Ο Δημήτρης Ρήγας γράφει για την πικρή ήττα της ΑΕΚ από τη Ρίτας Βίλνιους στον τελικό του Basketball Champions League.
Η καλύτερη ομάδα της φετινής διοργάνωσης ήταν η Ένωση. Αυτό δεν αποτελεί «καραμέλα» για να μειωθεί η λύπη των πικραμένων φίλων της. Είναι μία πραγματικότητα η οποία αποδείχθηκε στο παρκέ ακόμα και στον τελικό, έστω κι αν αυτός τελείωσε με θριαμβευτές τους «μαυροκόκκινους».
Για τρία δεκάλεπτα οι «κιτρινόμαυροι» τα έκαναν όλα πάρα πολύ καλά. Το παιχνίδι θύμιζε τον ημιτελικό με τη Μάλαγα και πλέον άπαντες ήταν πεπεισμένοι ότι είχε έρθει η ώρα της επιστροφής στην κορυφή του BCL μετά το 2018. Και ξαφνικά όλα έγιναν «θολά».
Η αλήθεια είναι πως σίγουρα όταν χάνεις διαφορά 18 πόντων στο τελευταίο δεκάλεπτο ενός τελικού -ή κι ενός αγώνα γενικότερα-, πρέπει να έχεις τάσεις μπασκετικής «αυτοκτονίας» και ευθύνονται όλοι γι' αυτό. Μία άλλη αλήθεια είναι ότι οι διαιτητές στις ανατροπές που γίνονται συνήθως επιτρέπουν στις ομάδες που είναι πίσω στο σκορ, να παίζουν πιο σκληρά στο όριο του φάουλ και να μένουν συχνά ατιμώρητες. Μοναδική πραγματικά κραυγαλέα φάση ένα αντικανονικό κόψιμο που είναι απορίας άξιο πως δεν μέτρησε το καλάθι, με την μπάλα να έχει βρει καθαρά στο ταμπλό.
Το κακό για την ομάδα του Ντράγκαν Σάκοτα είναι ότι από τα 85 αγωνιστικά λεπτά που έπαιξε στο Final 4, έχασε την πνευματική της διαύγεια για ένα 15λεπτο συνολικά κι αυτό της κόστισε.
Ας δούμε όμως τα πράγματα και λίγο από την αντίθετη πλευρά. Αν ήταν η ΑΕΚ εκείνη που είχε κάνει την τεράστια ανατροπή τότε τι θα γράφαμε και τι θα λέγαμε όλοι; Μα φυσικά ότι ήταν μυθική η προσπάθειά της, επική κλπ. Το ίδιο ισχύει και τώρα. Το μεγαλύτερο credit για τους Λιθουανούς είναι ότι δεν τα παράτησαν. Μία ομάδα των 90 πόντων κατά μέσο όρο ανά παιχνίδι στο BCL, είχε πετύχει 45 στο 30'. Ε και; Αυτό το ψυχρό τους στιλ, αυτή η... μανία να συνεχίζουν να παίζουν στο στιλ τους και ό,τι γίνει. Δικαιώθηκαν και τελικά άξιζαν την κούπα απόλυτα διότι το πίστεψαν έως το φινάλε και στην παράταση είχαν πλέον το μομέντουμ και «χτύπησαν» μέσα στη ρακέτα.
Σίγουρα είναι κρίμα για όλη την τεράστια προσπάθεια της ΑΕΚ η οποία έφτασε στην πηγή και δεν ήπιε νερό, πετώντας στο καλάθι των αχρήστων μία σπουδαία σεζόν στην οποία άξιζε να τερματίσει στην κορυφή κι αυτός ήταν ο στόχος. Τίποτα όμως δεν τελειώνει πριν την κόρνα της λήξης.
Το πρόσημο θα ήταν αναμφίβολα θετικό για τους «κιτρινόμαυρους» αν δεν είχε επέλθει η κατάρρευση. Αν δεν είχαν χάσει το μυαλό τους και δεν είχαν επιτρέψει στη Ρίτας να επιστρέψει στη διεκδίκηση του τίτλου. Είναι κρίμα για τον παικταρά Τζέιμς Νάναλι, για τον MVP Φρανκ Μπάρτλεϊ και για όλα τα μέλη της ομάδας.
Τίποτα όμως δεν τελειώνει εδώ για μία ομάδα που διαρκώς τα τελευταία χρόνια βελτιώνεται και δυναμώνει. Που έχει σταθεροποιηθεί σ' ένα πολύ καλό επίπεδο και προσπαθεί με μπασκετικές κινήσεις να γίνεται καλύτερη. Τα δύσκολα είναι για τους δυνατούς και θα πρέπει και του χρόνου να είναι εκεί, για να έρθει πλέον η σειρά της.
