Ο Δημήτρης Ρήγας γράφει στο Basketa.gr για την ήττα του Παναθηναϊκού από τη Βαλένθια και τον αποκλεισμό από το Final 4 της Ευρωλίγκας.
Η σεζόν ολοκληρώθηκε στην Ευρώπη για τους «πράσινους» και προφανώς είναι απόλυτα αρνητικό το πρόσημο, από τη στιγμή που δεν μπόρεσαν να φτάσουν στο Final 4 που θα διεξαχθεί στο γήπεδό τους. Αυτό είναι κάτι που δεν χωράει αμφιβολία.
Παράλληλα ο τρόπος με τον οποίο συνέβη αυτό, ήταν ο χειρότερος δυνατός, καθώς έκαναν δύο «μπρέικ» στα ισάριθμα πρώτα παιχνίδια στην Ισπανία και στη συνέχεια όχι απλώς δεν έκλεισαν τη σειρά μπροστά στο κοινό τους, αλλά ήταν αδικαιολόγητα χαλαροί στον τρίτο αγώνα κι έδωσαν δικαιώματα.
Πλέον τα πράγματα στο Game 5 είχαν γίνει από δύσκολα έως αδύνατα. Η αλήθεια είναι ότι στο παρκέ ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε υπερβολικά αγχωμένος στο μεγαλύτερο μέρος του ματς και «πνιγμένος» από το τεράστιο «πρέπει» που συνόδευε την προσπάθειά του.
Όπως γίνεται αντιληπτό οι ευθύνες βαραίνουν τους πάντες και δεν πρέπει να μείνει κανείς έξω από το κάδρο, καθώς σ' έναν οργανισμό όπως είναι οι ομάδες του κορυφαίου επιπέδου, δεν νοείται να φταίνε απλά συγκεκριμένοι άνθρωποι και ουδείς άλλος.
Κι αυτό ισχύει από τη διοίκηση μέχρι το τελευταίο μέλος του τεχνικού επιτελείου και φυσικά τους παίκτες οι οποίοι ήταν κατώτεροι των περιστάσεων στην τελευταία αναμέτρηση κι επέτρεψαν στη Βαλένθια να προκριθεί εκείνη σε Final 4 για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Το πρόβλημα της διαιτησίας από την οποία έχει πολλά παράπονα το «τριφύλλι»... βαραίνει αυτούς οι οποίοι οφείλουν να προστατεύσουν την ομάδα και την επένδυσή τους για να εξασφαλίσουν την ισονομία, κάτι που δεν συνέβη και το μαρτυρούν οι αριθμοί.
Φυσικά υπάρχει ακόμα το πρωτάθλημα που δεν έχει κριθεί, με τον Ολυμπιακό να είναι το απόλυτο φαβορί, έστω κι αν θα επιβαρυνθεί ψυχολογικά και πνευματικά από τη συμμετοχή του στο Final 4, αν και πρόκειται για ένα ευχάριστο γεγονός για κάθε ομάδα που δίνει εκεί το «παρών».
Στο τέλος της ημέρας πάντως ο Παναθηναϊκός οφείλει να κάνει την αυτοκριτική του, να δει τι έφταιξε και να προχωρήσει παρακάτω, καθώς η ζωή δεν τελειώνει σε μία αθλητική σεζόν και ειδικά όταν πρόκειται για την πιο επιτυχημένη ομάδα του ελληνικού αθλητισμού.
ΥΓ. Όπως φαίνεται η... λυσσαλέα μάχη που δίνεται εδώ και πάρα πολλούς μήνες για να αποχωρήσει ο Εργκίν Αταμάν θα κερδηθεί, καθώς μεταξύ άλλων πέρα από βασικός υπεύθυνος, είναι κι εύκολος στόχος. Ωστόσο πραγματικά είναι απορίας άξιο πως ορισμένοι θεωρούν ότι ο -με μεγάλη διαφορά- κορυφαίος προπονητής της τελευταίας δεκαετίας θα αντικατασταθεί επάξια. Η πρόβλεψή μας είναι ότι ο διάδοχός του θα είναι πάρα πολύ δύσκολο να τα πάει καλύτερα. Διότι αρκετοί παίζουν καλό μπάσκετ, λίγοι όμως είναι πραγματικοί νικητές.
ΥΓ2. Πώς το είχε πει κάποτε ο Φραγκίσκος Αλβέρτης; «Στις χαρές και στις λύπες μαζί».
