Ο Ραφαήλ Αλαγάς μέσα από το Basketa.gr μοιράζεται... αρκετές σκέψεις και συμπεράσματα για ακόμη ένα Final 8 του Κυπέλλου Ελλάδας, που διεξήχθη στο Ηράκλειο Κρήτης, που κάθε χρόνο έχει αρκετές ιστορίες να μας πει και ειδικά φέτος έστειλε ένα από τα πιο ισχυρά μηνύματα για όσους πιστεύουν σε αυτή τη γιορτή, αλλά και για όσους θέτουν αμφιβολίες.
Το Final 8 στο Ηράκλειο ολοκληρώθηκε, όμως έπρεπε να περάσει και λίγος χρόνος, για να «κάτσουν» λίγο οι σκέψεις και οι εντυπώσεις, που άφησε άλλη μια διοργάνωση, τόσο εντός όσο κι εκτός παρκέ. Και η αλήθεια είναι, ότι δε διαφέρουν πολύ από τις αρχικές, όμως καμιά φορά χρειάζεται να επιβεβαιώσεις αυτό, που αρχικά υποδεικνύει το ένστικτό σου.
Το σλόγκαν #einaigiorti που χρησιμοποιεί η ΕΟΚ για το θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδας και τον τρόπο διεξαγωγής, που έχει καθιερωθεί την τελευταία τριετία, ανταποκρίνεται σε απόλυτο βαθμό στην πραγματικότητα. Μέσα σε ένα πενθήμερο, οκτώ ομάδες έχουν τη δυνατότητα να ζήσουν κάτι διαφορετικό από όσα βιώνουν την υπόλοιπη σεζόν, όπου η σκληρή πραγματικότητα των πιο ζωτικών στόχων τους, μπορεί καμιά φορά να τις «πνίγει». Αυτό παραδέχονταν, άλλωστε, όσοι ήρθαν και φέτος στο Ηράκλειο, έχοντας ταξιδέψει για να απολαύσουν μια διαφορετική εβδομάδα και όπου τους βγάλει το ταξίδι. Εξαιρούνται ελαφρώς σε αυτό, βέβαια, οι δύο «αιώνιοι» που έχουν κάθε κούπα ως στόχο τους, αν και πάλι το Κύπελλο δεν είναι ίδιος ακριβώς στόχος με την Ευρωλίγκα και το πρωτάθλημα, χωρίς φυσικά να χάνει τη σημασία του.
Και καταλαβαίνει κανείς τι σημασία είχε για τον Παναθηναϊκό ειδικά, που μετά από αρκετούς αγωνιστικούς κλυδωνισμούς είχε ανάγκη να φτάσει σε αυτό τον τίτλο, με κίνητρα πολύ διαφορετικά από τον περσινό, που είχε κατακτήσει ξανά στο Ηράκλειο. Πέρυσι ήταν περισσότερο... η δίψα του ηγέτη του να πάρει και αυτή την κούπα με τους «πράσινους», με άπαντες να ακολουθούν πιστά, φέτος όλοι, με την προσθήκη της σπουδαίας μεταγραφής του Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις, είχαν μεγάλη ανάγκη για ένα τρόπαιο, που μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα, αγωνιστικά και ψυχολογικά, τώρα που μπαίνουμε στην τελική ευθεία. Το έβλεπε κανείς, από το πώς «σκύλιαζαν» οι παίκτες του Εργκίν Αταμάν σε κάθε κατοχή, μέχρι και στο πώς γιόρτασαν τα επινίκια, παρότι ακολουθούσε αρκετά πρωινή πτήση, με άπαντες μηδενός εξαιρουμένου, εξ όσων βρίσκονταν στην Κρήτη, να εκφράζει αυτό το συναίσθημα πολύ έντονα, ίσως βγάζοντας κι ένα... άχτι για αυτή την νίκη, που ήθελαν τόσο πολύ, προτού έρθουν τα δύσκολα.
Όλα αυτά, φυσικά, δε σημαίνουν ότι ο Ολυμπιακός δεν είχε ανάγκη το τρόπαιο, ή το είχε λιγότερο ανάγκη. Με τον Γιώργο Μπαρτζώκα στον πάγκο, ειδικά, έχει εμπεδωθεί η κουλτούρα ενός οργανισμού, που δίνει σημασία σε κάθε τίτλο, από το Super Cup και το Κύπελλο, μέχρι το πρωτάθλημα και την Ευρωλίγκα. Το έβλεπε κανείς και στην πτήση της επιστροφής τους, ότι υπήρχε η επιθυμία, αλλά και η απογοήτευση που δεν ήρθε η κούπα, όμως οι βάσεις που έχουν τεθεί θα συνεχίσουν τη ζωή των «ερυθρολεύκων» μπροστά στο κρίσιμο κομμάτι της σεζόν.
