Ο Τζώρτζης Δικαιουλάκος στο Basketagr για τη "μάχη" του Αθηναϊκού απέναντι στη Μερσίν στον διπλό τελικό του EuroCup Women. Ο πολύπειρος Έλληνας τεχνικός μίλησε για την πορεία της ομάδας του Βύρωνα και ανέλυσε την πρώην του ομάδα που διεκδικεί ευρωπαϊκό τρόπαιο.
Η Μερσίν χτίστηκε με στόχο να πρωταγωνιστήσει στο EuroCup Women και εμπιστεύτηκε έμπειρες αθλήτριες με πρωταγωνιστικές παραστάσεις στην Ευρώπη. Τα "κλειδιά", όμως, δόθηκαν στον Τζώρτζη Δικαιουλάκο, ο οποίος καθοδήγησε την τουρκική ομάδα μέχρι τα προημιτελικά, έπειτα από την πρόκριση απέναντι στον Παναθηναϊκό.
Ο καταξιωμένος Έλληνας τεχνικός έχει αφήσει το στίγμα του από το ξεκίνημα του 21ου αιώνα έως σήμερα και όπως όλα δείχνουν για πολύ καιρό ακόμα. Οι παραστάσεις και οι επιτυχίες του στο εξωτερικό τον αναδεικνύουν ως έναν ειδικό σε καταστάσεις όπου μια ομάδα ψάχνει τη "σπίθα" για να πρωταγωνιστήσει εντός κι εκτός συνόρων. Άλλωστε, ουκ ολίγες φορές έχει οδηγήσει ομάδες προς τις διακρίσεις. Σημείο αναφοράς επίσης αποτελεί η παρουσία του το 2010 στον Αθηναϊκό που κατέκτησε το τρόπαιο και φέτος η ομάδα το διεκδικεί για δεύτερη φορά στην ιστορία του.
Στην συνέντευξη που παραχώρησε στο Basketagr, εξηγεί τους λόγους που τον οδήγησαν στην αποχώρηση του από τη Μερσίν, αναλύει το ρόστερ της ομάδας και εξηγεί τα σημεία που θα κρίνουν σε μεγάλο βαθμό την πρωταθλήτρια ομάδα. Τέλος, δεν θα γινόταν να μην εκφράσει την άποψη του για το ελληνικό μπάσκετ γυναικών, ποια ταλέντα έχει ξεχωρίσει, πως βλέπει το εγγύς μέλλον και προς τα που βαδίζει η Εθνική ομάδα.
-Με την πρόκριση του Αθηναϊκού στον διπλό τελικό του EuroCup Γυναικών, “ξύπνησαν” μνήμες από τη δική σας κατάκτηση το 2010;
«Και ναι και όχι. Δεν θα το έλεγα νοσταλγία, περισσότερο το αίσθημα της χαράς για όλους τους ανθρώπους οι οποίοι είναι και γνωστοί και φίλοι μου. Μας συνδέει μία φιλία τόσο με τον κ. Χαρδαλιά, όσο και με τη Στέλλα Καλτσίδου, αλλά και με αρκετούς ανθρώπους του Αθηναϊκού. Το μεγαλύτερο αίσθημα που μου ήρθε ήταν της χαράς και ακόμα ως ένα unfinished job. Το να προκριθεί ο Αθηναϊκός στον διπλό τελικό είναι σίγουρα πολύ μεγάλη υπόθεση, δεν το συζητάω. Ήδη από μόνο του αποτελεί μια επιτυχία, αλλά δεν έχει τελειώσει ακόμα. Υπάρχει ένα στάδιο το οποίο πρέπει να εκπληρωθεί».
-Τη σειρά των ημιτελικών πως την αξιολογήσατε;
«Τη δυναμικότητα και των δύο ομάδων τη γνώριζα. Ήμουν σίγουρος ότι ο Αθηναϊκός είναι πάρα πολύ ανώτερος και ότι θα περάσει είτε με τον εύκολο είτε με τον δύσκολο τρόπο. Δεν ανησύχησα ούτε δευτερόλεπτο».
-Βλέπετε ομοιότητες στα δύο ρόστερ του Αθηναϊκού που έφτασαν τότε και τώρα στον τελικό;
«Όχι, αφενός έχει αλλάξει πολύ το μπάσκετ, αφετέρου εμείς στηριζόμασταν πάρα πολύ στις Ελληνίδες. Τότε έτσι ήταν το μπάσκετ. Είχαμε μόνο 3-4 ξένες ενώ τώρα ισχύει το αντίθετο. Αυτά που λέμε τώρα παίζουν ρόλο με την παγκοσμιοποίηση. Ακόμα και οι κοινοτικές και οι Αμερικανίδες νιώθουν σαν το σπίτι τους όπου παίζουν, εκεί που πατάνε».
