Ολυμπιακός: Διεκδικώντας τη λύτρωση στο άντρο του «αιωνίου» (vids)

Αυτή είναι… μέσες άκρες όλη η ιστορία για τον φετινό Ολυμπιακό. Με το Final Four να πραγματοποιείται στην έδρα του «αιωνίου» αντιπάλου και τις προηγούμενες τέσσερις απόπειρες στο μεγαλύτερο ραντεβού του ευρωπαϊκού μπάσκετ να μην είναι επιτυχημένες, οι «ερυθρόλευκοι» θεωρούν, ότι έχουν βρει το κορυφαίο μομέντουμ της ιστορίας τους για ένα ακόμη «πετράδι» στη συλλογή τους με τίτλους, που θα είναι ίσως και το πιο πολύτιμο.

Οι πρωταθλητές Ελλάδας ξεκίνησαν την χρονιά, ίσως αισθανόμενοι ότι βρίσκονται μπροστά σε μια… πολύ προσωπική αποστολή. Αυτή την αίσθηση άφηναν όλη τη σεζόν και δεν έμειναν παρά δύο «εμπόδια», για να πετύχουν τον απόλυτο στόχο, πρώτα αντιμετωπίζοντας την πρωταθλήτρια Ευρώπης Φενέρμπαχτσε του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους και, εφόσον περάσουν, μία εκ των δύο ισπανικών ομάδων του δεύτερου ημιτελικού.

Ο τρόπος, που πραγματοποιήθηκε δε η προετοιμασία για αυτό το Final Four και τα χαρακτηστικά μπλουζάκια, που υποδεικνύουν πως ο Ολυμπιακός είναι «Για πάντα ένας Θρύλος», στέλνουν τα δικά τους μηνύματα μπροστά σε μια από τις πιο μεγάλες προκλήσεις της ιστορίας του τμήματος μπάσκετ του συλλόγου. Όλοι αντιλαμβάνονται την αξία μιας κούπας στο σπίτι του Παναθηναϊκού και η επιθυμία είναι τέτοια, που μπορεί να… συμπαρασύρει τα πάντα.

«Δελφίνος» στο Final Four, φιλοδοξεί να γίνει «Βασιλιάς»

Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε την χρονιά με ορισμένα πρώτα δείγματα του τι μπορεί να κάνει το σύνολο του Γιώργου Μπαρτζώκα, αλλά και αρκετές δυσκολίες, όσο υπήρχαν συγκεκριμένα προβλήματα στο ρόστερ, που προέκυπταν είτε από παραλείψεις στο σχεδιασμό είτε από απουσίες βασικών παικτών, όπως είχε γίνει για ένα σημαντικό διάστημα με τον Τάισον Ουόρντ. Όταν, όμως, τα κομμάτια άρχισαν να συνδέονται, είτε με το να «γεμίσει» η περιφέρεια με πολλές επιλογές είτε με το να υπάρξει νέα διάσταση στο παιχνίδι κοντά στο καλάθι με την απόκτηση του Ταϊρίκ Τζόουνς, ενώ ο Ντόντα Χολ χαρακτηριστικά θα αναδεικνυόταν σε «X-Factor» της χρονιάς, με τον Εβάν Φουρνιέ να έρχεται από τον πάγκο να προσφέρει, όλα άλλαξαν για τους Πειραιώτες.

Η πορεία άρχισε να γίνεται… φρενήρης σε ορισμένα σημεία και, με τον καιρό να περνά, ο Ολυμπιακός άρχισε να αποδίδει αρκετές φορές σε ένα επίπεδο, που οι περισσότεροι δεν μπορούσαν καν να παρακολουθήσουν, παίζοντας σε σχεδόν απόλυτο βαθμό αυτό, που προσβεύει ο προπονητής του. Και πολύ περισσότερο, καταφέρνοντας τους «αστέρες» του να πειστούν να ακολουθήσουν σε αυτό τον τρόπο παιχνιδιού, αντιλαμβανόμενοι το τι χρειάζεται να κάνουν, για να έρθει η επιτυχία.

Το πρώτο μεγάλο «βήμα» έγινε με την πρόκριση στο Final Four, για την οποία ο Ολυμπιακός αναδελιχθηκε πρώτος και καλύτερος με ρεκόρ 26-12 σε 38 αγώνες, αφήνοντας κατά μία νίκη πίσω του τη Βαλένθια, η οποία με τη σειρά της κατέλαβε τη δεύτερη θέση. Μπροστά του μπορούσε να είχε προβάλει ακόμη και ο Παναθηναϊκός, όμως εκείνος επικράτησε της Μονακό και οι Μονεγάσκοι, κερδίζοντας με τη σειρά τους την Μπαρτσελόνα, αποτέλεσαν τον αντίπαλο των «ερυθρολεύκων», που φρόντισαν να βγάλουν… τις σκούπες, έχοντας πλέον την φιλοδοξία να καθίσουν στο «θρόνο» του «Βασιλιά» της Ευρώπης.

