Ο Δημήτρης Ατζολιδάκης μίλησε στο Basketa.gr για την κατάκτηση του πρωταθλήματος με τον Παναθηναϊκό στο μπάσκετ με αμαξίδιο, την καθημερινή προσπάθεια των αθλητών ΑμεΑ, τη στήριξη του συλλόγου, την Ευρώπη και την ανάγκη να αλλάξει ο τρόπος που αντιμετωπίζεται ο αθλητισμός αναπηρίας στην Ελλάδα.
Ο Παναθηναϊκός επέστρεψε στην κορυφή του ελληνικού μπάσκετ με αμαξίδιο, κατακτώντας το πρωτάθλημα Ελλάδας μετά τη νίκη στον τελικό του Final Four στο Μεσολόγγι. Μία επιτυχία που ήρθε λίγες ημέρες μετά και από την πολύ καλή παρουσία των «πράσινων» στο EuroCup, εκεί όπου πραγματοποίησαν μία από τις καλύτερες ευρωπαϊκές τους πορείες.
«Ήταν μια στιγμή γεμάτη συγκίνηση. Όλη τη χρονιά δουλεύαμε πολύ καλά σαν ομάδα. Περάσαμε δυσκολίες και πιέσεις. Το να φοράς και να κρατάς τη φανέλα του Παναθηναϊκού καθημερινά είναι μεγάλο βάρος και μεγάλη ευθύνη. Όταν ήρθε η στιγμή της κατάκτησης, νιώσαμε τεράστια χαρά και περηφάνια».
«Ο Παναθηναϊκός για μένα είναι μια αγκαλιά»
Ο ίδιος στάθηκε αρκετές φορές στο πόσο σημαντικός είναι ο σύλλογος για εκείνον, χαρακτηρίζοντας τον Παναθηναϊκό ως κάτι πολύ περισσότερο από μία ομάδα.
«Ο Παναθηναϊκός για μένα είναι μια αγκαλιά. Ένα μέρος που βρήκα τον εαυτό μου. Είναι μια ιδέα ολόκληρη, ένα σωματείο γεμάτο ιστορία. Ο Παναθηναϊκός για μένα είναι τα πάντα».
Παράλληλα, αναφέρθηκε στη στήριξη που υπάρχει γύρω από το τμήμα ΑμεΑ.
«Ο ανθρώπινος παράγοντας βοηθάει πάρα πολύ. Οι άνθρωποι του Παναθηναϊκού είναι πάντα δίπλα μας. Ακόμα και όταν υπάρχουν δυσκολίες ή ελλείψεις, προσπαθούν να καλύψουν ό,τι χρειαζόμαστε».
Η φετινή επιτυχία είχε ακόμη μεγαλύτερη σημασία, καθώς ήρθε έναν χρόνο μετά την περσινή απώλεια του πρωταθλήματος. Όπως εξηγεί, εκείνη η αποτυχία πείσμωσε την ομάδα.
«Παρότι χάσαμε πέρυσι το τρόπαιο, το πήραμε τελείως ανάποδα. Δεν μας χώρισε, μας πείσμωσε. Πιστεύαμε στις δυνατότητές μας και αυτό μας έκανε να δουλέψουμε πιο σκληρά για τον Παναθηναϊκό, για το Τριφύλλι, για το σύμβολο».
Το Final Four και η δικαίωση των κόπων
Στο μυαλό του έχει μείνει έντονα και η ατμόσφαιρα του Final Four.
«Αυτό που μου έμεινε περισσότερο ήταν το πάθος της ομάδας και το πόσο θέλαμε το τρόπαιο. Είχαμε τον κόσμο δίπλα μας και με τη φωνή του μας έδινε δύναμη. Το τελευταίο σφύριγμα ήταν το ωραιότερο σφύριγμα που έχω ακούσει ποτέ».
Το πρωτάθλημα, όπως λέει, αποτελεί δικαίωση για όλες τις δυσκολίες που έχει περάσει.
«Αυτό το πρωτάθλημα είναι η ανταμοιβή των κόπων μου. Είναι ένα βραβείο για όλα όσα έχω περάσει».
Μίλησε και για το πώς μπήκε το μπάσκετ με αμαξίδιο στη ζωή του, μετά το τροχαίο ατύχημα που είχε το 2006 σε ηλικία 16 ετών, όταν υπέστη τραυματισμό στον νωτιαίο μυελό.
«Από εκεί και πέρα αγωνίζομαι καθημερινά. Αγωνίζομαι και στη ζωή καθημερινά».
Το μπάσκετ, όπως λέει, μπήκε τυχαία στη ζωή του.
«Ήμουν με έναν φίλο μου στην παραλία και μου είπε “γιατί δεν το δοκιμάζεις;”. Το δοκίμασα και κόλλησα».
Αυτό που τον κράτησε ήταν η κοινωνικοποίηση, η πειθαρχία και η αλλαγή που είδε στον εαυτό του.
«Μου αρέσει η πειθαρχία, η προπόνηση, η ένταση. Είδα το σώμα μου και τη φυσική μου κατάσταση να αλλάζουν. Ο αθλητισμός μπορεί να σου αλλάξει όλη σου τη ζωή, όπως έκανε και σε εμένα».
Ένα άθλημα πολύ πιο απαιτητικό απ’ όσο φαίνεται
Ο ίδιος θέλησε να εξηγήσει και τις απαιτήσεις του μπάσκετ με αμαξίδιο, τονίζοντας πως ο κόσμος πολλές φορές δεν αντιλαμβάνεται πόσο δύσκολο και απαιτητικό είναι το άθλημα.
