά να ενδώσουμε στη μιζέρια και σε έναν ωχαδερφισμό, που θα ακυρώσει κάθε πρωτοβουλία.

Αυτά, λοιπόν, για όσους είναι με το μπάσκετ. Χρόνια πολλά σε όλους και καλά να είμαστε, για να τα πούμε ξανά όλοι μαζί στο επόμενο Final 8...

Το άρθρο Μια ετήσια γιορτή που βγάζει πρωταγωνιστές, αλλάζει δεδομένα και… ξορκίζει τη μιζέρια εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Δημήτρης Ρήγας γράφει για τον θρίαμβο του Παναθηναϊκού απέναντι στον Ολυμπιακό στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας και την «πράσινη» ανωτερότητα.

Το πιο σπουδαίο γεγονός για το «τριφύλλι» σε αυτή τη φάση της σεζόν είναι ένα. Ότι έχει κατορθώσει να παραμείνει ενωμένο, να πάρει τις αποστάσεις του από τις... άναρθρες κραυγές ανθρώπων σχετικών και άσχετων με το άθλημα και να αποδείξει για πολλοστή φορά ότι ουδείς μπορεί να το ξεγράφει με ευκολία και να θεωρεί ότι είναι του... χεριού του αυτή η ομάδα.

Ο Εργκίν Αταμάν παρουσίασε ένα σύνολο με ξεκάθαρο αγωνιστικό πλάνο, συγκεκριμένη στόχευση, φανερή κατεύθυνση και στις δύο πλευρές του παρκέ. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να πάρει μία πεντακάθαρη νίκη -απέναντι σ' έναν σπουδαίο αντίπαλο-, να στείλει μήνυμα σε όλους ότι τώρα που ξεκινούν τα πραγματικά σοβαρά, είναι έτοιμο να φέρει εις πέρας την αποστολή του. Κανείς δεν ξέρει αν θα κατακτήσει άλλον τίτλο φέτος ο Παναθηναϊκός. Άπαντες πλέον γνωρίζουν όμως ότι πριν «πέσουν», θα έχουν αφήσει όλες τις δυνάμεις τους στο παρκέ.

Το 22ο Κύπελλο Ελλάδας δεν αποτελεί και κάποια σπουδαία είδηση για το κλαμπ. Πολυνίκης του θεσμού και μακράν η πιο επιτυχημένη ομάδα μπάσκετ στην Ελλάδα. Κατά πολλούς το κορυφαίο αθλητικό τμήμα όλων των εποχών στη χώρα. Όπως λέει κι ένα κλισέ: «Τους τελικούς δεν τους παίζεις, τους κερδίζεις».

Κι αυτό έκαναν οι «πράσινοι» και το έκαναν εμφατικά. Χωρίς να αναζητούν δικαιολογίες, δίχως να αφήνουν οτιδήποτε να τους χαλάσει το μυαλό και χωρίς να έχουν την παραμικρή πρόθεση να ξεφύγουν απ' όσα είχαν σχεδιάσει να κάνουν μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.

Μία κούπα είναι πάντοτε μία κούπα και ο Παναθηναϊκός φρόντισε να την κατακτήσει και να την προσθέσει στο παλμαρέ του. Έως εκεί. Οι πανηγυρισμοί έχουν ήδη τελειώσει κι άπαντες αφού γιόρτασαν με την ψυχή τους μία πέρα για πέρα δίκαιη επιτυχία, πλέον κοιτούν την επόμενη μέρα και τις μεγαλύτερες «μάχες» που ακόμα δεν έχουν δοθεί.

Και οι εννιά που αγωνίστηκαν ήταν υπέροχοι, σε συνδυασμό με το μαεστρικό κοουτσάρισμα του Εργκίν Αταμάν. Του ανθρώπου ο οποίος έχει δεχθεί χυδαίο πόλεμο και ο οποίος στην τρίτη του σεζόν στην Ελλάδα, έχει ήδη πανηγυρίσει τέσσερις τίτλους. Η κριτική που δέχεται είναι λες και πρόκειται για κάποιον άτιτλο τεχνικό που παλεύει αλλά στο τέλος μένει με άδεια χέρια. Τα αποτελέσματα «μιλούν» από μόνα τους.

