Ο Δημήτρης Ρήγας γράφει για την ήττα του Παναθηναϊκού από την Μπάγερν Μονάχου στη Βαυαρία και την υπερβολική κριτική στον Εργκίν Αταμάν η οποία αγγίζει τα όρια της... ισοπέδωσης.
Οι «πράσινοι» δεν αρέσκονται να ψάχνουν δικαιολογίες όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά, ακόμα κι όταν αυτές είναι υπαρκτές και οφθαλμοφανείς για όσους δεν έχουν εμπάθεια. Ο Τζέριαν Γκραντ δεν το έκανε χθες (15/1) το βράδυ μετά την ήττα τους.
Η βασική αιτία που οδήγησε το «τριφύλλι» στο αποτυχημένο αποτέλεσμα ήταν το γεγονός ότι ενώ διατηρούσε το προβάδισμα και τον έλεγχο για τριάντα λεπτά, δεν κατόρθωσε να ξεφύγει και να τελειώσει την υπόθεση. Επέτρεψε στους αντιπάλους του να ελπίζουν και στο τέλος όχι απλά το πίστεψαν αλλά έβαλαν και τα μεγάλα σουτ που χρειάζονταν για να πάρουν τη νίκη, ρίχνοντας την ελληνική ομάδα στο 13-9, ρεκόρ που δεν το λες και καταστροφικό, αν και παρουσιάζεται έτσι από μεγάλη μερίδα.
Το ροτέισον ήταν μικρό αλλά όπως συμβαίνει πάντοτε, οι καλύτεροι παίκτες είναι αυτοί που δεν παίζουν σε μία ήττα. Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι η κριτική έχει φτάσει σε σημείο ισοπέδωσης.
Φυσικά αυτά απέχουν άρδην από την πραγματικότητα, για μία σειρά από λόγους. Ο πρώτος βέβαια και πιο βασικός είναι ότι ο Εργκίν Αταμάν έχει οδηγήσει τις τέσσερις από τις πέντε τελευταίες σεζόν την ομάδα που προπονούσε μέχρι το Final 4 και στις τρεις περιπτώσεις πήρε και το τρόπαιο.
Μία άλλη εξήγηση η οποία ισχύει για όλους τους προπονητές, όλων των αθλημάτων και όλων των επιπέδων, είναι ότι μόνο εκείνοι βλέπουν καθημερινά τους παίκτες και την ομάδα τους και μετά καλούνται να αποφασίσουν ποιους θα χρησιμοποιήσουν και ποιους θα εμπιστευτούν. Όταν κάποιος λοιπόν αναρωτιέται για ποιο λόγο δεν έπαιξε ο τάδε ή ο δείνα αθλητής, θα πρέπει να έχει στο πίσω μέρος του μυαλού του ότι ο κόουτς έχει τους λόγους του και ξέρει περισσότερα από τον ίδιο.
Αυτό δεν σημαίνει φυσικά ότι ο Τούρκος προπονητής -και όλοι οι συνάδελφοί του- δεν κάνουν λάθη, δεν έχουν εμμονές και δεν υπάρχουν -πολλές- φορές που άθελά τους, δεν παίρνουν τις καλύτερες αποφάσεις. Ωστόσο ο χειρότερος προπονητής του κόσμου ξέρει περισσότερα από τον καλύτερο δημοσιογράφο -ή οπαδό- στον πλανήτη.
Η στοχοποίηση του Εργκίν Αταμάν δεν μοιάζει να είναι τόσο τυχαία όσο νομίζουν οι περισσότεροι και παράλληλα παρασύρει και πολύ κόσμο ο οποίος μπαίνει στο... τρυπάκι. Τουλάχιστον μέχρι τον αγώνα με τη Βίρτους Μπολόνια, η εικόνα του γηπέδου στην είσοδο του άλλοτε κόουτς της Εφές, με την εικόνα των social media -γεμάτων σχόλια από απρόσωπα και ψεύτικα προφίλ- ήταν δύο εντελώς διαφορετικοί κόσμοι.
Όλα αυτά γράφονται διότι δεν γίνονται μόνο στο μπάσκετ αλλά γενικότερα στη ζωή πλέον. Είναι εντελώς διαφορετικό το κλίμα που υπάρχει στο Facebook και στο Χ για γεγονότα και καταστάσεις, σε σχέση με την πραγματικότητα.
Εν κατακλείδι, όπως και κάθε άλλος προπονητής, έτσι και ο Αταμάν φέρει σοβαρή ευθύνη για τη χθεσινή ήττα -βέβαια θα πρέπει να πιστώνονται και τα credits στις νίκες και όχι να... κερδίζουν οι παίκτες μόνοι τους- αλλά και γενικότερα για τα αρνητικά αποτελέσματα. Αυτό θα έπρεπε να ισχύει για όλους, έστω κι αν φανερά δεν συμβαίνει για άγνωστους λόγους και ορισμένοι δεν φταίνε ποτέ. Ακόμα όμως και στην κριτική πρέπει να υπάρχει αξιοπρέπεια. Και για κάποιους φαντάζει άγνωστη λέξη.