«Είναι ένα πολύ γρήγορο και δυναμικό άθλημα, με δυνατές επαφές και υψηλό ρυθμό. Χρειάζεται μεγάλη τεχνική γιατί πρέπει να διαχειρίζεσαι ταυτόχρονα το αμαξίδιο και την μπάλα. Θέλει φυσική κατάσταση, ψυχική δύναμη και μεγάλη συγκέντρωση. Είναι πολύ πιο απαιτητικό απ’ όσο φαντάζεται ο κόσμος».
Παράλληλα, κάλεσε τον κόσμο να γνωρίσει καλύτερα το άθλημα και να βρεθεί δίπλα στις ομάδες.
«Για να καταλάβεις πραγματικά πόσο ωραίο και απαιτητικό είναι το μπάσκετ με αμαξίδιο, πρέπει να έρθεις να το δεις από κοντά. Μόλις παρακολουθήσεις έναν αγώνα, καταλαβαίνεις αμέσως πόση δουλειά και πόση προσπάθεια υπάρχει πίσω από όλο αυτό».
«Θέλουμε να μας βλέπουν ως αθλητές»
Έστειλε επίσης ένα ξεκάθαρο μήνυμα για το πώς αντιμετωπίζονται οι αθλητές με αναπηρία στην Ελλάδα.
«Έχουμε κουραστεί με την καραμέλα του ήρωα. Θέλουμε να μας βλέπουν ως αθλητές και όχι ως ήρωες της ζωής. Δεν βλέπουν τον αγώνα, βλέπουν πρώτα την αναπηρία».
Και συνέχισε:
«Αθλούμαστε, πρωταγωνιστούμε, παίρνουμε πρωταθλήματα, κάνουμε πέντε ώρες προπόνηση, βάρη, θεραπείες και ταξίδια. Η αθλητική μας προσπάθεια πολλές φορές καλύπτεται από τον μανδύα της αναπηρίας».
Αναφέρθηκε και στις μεγάλες διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
«Στην Ευρώπη υπάρχουν ακαδημίες και junior κατηγορίες. Τα παιδιά μαθαίνουν από μικρά να παίζουν μπάσκετ με αμαξίδιο. Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ακόμα οι υποδομές που χρειάζονται».
Παράλληλα, στάθηκε και στο οικονομικό κομμάτι του αθλήματος.
«Προπονούμαστε σαν επαγγελματίες, αλλά δεν είναι επαγγελματικό. Είναι πολύ δύσκολο να ζήσει κάποιος μόνο από αυτό. Στο εξωτερικό τα πράγματα είναι τελείως διαφορετικά».
Αναφερόμενος στην ευρωπαϊκή πορεία της ομάδας, στάθηκε ιδιαίτερα στη στήριξη που υπήρξε από τον Παναθηναϊκό και τον κόσμο του συλλόγου, τονίζοντας πως η ομάδα ταξιδεύει ουσιαστικά χάρη στη βοήθεια και την οργάνωση του ίδιου του συλλόγου, καθώς δεν υπάρχει ουσιαστική οικονομική στήριξη από την ΟΣΕΚΑ.
«Ο Παναθηναϊκός καλύπτει όλα τα έξοδα για να μπορούμε να ταξιδεύουμε και να εκπροσωπούμε την ομάδα στην Ευρώπη. Ο κόσμος ταξιδεύει μαζί μας και μας στηρίζει παντού. Από πλευράς ΟΣΕΚΑ δεν υπάρχει κάποια ουσιαστική βοήθεια πέρα από μία προώθηση στα social media. Η στήριξη που έχουμε προέρχεται κυρίως από τον Παναθηναϊκό και τον κόσμο του»
Η στήριξη του κόσμου και το όνειρο για το νταμπλ
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στη στήριξη που έχει το τμήμα από τον κόσμο του Παναθηναϊκού αλλά και από τους αθλητές της πρώτης ομάδας μπάσκετ, με τους Ματίας Λεσόρ και Χουάντσο Ερνανγκόμεθ να έχουν παρακολουθήσει από κοντά αγώνες της ομάδας.
«Ήταν πολύ ωραία στιγμή να κάνεις προπόνηση με έναν αθλητή όπως ο Ματίας Λεσόρ. Αυτό που κρατάμε περισσότερο είναι ο σεβασμός και η στήριξη από όλο το σωματείο».
Για το μέλλον, ο στόχος είναι ξεκάθαρος. Περισσότερες ομάδες, μεγαλύτερη ανάπτυξη για το άθλημα και ακόμη περισσότερες επιτυχίες.
«Θέλω το μπάσκετ με αμαξίδιο να δυναμώσει. Να υπάρχουν νέες γενιές, νέες ομάδες και περισσότερη προβολή. Στόχος μας για του χρόνου είναι να πάρουμε το νταμπλ και θα κάνουμε τα πάντα για να το πετύχουμε».
Κλείνοντας, έστειλε το δικό του μήνυμα στον κόσμο του Παναθηναϊκού.
«Θα είμαστε πάντα εκεί για να ιδρώνουμε τη φανέλα, για το σήμα και για όλα όσα πρεσβεύει ο σύλλογος. Ευχαριστούμε για τον σεβασμό και την αγάπη που μας δείχνουν».
