Σε έναν τελικό που κουβαλάει ιστορία, μνήμες και έντονο συμβολισμό, ο Αθηναϊκός επιστρέφει στη μεγάλη ευρωπαϊκή σκηνή με στόχο να ξαναγράψει το όνομά του στην κορυφή. Δεκαπέντε χρόνια μετά το έπος του 2010, η ομάδα του Βύρωνα βρίσκεται ξανά ένα βήμα πριν από την κορυφή, σε μια σύγκρουση που μοιάζει να ενώνει παρελθόν και παρόν με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο.
Μια συγκυρία που μοιάζει βγαλμένη από σενάριο, ο Αθηναϊκός επιστρέφει σε ευρωπαϊκό τελικό και μαζί του επιστρέφουν μνήμες από τη μεγαλύτερη στιγμή στην ιστορία του ελληνικού γυναικείου μπάσκετ. Το 2010, η ομάδα του Βύρωνα κατέκτησε το EuroCup Women και πέτυχε κάτι που παραμένει μέχρι σήμερα μοναδικό: έγινε η πρώτη και μοναδική ελληνική ομάδα που σήκωσε ευρωπαϊκό τρόπαιο στη διοργάνωση. Και σαν να το θέλει η ίδια η ιστορία, στον δρόμο της βρίσκεται τώρα η Μερσίν, μια ομάδα που μέχρι προσφάτως καθοδηγούσε ο άνθρωπος που υπέγραψε εκείνο το έπος, ο Τζώρτζης Δικαιουλάκος.
Ο Αθηναϊκός του 2010 δεν ήταν απλώς μια επιτυχημένη ομάδα, αλλά ένα καλοδουλεμένο σύνολο με ξεκάθαρη ταυτότητα και απόλυτη ισορροπία.
Η ομάδα που έγραψε ιστορία…
Ο Δικαιουλάκος κατάφερε να «δέσει» έναν ισχυρό ελληνικό κορμό με παίκτριες υψηλού επιπέδου από το εξωτερικό, δημιουργώντας μια ομάδα που λειτουργούσε σαν ένα σώμα μέσα στο παρκέ. Η Κάντις Ουίγκινς αποτέλεσε την επιθετική αιχμή και την πρώτη σκόρερ της ομάδας στη διοργάνωση, ενώ η Ρουθ Ράιλι κυριάρχησε στη ρακέτα με την εμπειρία και την ποιότητά της. Δίπλα τους, η Δήμητρα Καλέντζου οργάνωνε το παιχνίδι με ηρεμία και καθαρό μυαλό, η Λολίτα Λύμουρα έδινε ενέργεια και αμυντική ένταση, ενώ η Όλγα Χατζηνικολάου πρόσφερε σκορ και πάθος σε κρίσιμα σημεία. Ήταν μια ομάδα χωρίς αδυναμίες, όπου κάθε παίκτρια ήξερε ακριβώς τον ρόλο της.
Η πορεία προς την κορυφή
Η πορεία προς την κορυφή στο EuroCup Women 2009–10 μόνο εύκολη δεν ήταν. Ο Αθηναϊκός χρειάστηκε να ξεπεράσει δυνατούς αντιπάλους και να αποδείξει σε κάθε φάση ότι μπορούσε να σταθεί απέναντι σε ομάδες με μεγαλύτερα budgets και εμπειρία. Το αποκορύφωμα ήρθε στους τελικούς απέναντι στη ρωσική Ναντέζντα Όρενμπουργκ, μια από τις ισχυρότερες ομάδες της εποχής. Στον πρώτο τελικό, μέσα στη Ρωσία, ο Αθηναϊκός πέτυχε μια σπουδαία νίκη με 65-57, βάζοντας τις βάσεις για την κατάκτηση. Στον επαναληπτικό στην Ελλάδα, η ήττα με 57-53 δεν ήταν αρκετή για να στερήσει το τρόπαιο, καθώς η ελληνική ομάδα διατήρησε τη διαφορά και πανηγύρισε έναν ιστορικό τίτλο.
Η επιτυχία εκείνη δεν ήταν απλώς μια μεγάλη νίκη, αλλά ένα πραγματικό μπασκετικό θαύμα. Σε μια εποχή που το ελληνικό γυναικείο μπάσκετ δεν διέθετε τα οικονομικά μέσα των ευρωπαϊκών «μεγαθηρίων», ο Αθηναϊκός κατάφερε να φτάσει στην κορυφή μέσα από την ομαδικότητα, την πειθαρχία και την πίστη στο πλάνο. Δεν στηρίχθηκε σε ένα μόνο αστέρι, αλλά σε μια συλλογική προσπάθεια που απέδειξε ότι το σύνολο μπορεί να ξεπεράσει κάθε εμπόδιο.
Και το πιο εντυπωσιακό είναι πως το 2010 δεν αποτέλεσε μια απλή αναλαμπή. Ο Αθηναϊκός εκείνης της περιόδου εξελίχθηκε σε μια πραγματική δυναστεία στο ελληνικό μπάσκετ, κατακτώντας συνεχόμενα πρωταθλήματα και κύπελλα και δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό σερί νικών που τον καθιέρωσε ως την κορυφαία ομάδα της εποχής του.
Σήμερα, με τον Αθηναϊκό ξανά σε ευρωπαϊκό τελικό, το παρελθόν συναντά το παρόν με έναν σχεδόν κινηματογραφικό τρόπο. Απέναντι βρίσκεται η Μερσίν, μια ομάδα που μέχρι πρόσφατα είχε στον πάγκο της τον Τζώρτζης Δικαιουλάκος, τον άνθρωπο που οδήγησε τον Αθηναϊκό στην κορυφή της Ευρώπης. Η σύμπτωση αυτή δίνει μια ξεχωριστή διάσταση στον τελικό, σαν να κλείνει ένας κύκλος ή σαν να ανοίγει ένας καινούργιος.
Δεκαέξι χρόνια μετά, ο Αθηναϊκός υπό τις οδηγίες της τεράστιας Στέλλας Καλτσίδου έχει την ευκαιρία να ξαναγράψει ιστορία. Και αν το 2010 απέδειξε κάτι, είναι πως όταν αυτή η ομάδα πιστεύει, μπορεί να φτάσει μέχρι το τέλος. Γιατί κάποιες ιστορίες δεν τελειώνουν ποτέ· απλώς περιμένουν τη στιγμή να ειπωθούν ξανά.