Ιδιαίτερη αναφορά αξίζει σε όλους τους πρωταγωνιστές όμως λίγο παραπάνω σε πέντε εξ' αυτών. Ο Κώστας Σλούκας είναι γεννημένος νικητής και παρά το γεγονός ότι δεν διανύει περίοδο σούπερ φόρμας, έχει τον τρόπο του να είναι χρήσιμος. Ο Κέντρικ Ναν απέδειξε ότι βάζει την ομάδα πάνω από τον εαυτό του και ήταν πιο αλτρουιστής από ποτέ χωρίς να τον νοιάζει. Ο Νίκος Ρογκαβόπουλος απέδειξε γιατί θεωρείται ο πιο κλασικός Έλληνας σουτέρ των τελευταίων ετών, «χτυπώντας» πάντως εξαιρετικά και στην close out άμυνα. Ο Ντίνος Μήτογλου απέδειξε ότι δεν είναι... τελειωμένος και θύμισε τον προπέρσινο Μήτογλου ο οποίος ήταν κομβικός ακόμα και στον τελικό της Ευρωλίγκας. Και φυσικά ο Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις ο οποίος δεν είναι ούτε μία εβδομάδα στην Ελλάδα όμως «φώναξε» ότι ήρθε αποφασισμένος.

Φυσικά πολύ καλή εμφάνιση έκανε και ο Ρισόν Χολμς, με τον Τζέντι Όσμαν να μην «πιάνει» τα γνωστά του στάνταρ αλλά να «σκυλιάζει» μπροστά και πίσω και με τον Χουάντσο Ερνανγκόμεθ να γνωρίζει πλέον ότι δεν χρειάζεται να παίζει άμυνα για δύο κάθε βράδυ.

Εν κατακλείδι, ο Παναθηναϊκός φρόντισε να βάλει στη θέση του όποιον πίστεψε ότι είναι «ξοφλημένος», ότι είναι... καταδικασμένος και ότι πρέπει να αλλάξει ριζικά το «οικοδόμημα». Έχει «χτίσει» τις βάσεις όχι μόνο για τη φετινή αγωνιστική περίοδο αλλά και για τις προσεχείς, διατηρώντας έναν εξαιρετικό «κορμό». Κι όλα αυτά έχοντας χάσει εδώ και 15 μήνες τον κορυφαίο σέντερ της Ευρώπης λόγω τραυματισμού κι έχοντας να λύσει δύσκολους γρίφους αναφορικά με το ρόστερ στις εντός συνόρων υποχρεώσεις.

Τελευταίος αλλά όχι έσχατος ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος ο οποίος δεν έχασε την πίστη του. Στηρίζει έμπρακτα την προσπάθεια που γίνεται με την κομβική μεταγραφή του Χέις-Ντέιβις να φέρει την υπογραφή του και με τη στήριξη προς τον κόουτς Αταμάν.

Πλέον το «τριφύλλι» πρέπει να αφήσει πίσω του τον θρίαμβο και να κοιτάξει μπροστά στα πιο σημαντικά που ακολουθούν, ξεκινώντας από το «πονηρό» παιχνίδι με την Παρί στο «Telekom Center». Ένα ματς που όχι μόνο δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως γιορτή αλλά σαν ένας «τελικός», από τη στιγμή που το πρόγραμμα της Ευρωλίγκας είναι αμείλικτο κι έχει φτάσει να θυμίζει κανονική περίοδο του ΝΒΑ όπου όλα τα αποτελέσματα δεν θεωρούνται εκπλήξεις.