Το βέβαιο είναι, πάντως, ότι έχει δημιουργηθεί η αίσθηση ανατροπής σκηνικού, ειδικά από πλευράς Παναθηναϊκού. Η ήττα από τον Κολοσσό μετατράπηκε σε «δίψα» για τίτλο, σε συνδυασμό με μια μεγάλη μεταγραφή και αυτές οι μόλις πέντε μέρες μπορούν να γυρίσουν το «τσιπάκι» για ένα τόσο ποιοτικό ρόστερ με έναν προπονητή της αξίας του Εργκίν Αταμάν, που ακόμη και στη συνέντευξη Τύπου του νικηφόρου τελικού θέλησε να δώσει τις απαντήσεις του. Όλα θα φανούν στους επόμενους τέσσερις μήνες, αλλά ένας πρώτος «βρηχυθμός» είναι γεγονός.
Πέραν του τελικού των «αιωνίων», υπάρχουν κι αρκετά αξιοσημείωτα γεγονότα ακόμη, τόσο αγωνιστικά όσο και εξωαγωνιστικά. Αγωνιστικά, το σύστημα διεξαγωγής έδωσε την ευκαιρία σε δύο ομάδες, που ίσως διαφορετικά να μην είχαν αυτή τη δυνατότητα, να φτάσουν στα ημιτελικά, με τον Ηρακλή και το Μαρούσι να ζουν κάτι, που ο ένας είχε πάνω από μια 20ετία και ο άλλος σχεδόν μια 20ετία να βιώσει, κάτι που μπορεί να δώσει ψυχολογική τόνωση για τη συνέχεια, ενώ οι ηττημένοι των προημιτελικών είχαν μια πρώτης τάξης ευκαιρία, χωρίς να υποστούν σοβαρή «ζημιά» ως προς τους ζωτικούς τους στόχους, να διαπιστώσουν τις διαφοροποιήσεις, όπου πρέπει να προχωρήσουν εν όψει της διακοπής των εθνικών ομάδων και φτάνοντας προς το φινάλε της διαδρομής, σε όσες διοργανώσεις αγωνίζονται.
Όλα αυτά, σε ένα πενθήμερο πραγματικής γιορτής στο Ηράκλειο, όπως πλέον έχει γίνει παράδοση, με όλο το μπάσκετ και τον κόσμο του νησιού, που πάντοτε ζει για τις διοργανώσεις αυτές, με μια σημαντική υποσημείωση. Τόσο στο Ολυμπιακός-ΑΕΚ όσο και στο Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, οι αγώνες διεξήχθησαν με φίλους και των δύο ομάδων στο ίδιο πέταλο. Άλλοι το εξέλαβαν ως μια επικίνδυνη συνθήκη και οι εικόνες του παρελθόντος, ειδικά στο Ελληνικό, μπορούν να δημιουργήσουν μια τέτοια αίσθηση, όμως ας τα σκεφτούμε λίγο διαφορετικά. Πριν από δέκα χρόνια περίπου, διεξάγονταν μονοί τελικοί σε αχανή γήπεδα, όπως το ΟΑΚΑ, που γέμιζαν επί της ουσίας μισά. Στο σήμερα, επιτεύχθηκε να υπάρχει ένα γεμάτο γήπεδο στον τελικό μιας τελικής φάσης οκτώ ομάδων, με οπαδούς των «αιωνίων» στο ίδιο πέταλο και με περισσότερη ζωντάνια από κάθε άλλη φορά, χωρίς να συμβεί το παραμικρό.
Αν αυτό δεν είναι ένδειξη βελτίωσης και προσπάθειας αναβάθμισης ενός προϊόντος, τότε ας επιστρέψουμε σε μονούς τελικούς των... μισών γηπέδων και των μαχαιριών κι ας σταματήσουμε να προσπαθούμε. Δε λέμε, ότι το Final 8 δεν επιδέχεται βελτιώσεων, ή ότι σε κάθε παιχνίδι η εξέδρα έσφυζε από κόσμο. Κάθε χρόνο, όμως, η αναβάθμιση είναι εμφανής, όπως και η τόλμη για ένα «βήμα» παραπάνω.
Να υπενθυμίσουμε, δε, ότι όταν κάναμε μονούς τελικούς σε μισά γήπεδα με... μαχαίρια και άλλα συμπαθητικά αντικείμενα, το σύνολο σχεδόν των εμπλεκομένων στο άθλημα αναρωτιόταν, γιατί δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε διοργανώσεις, όπως τα Final 8 που γίνονται στις περισσότερες χώρες. Τώρα που αποδεικνυόμαστε ικανοί να διοργανώσουμε μια τέτοια τελική φάση, η αντίρρηση ποια είναι; Ότι δεν είχαν πολύ κόσμο το Μαρούσι-Άρης και το Ηρακλής-Μύκονος; Γνωστό είναι, ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε εμπεδωμένη αθλητική κουλτούρα, αλλά οπωσδήποτε είναι καλύτερο να προσπαθήσουμε όσο μπορούμε να την αναπτύξουμε, παρά να ενδώσουμε στη μιζέρια και σε έναν ωχαδερφισμό, που θα ακυρώσει κάθε πρωτοβουλία.
Αυτά, λοιπόν, για όσους είναι με το μπάσκετ. Χρόνια πολλά σε όλους και καλά να είμαστε, για να τα πούμε ξανά όλοι μαζί στο επόμενο Final 8...
