Ο Ραφαήλ Αλαγάς γράφει στο Basketa.gr για την εμφατική απάντηση της Εθνικής στο Μαυροβούνιο και μέσα στην «καυτή» του έδρα, σε ένα αποτέλεσμα που για πολλούς λόγους, εκτός του μεγάλου «βήματος» πρόκρισης στο Παγκόσμιο Κύπελλο, χρειαζόταν να έρθει ακριβώς με αυτό τον τρόπο.
Καθένας στη ζωή του περνά περιόδους αμφιβολιών. Μπορεί να αμφιβάλλει για τον εαυτό του, μπορεί οι άλλοι να το κάνουν και να προκαλούν την αντίδρασή του. Η καλύτερη απάντηση είναι πάντα να δείξεις ποιος είναι το αφεντικό και να το κάνεις με έναν τρόπο εμφατικό, που δεν χωρά καμία αμφισβήτηση και αφήνει μια αίσθηση, ότι αποκαθιστάς την τάξη.
Αυτό ακριβώς έκανε και η Εθνική, που επανήλθε σε... εργοστασιακές ρυθμίσεις στην Ποντγκόριτσα, ύστερα από ένα μικρό «ταρακούνημα» στα Άνω Λιόσια, δείχνοντας ότι εκείνη ορίζει τη μοίρα της για ακόμη μια φορά, για να φτάσει μέχρι το Κατάρ το 2027. Ο Βασίλης Τολιόπουλος δεν μπορούσε να το πει πιο ξεκάθαρα, τονίζοντας στις δηλώσεις του, ότι η «γαλανόλευκη» ένιωσε την ανάγκη να αποδείξει στους Μαυροβούνιους, ποιος είναι καλύτερος.
Συμβαίνει απειράριθμες φορές αυτό στον αθλητισμό. Να αισθάνεσαι, δηλαδή, την ανάγκη να αποδείξεις ποιος είναι ο κυρίαρχος, ειδικά όταν μπορείς να το κάνεις και βρίσκοντας κάποια, έστω και ελάχιστη, αφορμή. Και η ήττα στα Άνω Λιόσια ήταν κάτι παραπάνω από... ελάχιστη αφορμή, για να βγει ο γνώριμος χαρακτήρας μιας ομάδας, που εδώ και μια δεκαετία τον «σφυρηλατήσει» μέσα από τη διαδικασία των «παραθύρων». Δεν πρέπει καθόλου να υποτιμούμε την αξία τους, καθώς ειδικά μετά την καθιέρωσή τους, καταφέραμε βήμα προς βήμα να δημιουργήσουμε μια διαδρομή, που οδήγησε στο πρόσφατο χάλκινο μετάλλιο στη Ρίγα. Τα προκριματικά έχουν κι αυτά τη δική τους αξία για πολλούς λόγους.
Σε αυτά, άλλωστε, προκύπτουν αρκετές προκλήσεις. Κάποτε είχαμε χάσει από τη Μεγάλη Βρετανία στο Νιουκάστλ και η αντίδρασή μας ήταν ξανά εμφατική, με την Εθνική να μην έχει χάσει κανένα μεγάλο ραντεβού στην εποχή των «παραθύρων». Τώρα έγινε το ίδιο στα Άνω Λιόσια, όπου για να είμαστε ειλικρινείς, συναντήσαμε μια από τις χειρότερες εμφανίσεις της Επίσημης Αγαπημένης στην υπάρχουσα μορφή των προκριματικών, είτε για το Παγκόσμιο Κύπελλο είτε για το Ευρωμπάσκετ.
Η νωθρότητα στην άμυνα και η απουσία καθαρού μυαλού στην επίθεση, σε συνδυασμό με την αστοχία και το γεγονός, ότι περισσότερο ασχολούμασταν με το σκληρό παιχνίδι των Μαυροβουνίων παρά με τη δική μας σαφή ανωτερότητα, αποτέλεσαν μέσες άκρες το συνδυασμό που οδήγησε σε μια ήττα, η οποία μάλλον έκανε πολύ καλό, καθώς έφυγε άμεσα και η αίσθηση, ότι ακόμη και σε τέτοιες εμφανίσεις... κάτι θα γίνει και θα νικήσουμε. Έλα, όμως, που δεν νικήσαμε και καταλάβαμε, ότι σε άλλη περίπτωση θα μπορούσε να κοστίσει.
Ο, έστω και λίγος που υπήρχε, χρόνος να δουλέψει σε πλήρη σύνθεση το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα εν όψει της αποστολής σε μια «καυτή», όπως αποδείχθηκε, έδρα, ήταν αρκετός για την ανασυγκρότησή του πνευματικά, επανερχόμενο σε αγωνιστικά στάνταρ, που γνωρίζαμε. Και δε μιλάμε τόσο για τη μεγαλειώδη εμφάνιση του Βασίλη Τολιόπουλου και άλλων μαζί του, όπως οι Παπανικολάου και Λαρεντζάκης που «καθάρισαν» το ματς στο τέλος, όσο για τη σκληράδα, που έβγαλαν όλοι οι παίκτες του Βασίλη Σπανούλη, από τους συνήθεις ύποπτους σε αυτό το κομμάτι μέχρι και τους θεωρητικά πιο ευάλωτους.
Για δεύτερο ματς, άλλωστε, δεχθήκαμε κάτω από 70 πόντους από το Μαυροβούνιο, γεγονός που δείχνει τη συνέπεια αμυντικά, αν και στην Ποντγκόριτσα ήρθαν με διαφορετικό τρόπο. Σε αυτή την περίπτωση ελέγχαμε το ρυθμό και κάθε τους καλάθι ερχόταν... με ιδρώτα, ενώ στο ματς στα Άνω Λιόσια οι 67 τους πόντοι ήταν αποτέλεσμα μιας... λίγο πιο μπλαζέ προσέγγισης, που άμεσα όμως άλλαξε, με τους διεθνείς μας να έχουν τη δυνατότητα μέσα σε 72 ώρες να αλλάξουν το «τσιπάκι» χάρη στις κορυφαίες παραστάσεις τους, οι οποίες οδήγησαν και την Εθνική στο φινάλε του αγώνα, αντιδρώντας στην προσπάθεια ανατροπής των γηπεδούχων, που έπαιρναν και «ώθηση» από το ενθουσιώδες κοινό τους, με τα μεγάλα σουτ των Τολιόπουλου, Παπανικολάου και Λαρεντζάκη που... έσβησαν τους πυρσούς μια και καλή.
Με αυτό τον τρόπο, λοιπόν, αυτό το «παράθυρο» τελείωσε και είναι γεγονός, ότι θέλαμε να βγούμε αλώβητοι για να τελειώνουμε όσο πιο γρήγορα με την πρόκριση, όμως ίσως χρειαζόταν ένα αποτέλεσμα και μια εμφάνιση, όπως στα Άνω Λιόσια, για να... επανέλθουμε στη θέση μας. Κι αυτή η θέση, με πειστική εικόνα σαν αυτή της Ποντγκόριτσα, είναι ξανά με τους κορυφαίους.