Το άρθρο Παναθηναϊκός: Η απάντηση των… καταδικασμένων εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Δημήτρης Ρήγας γράφει για την αναγκαία ενίσχυση που χρειάζεται ο Παναθηναϊκός και την επιτακτική ανάγκη για μεταγραφή ή μεταγραφές.

Η σεζόν πλησιάζει σιγά-σιγά προς την τελική της ευθεία και τα δύο παιχνίδια της «διαβολοβδομάδας» στην Ευρωλίγκα ήταν αποκαλυπτικά για τους «πράσινους». Αρχικά με κατάθεση ψυχής νίκησαν τη Ρεάλ Μαδρίτης και στη συνέχεια «άδειοι» πλέον από ενέργεια ηττήθηκαν εύκολα από την Παρτιζάν. Σε αυτά τα ματς δεν αγωνίστηκε ο Κέντρικ Ναν κι αυτό -παρά τις «κορώνες» των «ειδικών»- παίζει τεράστιο ρόλο, καθώς ο Αμερικανός είναι ο καλύτερος -αν όχι ο καλύτερος στους τρεις καλύτερους σίγουρα- παίκτης της Ευρώπης.

Δεν έχει μεγάλη σημασία να αναλυθεί τι συνέβη σε κάθε αγώνα ξεχωριστά, διότι πολύ απλά το «τριφύλλι» ήταν άρτιο τακτικά στο παιχνίδι με τους Μαδριλένους και κόντρα στους Σέρβους δεν είχε άλλη βενζίνη στο ρεζερβουάρ του. Κι αυτό συμβαίνει διότι σταθερά οι παίκτες που έρχονται από τον πάγκο κι αποτελούν το δεύτερο ροτέισον, δεν προσφέρουν σχεδόν τίποτα.

Βέβαια η κριτική όλων σταθερά κατευθύνεται στον Εργκίν Αταμάν, διότι ο άνθρωπος που βοήθησε τον Παναθηναϊκό να επιστρέψει στην κορυφή της Ευρώπης μετά από 13 χρόνια, δέχεται διαρκώς «λιθοβολισμούς» για ό,τι κι αν συμβαίνει. Για την ιστορία, με όλα όσα κάνουν στο παρκέ οι αναπληρωματικοί, όταν τους δίνει την ευκαιρία, ο ίδιος δικαιώνεται απόλυτα και όχι εκείνοι που «φώναζαν» ότι δεν τους χρησιμοποιούσε.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι «πράσινοι»... φωνάζουν με την εικόνα τους ότι χρειάζονται ενίσχυση κι απομένει ένα εικοσαήμερο προκειμένου να προσθέσουν στο ρόστερ τους παίκτη ή παίκτες οι οποίοι θα βοηθήσουν στη λύση κάποιων από τα προβλήματα που υπάρχουν.

Φαίνεται ορισμένες φορές ότι υπάρχει η θέληση μόνο για μεταγραφές παικτών με «βαριά» ονόματα και βιογραφικά, όμως δεν θα ήταν κακό να τσεκαριστεί και μία διαφορετική κατεύθυνση. Δεν είναι όλα «άσπρο ή μαύρο». Το κενό στο «4» είναι σημαντικό και πρέπει να καλυφθεί, το ίδιο και στο «5». Αν από το ΝΒΑ δεν έχει προκύψει κάτι καλό, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να γίνει κίνηση για αθλητή.

Στη σούμα της εβδομάδας πάντως ήταν πολύ σημαντικό για τον Παναθηναϊκό ότι εφόσον έμελλε να πάρει ένα από τα δύο παιχνίδια, κατόρθωσε να «λυγίσει» τη Ρεάλ Μαδρίτης, διότι πιθανή ήττα θα του κόστιζε και σε ενδεχόμενες ισοβαθμίες των δύο ομάδων, αν κι ακόμα υπάρχουν πάρα πολλές (12) αγωνιστικές για να παιχτούν.

