Ο Ραφαήλ Αλαγάς γράφει στο Basketa.gr για τα απόνερα του αποκλεισμού του Παναθηναϊκού στην Ευρωλίγκα, αφήνοντας λίγο χρόνο για μια πιο ψύχραιμη ματιά και εξηγώντας τους πραγματικούς λόγους, που ο Εργκίν Αταμάν βρίσκεται μόνος του στο επίκεντρο της προσοχής.
Για να είμαστε σαφείς σχετικά με τον τίτλο. Ο Εργκίν Αταμάν σαφέστατα έχει ευθύνες, και πολύ μεγάλες μάλιστα, για την φετινή παταγώδη αποτυχία του Παναθηναϊκού να περάσει στο Final Four της Ευρωλίγκα, και δικαίως θα απομακρυνθεί, εφόσον αυτό συμβεί. Πολλές φορές, ειδικά στα κείμενα του ειδικότερου σε θέματα των «πρασίνων», Δημήτρη Ρήγα, είχαν επισημανθεί, τόσο στο σχεδιασμό όσο και στη διαχείριση του υλικού στη διάρκεια της σεζόν, επομένως αυτό το κείμενο δε θα κάνει κάποιον πολύ σοφότερο ως προς αυτό το ζήτημα.
Ο Τούρκος τεχνικός, βέβαια, έκανε κι ένα διπλό λάθος ακόμη πέρα από τα αγωνιστικά. Ακολούθησε σε μεγάλο βαθμό μια λογική... κατατρεγμού του «τριφυλλιού» και τοποθετήσεων ανωτερότητας έναντι των αντιπάλων σε μεγαλύτερο βαθμό, από όσο χρειαζόταν, ενώ σε πολλές περιπτώσεις άφηνε την αίσθηση, ότι αποτελεί μια «ιερή αγελάδα» που δεν πρέπει να αγγίζεται, ή να κριτικάρεται. Αυτό μπορεί άνετα να συμβαίνει στην Εφές, που μέχρι τα δύο ευρωπαϊκά της με τον Αταμάν στον πάγκο δεν είχε κανένα ειδικό βάρος, και ουσιαστικά ούτε τώρα έχει, αλλά θα τον γράφει για πάντα στα βιβλία της ιστορίας της. Ο Παναθηναϊκός, όμως, είναι ο πιο επιτυχημένος οργανισμός των τελευταίων 30 ετών στην Ευρώπη, ήταν σπουδαίος πριν από τον (κάθε) Αταμάν, και θα συνεχίσει να είναι μετά τον (κάθε) Αταμάν.
Κάτι τέτοιο, όμως, ισχύει για όλους ως προς το μέγεθος ενός συλλόγου, όπως ο Παναθηναϊκός και πάντοτε πρέπει να γίνεται αντιληπτό. Από τα υψηλότερα πατώματα στο σύλλογο μέχρι τους αθλητές. Όταν δε γίνεται αντιληπτό, και ταυτόχρονα υπάρχει αυτό το «εκρηκτικό» μείγμα ψύχωσης με την νίκη και ταυτόχρονης αίσθησης, ότι άπαντες «κυνηγούν» το σύλλογο, τότε απομακρύνεται ο προσανατολισμός από κάθε στόχο.
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι και εδώ. Δε λέμε, ότι δε συνέβη τίποτα από όσα κατήγγειλε ο Παναθηναϊκός όλη την χρονιά. Και η διαιτησία, πράγματι, δεν ήταν φιλική μαζί του. Έπρεπε να περάσουμε σχεδόν τέσσερα παιχνίδια σε συνολικό χρόνο, από το τελευταίο φάουλ που είχε πάρει ο Κέντρικ Ναν στη σειρά με τη Βαλένθια μέχρι το επόμενο στο Game 5. Κάτι διόλου φυσιολογικό, που όμως δεν μπορεί να πείσει κανέναν, ότι η συγκεκριμένη ομάδα άξιζε την πρόκριση στο Final Four, ή κάτι παραπάνω από την 7η θέση στην κανονική περίοδο, αν το δούμε με ψύχραιμη ματιά.
Όλα αυτά οφείλονται και σε όσα είπαμε στην αρχή για το σχεδιασμό, τη διαχείριση του υλικού και τις κατά καιρούς «κορώνες», που πολλές φορές ακούγονταν από τον Εργκίν Αταμάν. Το φαιδρό της κατάστασης, όμως, είναι ότι όλα αυτά επισημαίνονται μετά τον αποκλεισμό από τη Βαλένθια, με άπαντες σχεδόν πλέον να απευθύνουν ένα «βαρύ κατηγορώ» στον προπονητή της ομάδας για πράγματα, που ήταν γνωστά από τη μέρα, που ήρθε στον Παναθηναϊκό.