-Πιστεύετε ότι οι προσωπικότητες και οι πρωτοβουλίες των παικτριών του Αθηναϊκού θα κρίνουν σε μεγάλο βαθμό το τρόπαιο;
«Νομίζω ναι, αλλά θα ήθελα να πιστεύω περισσότερο για το αντίθετο. Θεωρώ ότι η Μερσίν έχει περισσότερες προσωπικότητες, με παίκτριες που μπορούν να παίξουν πιο άνετα στο ένας εναντίον ενός ώστε να διαμορφώσουν τις καταστάσεις και να πάρουν το παιχνίδι στα χέρια τους. Ελπίζω να επικρατήσει περισσότερο το ομαδικό μπάσκετ που παίζει ο Αθηναϊκός. Όχι ότι η Μερσίν παίζει ατομικά, αλλά κακά τα ψέματα έχει αθλήτριες με περισσότερες περγαμηνές στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο μπάσκετ».
-Αν υπάρχει ένας άνθρωπος που ξέρει καλύτερα τη Μερσίν είστε εσείς. Κάντε μας μια ανάλυση της ομάδας, ποια είναι η φιλοσοφία της;
«Έχει ρόστερ που είναι δύο ταχυτήτων. Είναι η Βανλού, η Γιακούποβα που είναι μαζί με τη Γιουσκάιτε, η Γκάισελσοντερ και η Σβετοράιντε, πρώην παίκτρια του Αθηναικού. Αυτές αποτελούν την πρώτη ταχύτητα της ομάδας. Μπορούν να οδηγήσουν την ομάδα μέχρι το τρόπαιο. Στη δεύτερη κατηγορία, 2-3 επίπεδα πιο κάτω είναι οι Τουρκάλες. Δεν έχουν τις ίδιες ικανότητες με τις Ελληνίδες. Αυτό που θέλω να πω είναι ο Αθηναϊκός έχει μεγαλύτερο βάθος. Το first unit της Μερσίν, είναι πάρα πολύ καλό».
-Επομένως, εκεί πρέπει να δοθεί έμφαση;
«Ναι, ακριβώς. Σίγουρα πρέπει να περιορίσει αρκετά τις σκόρερ, αυτές που βάζουν πολλά καλάθια μόνες τους. Αυτές είναι και η Βανλού και η Γιουκσάιτε αλλά και μερικές ακόμα».
-Στον διπλό τελικό, με τη διαφορά πόντων να δίνει το τρόπαιο, τι είναι αυτό που παίζει τον μεγαλύτερο ρόλο;
«Το τέταρτο δεκάλεπτο. Μπορείς να κάνεις ό,τι θες στα πρώτα τρία. Η τελευταία περίοδος τα κρίνει όλα. Κυρίως η τελευταία περίοδος του πρώτου ματς. Βάζει τις βάσεις για πολλά πράγματα και το πως θα διαμορφωθεί το δεύτερο ματς. Εκτός φυσικά αν γίνουν πράγματα σπάνια, μπορεί να περπατάνε οι παίκτριες».
-Πείτε μας για το πώς ήρθε η ξαφνική αποχώρηση σας από τη Μερσίν, τι συνέβη;
«Έγινε μια παρόμοια κατάσταση που έζησα πριν περίπου οκτώ χρόνια, όταν ήμουν προπονητής για τελευταία φορά στη Φενέρμπαχτσε. Οι πρόεδροι των τουρκικών ομάδων έχουν μια τελείως διαφορετική νοοτροπία σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο θα έλεγα. Θέλουν να ελέγχουν αρκετά πράγματα. Μέχρι ένα σημείο μπορεί να υπάρξει διπλωματία. Μετά από αυτό το σημείο δεν μπορείς να ανεχτείς σαν προπονητής κάποια πράγματα. Προκειμένου και οι δυο μεριές να κρατήσουν την αξιοπρέπεια τους, καλύτερα να αποχωρήσω».
-Ποιες είναι οι αλλαγές που έχετε διαπιστώσει στο μπάσκετ γυναικών τα τελευταία χρόνια;
«Το μπάσκετ γενικά μεταλλάσσεται. Βλέπουμε ότι γίνεται πιο γρήγορο κάθε σεζόν. Επίσης, οι άμυνες γίνονται πιο πιεστικές και αναμφισβήτητα δεν υπάρχουν πολλά set plays όπως στο παρελθόν, είτε μιλάμε για ΝΒΑ ανδρών, είτε για EuroCup Γυναικών. Το μπάσκετ τώρα είναι περισσότερο αιφνιδιασμός, flow επιθέσεις. Το ρόστερ το εκπαιδεύουμε για κάτι ανάλογο, να παίζουν μόνες τους. Να βρίσκουν καταστάσεις μόνες τους μέσα από αιφνιδιασμό και το κατάλληλο spacing. Σε ορισμένες περιπτώσεις πρέπει να σημαδέψεις εσύ κάποια σημεία. Επομένως, το μπάσκετ είναι transition και σημάδια. Πλέον σουτάρουν και οι σέντερ».