ΥΓ. Συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους φίλους του Θανάση Σκουρτόπουλου. Είχα την τύχη να τον γνωρίσω πριν από επτά χρόνια σε μία συνέντευξη και αμέσως καταλάβαινε κάποιος την «πάστα» του συγκεκριμένου ανθρώπου. Δεν θα ξεχαστεί ποτέ από τον κόσμο του μπάσκετ και όχι μόνο.

Το άρθρο Ο Παναθηναϊκός «φωνάζει» για ενίσχυση εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

"Τους καλούς παίρνει ο Θεός κοντά του", λένε. Υπάρχουν φορές που το λένε από συνήθεια. Και υπάρχουν και άλλες που σκέφτεσαι, γιατί δε μπορείς να μιλήσεις να αρθρώσεις λέξη, ότι δε μπορεί τόσο καλούς να τους φυλάει τέτοιο ριζικό. Να σαν τη σημερινή, κακή ώρα, που έφυγε για πάντα από κοντά μας ο Θανάσης Σκουρτόπουλος. Στην άλλη άκρη της γης, μακριά από τους δικούς του ανθρώπους. Θα μου πεις, θα άλλαζε κάτι αν δεν ξύπναγε στο σπίτι του; Οχι, το δράμα ίδιο θα ήταν, αλλά να, τέτοιες ώρες σκέφτεσαι διάφορα.

Δεν ήταν ο Θανάσης για να είναι μόνος του, σε καμία στιγμή. Γιατί ήταν ένα παιδί έξω καρδιά, ένας αγνός, αληθινός, κανονικός άνθρωπος. Δούλεψε, πέρασε την επετηρίδα των προπονητών, δεν είχε "άκρες", ανέβηκε με το σπαθί του, πέρασε δύσκολα, έφτασε να ζήσει και μεγάλες στιγμές. Προπόνησε τους καλύτερους του σπορ στη χώρα, έχοντας το τιμόνι της Εθνικής ανδρών, με δεν "ψήλωσε" ποτέ, δεν άλλαξε. Πάντα ο Θανάσης ήταν, με τους φίλους του, με την πλάκα του, με τις αυθόρμητες αντιδράσεις του.

Το "φτιασίδωμα" δεν του πήγαινε του Θανάση και δεν το επιχείρησε ποτέ. Δεν είχε image makers, κομμωτές και ράφτες, δεν πρόβαρε στους καθρέφτες, δεν ακολουθούσε τις τάσεις που άλλαζαν με τις εποχές και ενίοτε αποτελούσαν πασαπόρτια για δουλειές. Ο Θανάσης ήταν, που έπειθε με το λόγο του και με τη δουλειά του. 

Ισως αν είχε μπει σε αυτό το σύστημα να μη δεχόταν επιθέσεις ισοπέδωσης στη θητεία του στην Εθνική Ανδρών. Σε αυτήν που "κολύμπησε" πρώτος στη νέα πραγματικότητα των παράθυρων και προκρίθηκε όπου κι αν διεκδίκησε. Ο Σκουρτόπουλος πήγε την Εθνική στα μεγάλα ραντεβού, κόντρα σε ένα κάρο αντιξοότητες, μα αντιμετωπιζόταν από πολλούς σαν... κατά λάθος προπονητής. Αλλά είπαμε, δεν είχε "κύκλο", δεν είχε "στρατό", ήταν ο Θανάσης.

Αυτό το αποχαιρετιστήριο "σημείωμα" εννοείται ότι δεν θα ασχοληθεί  με τον προπονητή Θανάση. Το έχουν κάνει έτσι κι αλλιώς τόσοι και τόσοι κατά καιρούς, ειδικοί και "ειδικοί", μια γνώμη παραπάνω δεν προσφέρει κάτι. Είναι όμως ένα "αντίο" από καρδιάς σε έναν φίλο, ξέρω ότι τέτοιον με θεωρούσε. Σε έναν άνθρωπο που περπατήσαμε μαζί δρομάκια στο εξωτερικό και μιλήσαμε για τις οικογένειές μας, τα παιδιά μας, τις ανησυχίες μας. Που ήπιαμε τις μπύρες μας, που χαζολογήσαμε, που μοιραστήκαμε αγωνίες, που δώσαμε γνώμες και συμβουλές, που ξέραμε ότι όλα αυτά ήταν από καρδιάς και τίποτα "δήθεν".

