Η ΝΕ Μεγαρίδος και ο Παπάγου είναι οι δύο πρώτες ομάδες που εξασφάλισαν τη συμμετοχή τους στο Final Four της Elite League, με το πλάνο τους να δικαιώνεται με εμφατικό τρόπο, στέλνοντας ένα δικό τους μήνυμα, εκπροσωπώντας όσους συλλόγους το υπηρετούν σταθερά στην κατηγορία.
Ήταν το 2023, όταν ο Πανερυθραϊκός του Δημήτρη Χουχουλή κατάφερνε να πετύχει κάτι, που έμοιαζε πολύ δύσκολο να επαναληφθεί. Στην πρώτη χρονιά εφαρμογής του κανονισμού των δύο ξένων στην Elite League, κατάφερε με ένα αμιγώς ελληνικό ρόστερ, με κατά βάση νεαρούς και εξελίξιμους αθλητές, να φτάσει στο Final Four της Elite League κι ένα «βήμα» από την άνοδο, στον ιστορικό για το σύλλογο ημιτελικό με το Μαρούσι, δείχνοντας ένα διαφορετικό δρόμο.
Την ίδια στιγμή, φυσικά, αρκετές ακόμη ομάδες ακολουθούσαν ίδια ή παρόμοια λογική, με περισσότερους, λιγότερους, ή και κανέναν ξένο και δύο εξ αυτών κατάφεραν, με πίστη σε ένα συγκεκριμένο πλάνο, εκπονημένο από ανθρώπους που έχουν πλέον συνδεθεί με τους συλλόγους, να δικαιωθούν και να φτάσουν πλέον δύο «βήματα» από την απόλυτη καταξίωση. Η ΝΕ Μεγαρίδος του Γιώργου Μάνταλου και ο Παπάγου του Φώτη Καρακώστα έχουν ήδη πετύχει απόλυτα και μπροστά τους, πια, βρίσκεται το απόλυτο όνειρο. Εδώ που έχουν φτάσει, άλλωστε, μόνο τυχαίο δεν είναι.
Η απογοήτευση που «γέννησε» τις ευκαιρίες
Η ΝΕ Μεγαρίδος βρίσκεται την τελευταία τετραετία στην Elite League και εξαρχής θέλησε να δημιουργήσει αίσθηση, καταφέρνοντας «βήμα» προς «βήμα» να αποτελέσει μια από τις ισχυρές της δυνάμεις. Η ομάδα της Δυτικής Αττικής, που έχει πραγματοποιήσει μια «παραμυθένια» πορεία από τα πρωταθλήματα της ΕΣΚΑΝΑ, έφτασε μέχρι σχεδόν στο κατώφλι της GBL, κατακτώντας πέρυσι και το UNICEF Trophy, με σταθερό σημείο αναφοράς τον Γιώργο Μάνταλο, που αποτελεί επί της ουσίας και την ταυτότητα αυτού του συλλόγου.
Είναι αλήθεια, όμως, ότι πέρυσι η ομάδα βρέθηκε και σε ένα σημείο καμπής. Η διπλή αποτυχία στο Final Four της Elite League για την άνοδο, έχοντας κάνει μια σημαντική επένδυση, έφερε σκέψη και προβληματισμό, όμως η αντίδραση ήταν... ακαριαία και πολύ νωρίς ο σύλλογος αποφάσισε να πορευτεί με κατά κύριο λόγο νεαρούς Έλληνες αθλητές, δίνοντάς τους την ευκαιρία να αποδείξουν την αξία τους σε ένα υψηλό επίπεδο.