Με «όπλο» την ταυτότητα του προπονητή του

Από τη μέρα που επέστρεψε στον Ολυμπιακό, ο Γιώργος Μπαρτζώκας εμφανίστηκε σίγουρος, ότι η δική του ταυτότητα ως προπονητή θα συνδυαστεί με το πάθος του ιδίου και της διοίκησης για το σύλλογο. Κάτι τέτοιο επιβεβαιώθηκε, με την τελευταία εξαετία να είναι μια από τις κορυφαίες των Πειραιωτών, ιδίως εντός συνόρων, αν και είναι αλήθεια, ότι λείπει η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή διάκριση.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ωστόσο, ότι αν έχει βρεθεί ένα «βήμα» ορισμένες φορές από την κατάκτηση του ευρωπαϊκού τροπαίου, το οφείλει στον Έλληνα τεχνικό, ως τον πιο κατάλληλο να τον κατευθύνει, αποδεδειγμένα, μέχρι αυτό το σημείο. Το μόνο που λείπει, είναι η ολοκλήρωση της πορείας μέχρι την κατάκτηση του τίτλου και υπάρχει κάθε χρόνο όλο και περισσότερο η αισιοδοξία, ότι αυτό μπορεί να γίνει πραγματικότητα, με τον Ολυμπιακό να είναι πιο γεμάτος από ποτέ, από κάθε άποψη.

Δεν είναι μόνος πλήρης σε κάθε θέση και ικανός να υπηρετήσει σε πολλά είδη παιχνιδιού, καταφέρνοντας να πάρει πολλά και από τον πάγκο του. Είναι και η ικανότητα, που τελικά έδειξε να έχει ο Γιώργος Μπαρτζώκας να πείσει τους «αστέρες», που ήρθαν την τελευταία διετία, ιδιαίτερα τους Σάσα Βεζένκοφ και Εβάν Φουρνιέ, να υπηρετήσουν ένα συγκεκριμένο ρόλο στο παρκέ, ιδιαίτερα όταν ο δεύτερος δεν ξεκινά τα παιχνίδια και αυτός ο ρόλος ανατέθηκε στον Τάιλερ Ντόρσεϊ, που φρόντισε προσωπικά για την προσωπική του αναγέννηση, ενώ ο Νίκολα Μιλουτίνοφ δέχθηκε να μοιραστεί χρόνο με τους Τζόουνς-Χολ και ο Κώστας Παπανικολάου να παραχωρήσει χώρο στον Ουόρντ, ώστε να δείξει πόσο σημαντικό «εργαλείο» είναι ατα χέρια του προπονητή του.

Αυτοί είναι μόνο… μερικοί παίκτες κιόλας, που έχουν τη δική τους θέση στις επιλογές του Μπαρτζώκα και τη γνωρίζουν άριστα, με άπαντες τους υπόλοιπους, ξεκινώντας από τον Ουόκαπ στην περιφέρεια και φτάνοντας στους ψηλούς, να ακολουθούν σαν σε «στρατιωτική» πειθαρχία το πλάνο, που έχει οδηγήσει τον Ολυμπιακό μέχρι αυτό το σημείο. Πρέπει να φανεί, βέβαια, πόσο θα υπηρετηθεί σε παιχνίδια, σαν αυτά του Final Four, όπου από μόνο του δε μετρά και μπαίνουν άλλοι παράγοντες, όπως οι προσωπικότητες και η επιθυμία.

Και ξανά… MVP

Ο Ολυμπιακός, όπως αναφέρθηκε μόλις, έχει πολλούς πρωταγωνιστές στην φετινή σεζόν. Είναι συγκλονιστικό, όμως, το πώς ο Σάσα Βεζένκοφ κάνει τα πάντα να φαίνονται τόσο απλά. Ο πολυτιμότερος παίκτης της φετινής Ευρωλίγκα παίρνει χωρίς αμφιβολία πανάξια αυτό τον τίτλο από τον Κέντρικ Ναν, τον προκάτοχό του, μετρώντας κατά μέσο όρο 19.2 πόντους με 6.5 ριμπάουντ ανά αγώνα και φτάνοντας πολλές φορές σε νούμερο, που εντυπωσιάζουν, καθώς το κάνει ακόμη κι όταν δε βρίσκεται… σε τέλεια βραδιά.

Αυτή τη βραδιά, βέβαια, χρειάζεται όπως και πολλοί άλλοι, πρώτα απέναντι στην Φενέρ και ύστερα, εφόσον έρθει η πρόκριση, στον τελικό. Ακόμη μένει «χαραγμένη» η συνομιλία του Σπανούλη με τον Φουρνιέ, μετά την «ερυθρόλευκη» ήττα από τη Μονακό στο Άμπου Ντάμπι, ενώ και ο Τάιλερ Ντόρσεϊ θέλει επίσης να ολοκληρώσει την πορεία της ολικής του επαναφοράς, κατακτώντας έναν τίτλο.

Ο Σάσα Βεζένκοφ, όμως, καλείται να δείξει, ότι ένα προσωπικό βραβείο και μια ομαδική επιτυχημένη πορεία έως το τέλος της διαδρομής, δεν είναι… αρκετά και χρειάζεται να δοθεί από ηγέτες, όπως εκείνος, μια ακόμη μικρή «ώθηση» για την κατάκτηση και την απόλυτη λύτρωση για πολλούς, όπως φαίνεται. Κι αν αυτό συμβεί με τις συνθήκες, που αναφέραμε νωρίτερα, θα πρόκειται για μια μοναδική ιστορία θριάμβου για πολλούς.