Ο Ραφαήλ Αλαγάς γράφει στο Basketa.gr για τις εκ νέου υπερβάσεις των «Δικεφάλων», που για δεύτερη σερί χρονιά θα διεκδικήσουν μια κούπα, εκφράζοντας και μια ευχή να μην είναι αυτό το γεγονός κάτι προσωρινό, εξηγώντας το λόγο που η άνοδός τους είναι το καλύτερο νέο για το ελληνικό μπάσκετ.
Εδώ και μια 20ετία επί της ουσίας, η συζήτηση στο ελληνικό μπάσκετ έχει μείνει ίδια. Τι μπορεί να γίνει, για να χαρούμε κάτι το διαφορετικό και επιτέλους να υπάρξει κάποιος, που θα... σπάσει το δίπολο των «αιωνίων», που μπορεί να μας έχει προσφέρει συγκινήσεις και ανά στιγμές «απογείωση» του αθλήματος στην χώρα μας, αλλά παράλληλα φέρνει μονοτονία, η οποία εκφράζεται αρκετές φορές από μια τοξικότητα, που κανέναν υγιή φίλαθλο δεν εκφράζει;
Για να φτάσουμε εκεί χρειάζεται αρκετός δρόμος ακόμη, βέβαια, και να δούμε ένα πρωτάθλημα πραγματικά ανταγωνιστικό. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι ο ανταγωνισμός πρωτίστως αφορά τους διεκδικητές του τίτλου και όχι το... ποιος θα γλιτώσει πιο γρήγορα την κατηγορία. Εσχάτως, όμως, η κινητικότητα πέραν των δύο μεγαλύτερων συλλόγων είναι τέτοια, που μπορεί να προσφέρει αισιοδοξία, αν σκεφτούμε και το τα τελευταία ευρωπαϊκά επιτεύγματα.
Μέσα σε λίγες μέρες, ο ΠΑΟΚ πέρασε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στους τελικούς του FIBA Europe Cup και η ΑΕΚ προκρίθηκε στο Final Four του BCL. Θα πει κανείς, φυσικά, ότι το επίπεδο των διοργανώσεων και των ίδιων των ομάδων δε συγκρίνεται με τους «αιωνίους» και την επιδίωξη κορυφής στην Ευρωλίγκα, όμως και πάλι οι «Δικέφαλοι» κατάφεραν με τον τρόπο τους να δώσουν διαφορετικό «χρώμα» στη σεζόν αυτήν, όπως το είχε κάνει πάλι η Ένωση το 2018, κατακτώντας τότε Κύπελλο και BCL.
Η διαφορά, όμως, είναι ότι αυτές τις στιγμές δεν τις χρειαζόμαστε σαν... σφηνάκι που για λίγο θα αλλάξει τη γεύση στον ουρανίσκο μας, μπροστά στη σταθερή, ίδια, βαρετή ίσως με τόσο μεγάλο όγκο παιχνιδιών μεταξύ τους, κατανάλωση της κόντρας των «αιωνίων». Κανείς δεν είπε, φυσικά, να βρεθούν πίσω από τους υπόλοιπους αντιπάλους ή να... φρενάρουν. Απεναντίας, οι άλλες ομάδες είναι εκείνες, που πρέπει να επιδιώξουν να βρεθούν στο ίδιο επίπεδο και ο ΠΑΟΚ μοιάζει να το επιχειρεί, προσπαθώντας ήδη να μπει στην Ευρωλίγκα με την επένδυση του Τέλη Μυστακίδη.
Τις ομάδες πέραν των «αιωνίων», βέβαια, δεν τις «ώθησε» σε μια ανοδική πορεία με αντίστοιχες επενδύσεις η επιτυχία των δύο μεγάλων, αλλά ο ανταγωνισμός μεταξύ τους. Όταν βλέπεις, για παράδειγμα, ότι ο συμπολίτης με περισσότερους τίτλους βρίσκει έναν αξιόπιστο επενδυτή από το εξωτερικό, με σημαντική προοπτική να ζήσει σπουδαίες μέρες στο μέλλον κι ας μη βιάζεται, θέλεις να κάνεις κι εσύ το δικό σου «βήμα», ενδεχομένως και άλμα, για να τον προλάβεις. Όταν είσαι, επίσης, μια ομάδα που τους βλέπεις όλους αυτούς να ισχυροποιούνται, ενώ ήδη βρίσκεσαι σε ένα πολύ καλό επίπεδο, θα κάνεις τις αγωνιστικές σου υπερβάσεις και θα φτάσεις ακόμη και σε σημείο να αποκλείσεις τον οικοδεσπότη ενός Final Four.
Η αντίδραση, δηλαδή, είναι «αλυσιδωτή» και τα τεκταινόμενα της φετινής χρονιάς έδωσαν, πράγματι, κίνητρο στις ομάδες μετά τους «αιωνίους» να επιδιώξουν κάτι καλύτερο, γεγονός που τις έκανε ακόμη πιο ανταγωνιστικές και απέναντι στους δύο μεγάλους, όπως έκανε ανταγωνιστικές και τις υπόλοιπες ομάδες του πρωταθλήματος, με αποτέλεσμα ένα καλύτερο προϊόν από προηγούμενα χρόνια. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν πρέπει να επαρκεί και άπαντες θέλουν να δουν αυτούς τους συλλόγους, που επιπλέον διαθέτουν την ιστορία και τη λαϊκή βάση, να προχωρούν ένα «βήμα» πιο πέρα και να διεκδικούν στα ίσια τις ίδιες επιτυχίες με τους δύο κορυφαίους εκπροσώπους μας.
Όλο αυτό, μόνο καλό θα έκανε και η μπασκετική καθημερινότητα θα γίνει πιο ενδιαφέρουσα, πιο ωραία. Η ευχή, λοιπόν, είναι να μην είναι αυτό κάτι πρόσκαιρο και να τους δοθεί η ευκαιρία, να πετάξουν ψηλά, γιατί τα οφέλη θα είναι πολύπλευρα...