Οι αναποδιές, μάλιστα, δεν έλειψαν με κυριότερη τον πολύ σοβαρό τραυματισμό ενός εκ των εμπειρότερων, του Κώστα Ευστρατίου, που ως κορυφαίος «κλέφτης» της Elite League αποτελούσε «ακρογωνιαίο λίθο» του ρόστερ, που έφτιαχνε ο Γιώργος Μάνταλος, όμως άπαντες ανταποκρίθηκαν. Είναι ενδεικτική, άλλωστε, η ανάδειξη του Ντίνου Δενδρινού ως κορυφαίου νέου της κατηγορίας για αυτή τη σεζόν, ενώ και ο Άρης Σωτηρίου προχώρησε σπουδαίες επιδόσεις, δεσπόζοντας στη ρακέτα και όντας εκ των κορυφαίων σκόρερ, ενώ πολλοί ακόμη έκαναν το «βήμα» παραπάνω, που επιθυμούσε ο προπονητής τους.
Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τη σταθερή γενική φιλοσοφία ενός τεχνικού επιτελείου, του οποίου τα μέλη γνωρίζονται άριστα, ενώ έγινε και μια περαιτέρω αναβάθμιση το καλοκαίρι, εν τέλει οδηγούν στο συμπέρασμα, ότι μάλλον δεν πρέπει να δημιουργείται τόσο μεγάλη εντύπωση για την φοβερή πορεία της ΝΕ Μεγαρίδος. Αυτό που διαφέρει και προκαλεί αίσθηση, ουσιαστικά, είναι το πώς πέτυχε αυτή την φορά.
Οι «Στρατηγοί» πρώτα είναι... στρατιώτες
Κι αν για την ΝΕ Μεγαρίδος μιλήσαμε για πλήρη αλλαγή προσέγγισης, στον Παπάγου όλα... τα ίδια μένουν, για να χρησιμοποιήσουμε μισό το σχετικό τραγούδι, καθώς δεν υπάρχει απολύτως κανένας λόγος να αλλάξει κάτι. Η φιλοσοφία με την ανάδειξη αθλητών και τη συμπλήρωσή τους από «λαβράκια» σε επιλογές ξένων είναι σταθερή, ο προπονητής για να την υπηρετήσει υπάρχει και φέρνει αποτελέσματα, απλώς κάθε φορά γίνεται κι ένα παραπάνω «βήμα».
Ο Παπάγου πέρυσι, άλλωστε, είχε επίσης βρεθεί στο UNICEF Trophy, όταν και είχε αποκλειστεί από το Αιγάλεω στον ημιτελικό, και στο πρωτάθλημα κατάφερε να εξασφαλίσει για ακόμη μια φορά την παρουσία του για το επόμενο. Φέτος, όμως, είχε έρθει η ώρα για την περαιτέρω ανάδειξη αυτού του πλάνου υπό τον Φώτη Καρακώστα, πετυχαίνοντας με έναν τρόπο «εκκωφαντικό».
Με ένα ακόμη σύνολο αποτελούμενο από αθλητές, που είχαν μεν παραστάσεις στην κατηγορία, αλλά πρώτη φορά επί της ουσίας έπαιρναν το ρόλο του πρωταγωνιστή, και δύο ξένους που αποτέλεσαν σημαντικά στηρίγματα, όπως οι Τζάρετ Άντερτον και Κέιλεμπ Σκοτ, η ομάδα των Βορείων προαστίων όχι μόνο... γκάζωσε όταν ήταν πια πλήρης, κάτι που επεσήμανε πολλές φορές ο προπονητής της, αλλά τελείωσε τη δουλειά απέναντι σε μια ομάδα με εντελώς διαφορετική κατεύθυνση, όπως η ΑΓΕΧ.
Ο Παπάγου, κάπως έτσι, ενίσχυσε ακόμη περισσότερο αυτό, που ανέδειξε η ΝΕΜ, με τις δύο νεανικές ομάδες να δείχνουν εμφατικά, ότι ένα τέτοιο πλάνο όχι απλά μπορεί να στηριχθεί στην Elite League, αλλά μπορεί, ως παράδειγμα στο μέλλον του αθλήματος, να φέρει και μέρες δόξας...