Τον Εργκίν Αταμάν δε θα τον μάθουμε τώρα, τον γνωρίζουν όσοι παρακολουθούν μπάσκετ εδώ και πάνω από τρεις δεκαετίες. Και για τα «ξεσπάσματά» του στον πάγκο, και για τις δηλώσεις του που πάντοτε προξενούν τουλάχιστον ενδιαφέρον, και για το γεγονός ότι πάντοτε... βγάζει στη σέντρα τους παίκτες του σε κακή εμφάνιση, ακόμη και για το αγωνιστικό του πλάνο, που σε μεγάλο βαθμό βασίζεται στο ταλέντο του αθλητή, κάτι που αποτελεί επίσης μια προπονητική προσέγγιση και φιλοσοφία.
Ο Παναθηναϊκός, ακριβώς αυτή την προσέγγιση και φιλοσοφία, σε συνδυασμό με την προσωπικότητα και την ικανότητά του να κερδίζουν, διάλεξε όταν τον προσλάμβανε. Και δικαιώθηκε, όταν το 2024 πρόσθεσε το έβδομο αστέρι στην φανέλα του. Το να χρησιμοποιούμε στην αποτυχία του, δηλαδή, ως επιχείρημα όσα γνωρίζουμε πως κάνει... σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του, που έχει και σπουδαίες επιτυχίες αλλά και «τρανταχτές» αποτυχίες, περισσότερο μοιάζει με διαδικασία να βρεθεί «αποδιοπομπαίος τράγος» παρά με προσπάθεια να γίνει εποικοδομητική κριτική για το τι πήγε στραβά.
Κάθε άνθρωπος, άλλωστε, έχει τα θετικά και τα αρνητικά του και με αυτά τον «παντρεύεσαι». Το να... ξυπνάς μια μέρα και να ισχυρίζεσαι, ότι ξαφνικά δε σου αρέσουν τα αρνητικά του, δε σε βοηθά να αντιμετωπίσεις σοβαρά μια κατάσταση ούτε και κερδίζουν την αξιοπιστία τα επιχειρήματά σου, όταν βασίζονται σε πράγματα, που γνώριζες εξαρχής. Οι υψωμένες γροθιές του Αταμάν ήταν πωρωτικές, δηλαδή, στο 7ο ευρωπαϊκό και τα «ξεσπάσματά» του για τη διαιτησία έδειχναν υπεράσπιση της ομάδας, ενώ όταν συμβαίνει το ίδιο ακριβώς στην αποτυχία, φταίει ξαφνικά η συμπεριφορά του;
Ο Παναθηναϊκός, λοιπόν, γνώριζε τι «αγόραζε» με τον Αταμάν, με τα καλά και τα κακά του, και δεν μπορεί όλα αυτά να γίνονται αντικείμενο σοβαρής συζήτησης. Περισσότερο νόημα θα είχε να συζητηθεί το γιατί γίνονταν τα... στραβά μάτια νωρίτερα, παρά να επισημαίνονται τώρα οι πρακτικές του, μετά από μια αποτυχία, αποπροσανατολίζοντας την αληθινή διάσταση των ευθυνών σε όλες τις πλευρές. Αλλά κι αυτό δεν είναι το αντικείμενο συζήτησης για τους «πράσινους».
Η σεζόν, άλλωστε, δεν έχει ολοκληρωθεί. Υπάρχει και το πρωτάθλημα, που είναι ένας βασικότατος στόχος, με την αρχή μάλιστα να γίνεται σε λίγο (15/5, 19:00) με τη Μύκονο στα playoffs. Υπάρχει μια αίσθηση... αλά 2017, όπου μετά από μια μεγάλη αποτυχία, το «τριφύλλι» κατάφερε να ανασυγκροτηθεί και να σηκώσει το τρόπαιο σχεδόν ανέλπιστα, όπως ξεκινούσε, κόντρα στον Ολυμπιακό, που και τότε είχε περάσει στο Final Four. Οι συνθήκες είναι διαφορετικές, βέβαια, γιατί τότε ο προπονητής προστατεύτηκε κι έπαιξε κομβικό ρόλο στην ανασύνταξη, κάτι που μάλλον είναι «χλωμό» να γίνει τώρα. Σε αυτή την περίπτωση, είναι η προσωπικότητα των αθλητών που θα τον διαδραματίσει...