Η επαφή αραίωσε αλλά δε χάθηκε και όταν η δουλειά έφερε τον Θανάση στη μακρινή Μογγολία. Γελάγαμε αν θα πεταχτεί για καφέ στην Ιαπωνία να βρει τον Κώτση, έλεγε για τη... δροσιά του -20 και βγάλε, έλεγε ότι είχε ηρεμήσει με πολλά, μα ήταν ζόρι η απόσταση.

Ο Θανάσης δεν ήταν "άνιωθος" άνθρωπος, το άλλο άκρο ήταν. Είχε συναισθήματα που δεν τα έκρυβε ποτέ, γιατί δεν τον ένοιαζε να είναι "καθωσπρέπει", να μην... τσαλακωθεί. Ο Θανάσης πήγαινε στη Δάφνη Δαφνίου και έκανε όνειρα γι' αυτήν, έβγανε για τον καφέ του και το κρασάκι του στο Χαϊδάρι, "φώναζε" που δεν στήναμε καμια σύναξη το τιμ της Εθνικής, παρακολουθούσε όλη την ελληνική πραγματικότητα και όχι μόνο τα "ψηλά" επειδή τα έφτασε αυτά. 

Ο Θανάσης είχε μια μεγάλη καρδιά. Και τα 'φερε έτσι η ζωή, αυτή να τον προδώσει. Χύθηκαν δάκρυα πολλά σήμερα, όσοι ήξεραν τον Θανάση δε μπορούσαν να μείνουν αδιάφοροι ή να αντιδράσουν τυπικά στο μαύρο μαντάτο. Μα η φωτογραφία του σε αυτό το γραπτό "αντίο", συνειδητά δε θα γκριζαριστεί. Θα είναι με χρώμα, γιατί ο Θανάσης έβαζε χρώμα στην παρέα, ήταν χαρά και αυθορμητισμός και έτσι θα τον θυμόμαστε για πάντα. 

Στο καλό. Κουράγιο μόνο στους δικούς σου. Είναι τεράστιο το κενό. Οπως ήταν το αυθόρμητο χαμόγελό σου.

Το άρθρο Αντίο, είναι τεράστιο το κενό, όπως ήταν το χαμόγελό σου εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.

Ο Δημήτρης Ρήγας γράφει για την ήττα του Παναθηναϊκού από την Μπάγερν Μονάχου στη Βαυαρία και την υπερβολική κριτική στον Εργκίν Αταμάν η οποία αγγίζει τα όρια της... ισοπέδωσης.

Οι «πράσινοι» δεν αρέσκονται να ψάχνουν δικαιολογίες όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, ακόμα κι όταν αυτές είναι υπαρκτές και οφθαλμοφανείς για όσους δεν έχουν εμπάθεια. Ο Τζέριαν Γκραντ δεν το έκανε χθες (15/1) το βράδυ μετά την ήττα τους.

Η βασική αιτία που οδήγησε το «τριφύλλι» στο αποτυχημένο αποτέλεσμα ήταν το γεγονός ότι ενώ διατηρούσε το προβάδισμα και τον έλεγχο για τριάντα λεπτά, δεν κατόρθωσε να ξεφύγει και να τελειώσει την υπόθεση. Επέτρεψε στους αντιπάλους του να ελπίζουν και στο τέλος όχι απλά το πίστεψαν αλλά έβαλαν και τα μεγάλα σουτ που χρειάζονταν για να πάρουν τη νίκη, ρίχνοντας την ελληνική ομάδα στο 13-9, ρεκόρ που δεν το λες και καταστροφικό, αν και παρουσιάζεται έτσι από μεγάλη μερίδα.

