Από το Λονδίνο, στην επιστροφή στην κορυφή: 13 χρόνια δρόμος (vids+pics)

Κεφάλαιο πρώτο: Από το θαύμα του Λονδίνου, στην ομάδα που έμαθε να επιστρέφει (2013-2017)

Το 2013 ήταν η κορυφή. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας, στην πρώτη του χρονιά ως head coach του Ολυμπιακού, πήρε τη σκυτάλη από τον Ντούσαν Ίβκοβιτς και όχι μόνο δεν άφησε την ομάδα να χάσει τον δρόμο της, αλλά την οδήγησε ξανά στην κορυφή της Ευρώπης. Το back to back στο Λονδίνο απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης έγραψε ιστορία και έβαλε τον Ολυμπιακό σε ένα κλειστό club δυναστειών της EuroLeague.

Η συνέχεια δεν είχε άλλη κούπα, είχε όμως τη νοοτροπία του συλλόγου που ήξερε να επιστρέφει. Το 2015, με τον Γιάννη Σφαιρόπουλο πλέον στον πάγκο, ο Ολυμπιακός έφτασε ξανά στον τελικό της Μαδρίτης, αφήνοντας έξω στον ημιτελικό την πανίσχυρη ΤΣΣΚΑ, αλλά λύγισε απέναντι στη Ρεάλ. Δύο χρόνια αργότερα, το 2017 στην Κωνσταντινούπολη, ξανά με τον Σφαιρόπουλο στον πάγκο, βρέθηκε και πάλι στον τελικό, αυτή τη φορά απέναντι στη Φενέρ του Ομπράντοβιτς, χωρίς όμως να καταφέρει να ανέβει στην κορυφή.

Ήταν η εποχή του Βασίλη Σπανούλη, του «refuse to lose», μιας ομάδας που μπορεί να μην ήταν πάντα το φαβορί, αλλά έβρισκε τρόπο να είναι εκεί όταν όλα κρίνονταν.

Κεφάλαιο δεύτερο: Η πτώση, η ρήξη και η συνθήκη της Α2 (2018-2020)

Κάπου εκεί, όμως, ο κύκλος άρχισε να κλείνει. Ο Ολυμπιακός έχασε τη σταθερότητα που είχε χτίσει, η ομάδα γέρασε, οι ισορροπίες άλλαξαν και τα αποτελέσματα δεν ήταν πια τα ίδια.

Η ένταση με την ελληνική διαιτησία οδήγησε σε μια ιστορική ρήξη και τελικά στην απόφαση αποχώρησης από το ελληνικό πρωτάθλημα. Οι «ερυθρόλευκοι» βρέθηκαν στην Α2, σε μια συνθήκη πρωτόγνωρη για το μέγεθος του συλλόγου. Για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες, ο Ολυμπιακός έμοιαζε να έχει χάσει τον προσανατολισμό του.

Δεν ήταν απλώς μια αγωνιστική αποτυχία. Ήταν μια περίοδος εσωστρέφειας, αμφισβήτησης και βαθιάς μετάβασης, με τον σύλλογο να βρίσκεται πολύ μακριά από την ομάδα που κάποτε έπαιζε σε τελικούς Ευρωλίγκας.

Κεφάλαιο τρίτο: Η επιστροφή του Μπαρτζώκα και το χτίσιμο από την αρχή (2020-2022)

Η επιστροφή του Γιώργου Μπαρτζώκα στον πάγκο δεν έφερε άμεσα τίτλους. Έφερε όμως κάτι ίσως πιο σημαντικό: ταυτότητα.

Ο Ολυμπιακός άρχισε να χτίζεται ξανά από την αρχή. Με νέους ρόλους, με χημεία, με υπομονή και με μια ομάδα που ξαναβρήκε χαρακτήρα μέσα από το μπάσκετ της. Δεν ήταν ακόμη η ομάδα που θα σήκωνε κούπες, αλλά ήταν ξανά μια ομάδα που ήξερες τι ήθελε να παίξει και πώς ήθελε να κερδίσει.

Το 2022 ήρθε η πρώτη μεγάλη επιβεβαίωση. Ο Ολυμπιακός επέστρεψε σε Final Four μετά από χρόνια, χάνοντας στον ημιτελικό από την Αναντολού Εφές, αλλά στέλνοντας το μήνυμα πως είχε επιστρέψει στην κορυφαία σκηνή.

Κεφάλαιο τέταρτο: Η τελευταία πενταετία και η εμμονή με την κορυφή (2022-2026)

Από εκεί και μετά, ο Ολυμπιακός του Μπαρτζώκα έγινε κάτι περισσότερο από ανταγωνιστικός. Έγινε σταθερή δύναμη της EuroLeague.

Το 2023 έφτασε μέχρι τον τελικό του Κάουνας, έπαιξε ίσως το καλύτερο μπάσκετ στην Ευρώπη, αλλά είδε το τρόπαιο να χάνεται στο τελευταίο σουτ του Σέρχιο Γιουλ. Μια πληγή που έμεινε ανοιχτή.

Το 2024 και το 2025 βρέθηκε ξανά εκεί, πάντα κοντά, αλλά όχι στην κορυφή. Κι όμως, δεν διαλύθηκε. Δεν άλλαξε φιλοσοφία. Δεν γκρέμισε αυτό που έχτιζε.

Συνέχισε να επενδύει στην ίδια λογική. Στην ομάδα, στη χημεία, στο μπάσκετ του Μπαρτζώκα. Με διαφορετικά πρόσωπα, με επιστροφές, με νέους πρωταγωνιστές, αλλά με τον ίδιο στόχο.

Και τελικά, 13 χρόνια μετά το Λονδίνο, ο Ολυμπιακός ξαναβρήκε την κορυφή. Εξαφάνισε το φάντασμα του Κάουνας, έσβησε τη μνήμη του σουτ του Γιουλ απέναντι στη Ρεάλ και κατέκτησε το τέταρτο ευρωπαϊκό της ιστορίας του.

Πλέον, όμως, αυτό δεν μοιάζει με τέλος. Μοιάζει με αρχή. Με ένα νέο γήπεδο να έρχεται, με τον οργανισμό να μεγαλώνει ακόμη περισσότερο και με τον Ολυμπιακό να θέλει να χρησιμοποιήσει αυτή την επιτυχία όχι ως τελικό προορισμό, αλλά ως σκαλοπάτι για κάτι ακόμη μεγαλύτερο.