Η Καρδίτσα υποδέχεται σήμερα (27/01, 19:30) την τουρκική Τόφας Μπούρσα, στο πλαίσιο της 2ης αγωνιστικής της φάσης των «16» του Basketball Champions League, και τα βλέμματα είναι στραμμένα λίγο-πολύ στους δύο πάγκους.
Νίκος Παπανικολόπουλος και Εμίλ Ράικοβιτς αντίστοιχα, τίθενται απόψε αντιμέτωποι στη «μάχη» των πάγκων, με μοναδικό στόχο τη νίκη για την ομάδα τους. Πριν, όμως, αμφότεροι φορέσουν τα κουστούμια του προπονητή, είχαν μια κοινή συντεταγμένη στο παρελθόν: Συνυπήρξαν ως συμπαίκτες στη Νήαρ Ηστ.
Πριν από 22 και κάτι χρόνια (πιο συγκεκριμένα στα τέλη του 2003) βρέθηκαν για λίγο κάτω από τη στέγη της ίδιας ομάδας αγωνιζόμενοι σαν συμπαίκτες έστω και για μόλις τέσσερις αγώνες. Σήμερα, η μπασκετική μοίρα θα τους «ενώσει» και πάλι, όμως αυτήν τη φορά θα βρίσκονται ως αντίπαλοι στους δύο πάγκους και θα προσπαθήσουν ο καθένας για λογαριασμό του να «πληγώσει» τον άλλο. Το 2003 η Νήαρ Ηστ, μια συμπαθητική αλλά και… σκληροτράχηλη ομάδα της Καισαριανής, αγωνιζόταν στη μεγάλη κατηγορία του ελληνικού μπάσκετ (τωρινή GBL) έχοντας στο ρόστερ της έναν δυναμικό συνδυασμό Ελλήνων και ξένων παικτών. Ο Παπανικολόπουλος ανήκε στην πρώτη περίπτωση και ο Ράικοβιτς στη δεύτερη, με τον νυν τεχνικό της Καρδίτσας να είναι ένα από τα μεγάλα «αστέρια» της ομάδας τότε, ένας παίκτης σημείο αναφοράς.
Απ’ την άλλη, ο νυν κόουτς της Τόφας, σχεδόν... «πέρασε και δεν ακούμπησε» από την Καισαριανή και ελάχιστοι τον θυμούνται για τα κατορθώματα του εντός γηπέδων. Είχε συμμετοχή σε μόλις τέσσερα ματς (εντός έδρας με Πανιώνιο-Ιωνικό Ν.Φ. και εκτός με ΑΕΚ-Μαρούσι), με ελάχιστα λεπτά παρουσίας (συνολικά 6’, κατά μέσο όρο 1:30’) και συγκομιδή μόλις 1 ριμπάουντ και 3 φάουλ (συνολικά). Αυτός ήταν όλος κι όλος ο αγωνιστικός απολογισμός του Ράικοβιτς, πριν επιστρέψει στη πατρίδα του για τη ΜΖΤ Σκοπίων και ολοκληρώσει την καριέρα του σαν παίκτης το 2005. Αυτό, όμως, δεν τον εμπόδισε να κάνει μεγαλύτερη καριέρα σαν προπονητής, δουλεύοντας σε χώρες όπως η Πολωνία, το Καζακστάν, η Ρωσία (ΤΣΣΚΑ Μόσχας, αντικαθιστώντας τον Δημήτρη Ιτούδη όταν ο τελευταίος πήγε στην Φενέρμπαχτσε) και εσχάτως στην Τόφας Μπούρσα.
Έπειτα από 22 χρόνια, οι δρόμοι τους διασταυρώνονται ξανά, σε ένα αντάμωμα που θα επιτρέψει και στους δύο να θυμηθούν παλιές καλές στιγμές από την κοινή τους (έστω και μικρής διάρκειας) θητεία στην Καισαριανή. Και φυσικά, όλη αυτή η διαδικασία θυμίζει ότι στο μπάσκετ τα πάντα προχωρούν. Παλιοί συμπαίκτες γίνονται αντίπαλοι και παλιοί αντίπαλοι συνυπάρχουν.