Το ροτέισον ήταν μικρό αλλά όπως συμβαίνει πάντοτε, οι καλύτεροι παίκτες είναι αυτοί που δεν παίζουν σε μία ήττα. Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι η κριτική έχει φτάσει σε σημείο ισοπέδωσης.

Φυσικά αυτά απέχουν άρδην από την πραγματικότητα, για μία σειρά από λόγους. Ο πρώτος βέβαια και πιο βασικός είναι ότι ο Εργκίν Αταμάν έχει οδηγήσει τις τέσσερις από τις πέντε τελευταίες σεζόν την ομάδα που προπονούσε μέχρι το Final 4 και στις τρεις περιπτώσεις πήρε και το τρόπαιο.

Μία άλλη εξήγηση η οποία ισχύει για όλους τους προπονητές, όλων των αθλημάτων και όλων των επιπέδων, είναι ότι μόνο εκείνοι βλέπουν καθημερινά τους παίκτες και την ομάδα τους και μετά καλούνται να αποφασίσουν ποιους θα χρησιμοποιήσουν και ποιους θα εμπιστευτούν. Όταν κάποιος λοιπόν αναρωτιέται για ποιο λόγο δεν έπαιξε ο τάδε ή ο δείνα αθλητής, θα πρέπει να έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του ότι ο κόουτς έχει τους λόγους του και ξέρει περισσότερα από τον ίδιο.

Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι ο Τούρκος προπονητής -και όλοι οι συνάδελφοί του- δεν κάνουν λάθη, δεν έχουν εμμονές και δεν υπάρχουν -πολλές- φορές που άθελά τους, δεν παίρνουν τις καλύτερες αποφάσεις. Ωστόσο ο χειρότερος προπονητής του κόσμου ξέρει περισσότερα από τον καλύτερο δημοσιογράφο -ή οπαδό- στον πλανήτη.

Η στοχοποίηση του Εργκίν Αταμάν δεν μοιάζει να είναι τόσο τυχαία όσο νομίζουν οι περισσότεροι και παράλληλα παρασύρει και πολύ κόσμο ο οποίος μπαίνει στο... τρυπάκι. Τουλάχιστον μέχρι τον αγώνα με τη Βίρτους Μπολόνια, η εικόνα του γηπέδου στην είσοδο του άλλοτε κόουτς της Εφές, με την εικόνα των social media -γεμάτων σχόλια από απρόσωπα και ψεύτικα προφίλ- ήταν δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι.

Όλα αυτά γράφονται διότι δεν γίνονται μόνο στο μπάσκετ αλλά γενικότερα στη ζωή πλέον. Είναι εντελώς διαφορετικό το κλίμα που υπάρχει στο Facebook και στο Χ για γεγονότα και καταστάσεις, σε σχέση με την πραγματικότητα.

Εν κατακλείδι, όπως και κάθε άλλος προπονητής, έτσι και ο Αταμάν φέρει σοβαρή ευθύνη για τη χθεσινή ήττα -βέβαια θα πρέπει να πιστώνονται και τα credits στις νίκες και όχι να... κερδίζουν οι παίκτες μόνοι τους- αλλά και γενικότερα για τα αρνητικά αποτελέσματα. Αυτό θα έπρεπε να ισχύει για όλους, έστω κι αν φανερά δεν συμβαίνει για άγνωστους λόγους και ορισμένοι δεν φταίνε ποτέ. Ακόμα όμως και στην κριτική πρέπει να υπάρχει αξιοπρέπεια. Και για κάποιους φαντάζει άγνωστη λέξη.

Το άρθρο Παναθηναϊκός: Άλλο η κριτική και άλλο η ισοπέδωση του Αταμάν εμφανίστηκε πρώτα στο Basketa.gr.