-Αντιμετωπίσατε τον Παναθηναϊκό φέτος, πως αξιολογείτε τη φετινή του πορεία;
«Ο Παναθηναϊκός έκανε μια πολύ σοβαρή πορεία στο EuroCup. Δεν ξέρω αν θα μπορούσε να κάνει καλύτερη ή χειρότερη πορεία. Όσα παιχνίδια έπαιξε, τα έπαιξε με αξιοπρέπεια. Έκανε καλές νίκες, ειδικά εκτός έδρας. Νομίζω ότι στην έδρα του ηττήθηκε περισσότερες φορές. Μάλλον δεν ήταν τόσο προσεκτικοί ή τόσο έμπειροι όσο θα έπρεπε. Η γενική εικόνα ήταν πάρα πολύ καλή».
-Στους τελικούς της Α1 Γυναικών τι βλέπετε; Υπάρχει ξεκάθαρο φαβορί;
«Ο Αθηναϊκός έχει ξεφύγει, αλλά δεν μπορείς να το πεις αυτό σε τελικούς. Πάντα οι τελικοί θα είναι δύσκολοι, όσο καλύτερη είναι η μία ομάδα από την άλλη. Ο Παναθηναϊκός έχει πρόβλημα στο βάθος του πάγκου σε σειρά παιχνιδιών. Εάν λάβουμε υπόψιν μας τα δύο παιχνίδια μεταξύ τους στην κανονική διάρκεια που ήταν υψηλού θεάματος και επιπέδου, είμαι σίγουρος ότι κάτι ανάλογο θα δούμε και στους τελικούς».
-Πως βλέπετε την παρουσία της Εθνικής Γυναικών; Υπάρχουν βάσεις για μια μελλοντική διάκριση;
«Για μένα το θέμα δεν είναι μόνο τα μετάλλια. Πρέπει να είσαι ικανοποιημένος ότι η ομάδα χρόνο με τον χρόνο έχει ανοδική πορεία. Αυτό το έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Είχαμε ένα στραβοπάτημα στα παιχνίδια με την Κροατία, αλλά στραβοπατήματα έχουν όλες οι ομάδες. Αν διατηρηθεί η ίδια νοοτροπία πιστεύω ότι θα πάει καλά και θα συνεχίσει η Εθνική την ανοδική της πορεία. Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Το που μπορείς να φτάσεις δεν το ξέρει κανείς. Πάντως τα ταλέντα υπάρχουν, πάντα στην Ελλάδα υπήρχαν. Το θέμα είναι πως αξιοποιούνται από τους συλλόγους για το πώς μπορούν να προσφέρουν στην Εθνική ομάδα το μέγιστο».
-Υπάρχει κάποια Ελληνίδα αθλήτρια που έχετε ξεχωρίσει περισσότερο;
«Επειδή έχω επαφές με πολλούς προπονητές και GM από το WNBA και με ρωτάνε τη γνώμη μου, έχω δώσει αναμφισβήτητα την άποψη μου για τη Φασούλα. Η Μαριέλλα είναι παίκτρια που πρέπει να παίξει στο WNBA, έχει όλα τα προσόντα. Νομίζω ότι αν με ακούσουν, κάτι τέτοιο θα γίνει το επόμενο καλοκαίρι».
-Στην καριέρα σας εκτός Ελλάδος προπονητικά, η πρώτη παρουσία σας στη Σκίο αποτελεί τα καλύτερα σας χρόνια;
«Δεν ξέρω, γιατί εμένα πάντα ο στόχος μου ήταν η ομάδα να “σπάσει” το φράγμα που είχε τα προηγούμενα χρόνια και πάντα τα καταφέρναμε. Με τη Φενέρμπαχτσε πήγαμε μαζί Final Four και πήραμε μετάλλιο»
-Γενικά, το κατέχετε το να αναλαμβάνετε ομάδες και να τις πηγαίνετε ακόμα παραπέρα
«Αυτή είναι η δουλειά του προπονητή. Έτσι έγινε και στη Ρωσία με την Αρινμπούρκ. Και εκεί μπορώ να πω ότι ήταν από τα καλύτερα μου χρόνια. Η Σκιο δεν φανταζόταν καν να παίξει πλέι οφς και ξαφνικά πήγε και πήρε μετάλλιο. Η Ιταλία με δέχτηκε πάρα πολύ θερμά από την αρχή. Οι άνθρωποι έχουν περισσότερο δέσιμο και ομοιότητες με τους Έλληνες, σε σχέση με τους Ρώσσους ή τους Κινέζους (σσ γέλια). Από αυτή την άποψη, δεν ξέρω αν ήταν τα καλύτερα μου χρόνια αλλά πέρασα πολύ όμορφα. Δεν μπορώ να πω για κάτι συγκεκριμένο γιατί θα αδικούσα τα άλλα»
-Έχετε κάποιο προπονητικό απωθημένο;
«Απωθημένο έχει κάποιος συνήθως όταν τελειώνει η καριέρα του και δεν έχει πετύχει κάποια πράγματα που μπορούσε ή ήθελε. Εγώ δεν έχω αυτή τη λογική. Αυτά που δεν έχω πετύχει, δεν γινόταν να τα πετύχω. Έχω χρόνια μπροστά μου για πετύχω αυτά που πιστεύω ότι μπορώ».
Photo credits: FIBA & @Athinaikos WBC - Μπάσκετ Γυναικών
