Έχουν περάσει 21 χρόνια... Σε κάποιους μοιάζει να μην έχει περάσει μία μέρα, σε κάποιους μοιάζει να έχουν περάσει αιώνες από τότε, κάποιοι το έχουν προσπεράσει έως και ξεχάσει, κάποιοι θα ζουν με τις πληγές που άφησε για πάντα. Οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ στη Σερβία έπληξαν σπίτια, μνημεία, εκκλησίες, ακόμη και νοσοκομεία... Δεν θα μπορούσε να αφήσει ανέγγιχτο τον αθλητισμό και ιδιαίτερα το μπάσκετ.
Οι πρώτες βόμβες έπεσαν στις 24 Μαρτίου 1999, οι τελευταίες στις 11 Ιουνίου 1999. Μέσα μόνο στον πρώτο μήνα οι υλικές ζημιές άγγιξαν τα 100 δισεκατομμύρια, αλλά η ζημιά που είχε γίνει στους ανθρώπους που έμειναν πίσω ήταν πολύ περισσότερες και πολλές παραμένουν ανοιχτές. Μόλις τρεις μέρες μετά την έναρξη των βομβαρδισμών το πρωτάθλημα μπάσκετ κατέβασε ρολά. Είχε βιώσει δύσκολες στιγμές τότε, τις βίωνε και τώρα. Σαν σήμερα, στις 27 Μαρτίου 1999 το πρωτάθλημα μπάσκετ διακόπτεται οριστικά με την Μπουντούτσνοστ, πρώτη στην κατάταξη τη δεδομένη στιγμή, να κατακτά τον τίτλο. Ένας άλλος τίτλος όμως είχε δοθεί με αγωνιστικά κριτήρια: Αυτό του Κυπέλλου.
Ο Ντέγιαν Τομάσεβιτς, όπως και ο Ντούσαν Κέτσμαν ήταν στο παρκέ στους τελευταίους αγώνες πριν σταματήσει η αγωνιστική δράση. Ήταν στο παρκέ ενώ οι βομβαρδισμοί είχαν αρχίσει. Για τον Κέτσμαν ήταν αδιανόητο αυτό που φαντάζει ακόμη και σε εμάς μετά από τόσα χρόνια: «Να βομβαρδίζεται μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα το1999». Η αρχή των αεροπορικών επιδρομών συνέπεσε με τη διεξαγωγή του Final Four του Κυπέλλου. Ο Κέτσμαν με τη δική του Beopetrol αντιμετώπιζε την Παρτιζάν στον ημιτελικό. Ήταν ο προτελευταίος αγώνας πριν δοθεί το stop. Εν μέσω βομβαρδισμών οι Σέρβοι δεν άφησαν το γήπεδο. Και ναι... Έγιναν και τελικοί και η Παρτιζάν κατέκτησε το τρόπαιο με το 80-62 επί της Ζελέζνικ με τις σειρήνες να ακούγονται, αλλά τον κόσμο ή τις ομάδες να μην αφήνουν το γήπεδο.
Ήταν το λιγότερο ίσως που θα έπρεπε να ενδιαφέρει τον οποιονδήποτε τότε, όπως είναι και τώρα το λιγότερο που θα έπρεπε να ενδιαφέρει τον οποιονδήποτε αν ένα πρωτάθλημα θα ξαναρχίσει ή ποιος θα καταγραφεί ως πρωταθλητής. Σκεφτείτε πόσοι από τους παίκτες που τώρα πρωταγωνιστούν βίωσαν εκέινη την κατάσταση ως μικρά παιδιά. Είναι οι γενιές του Ραντούλιτσα, του Κέτσμαν, του Κρστιτς, του Κέσελι, του Στίματς ή και του Νόβακ Τζόκοβιτς. Είναι αυτοί που άκουγαν τις σειρήνες να ηχούν όχι και τόσο μακριά από την Ελλάδα. Ήταν η στιγμή που το ΝΑΤΟ αποφάσισε βομβαρδισμούς σε μια πόλη που ουσιαστικά βρίσκεται στην καρδιά της Ευρώπης.
Το μπάσκετ πληγώθηκε άμεσα, αλλά οι μπασκετμπολίστες έκαναν ένα βήμα μπροστά. Εντός και εκτός συνόρων προσφέροντας βοήθεια σε όσους την είχαν ανάγκη. Μέσω ιδρυμάτων, με την παρουσία τους με τη φωνή τους. Βλέπετε, παραδοσιακά, οι Σέρβοι ήταν και σκορπισμένοι σε όλον τον πλανήτη. Προσπαθούσαν να επικοινωνήσουν με τους δικούς τους, να δουν τι γίνεται στις γειτονιές τους ενώ αυτοί βρίσκοταν στις ΗΠΑ, στην Ισπανία, την Ιταλία, την Ελλάδα ή ακόμη και την Κίνα. Ο Σάσα Τζόρτζεβιτς, ο Βλάντε Ντίβατς, ο Πρέντραγκ Στογιάκοβιτς, ο Σάσα Ντανίλοβιτς ή οι πιο "δικοί μας" Ντράγκαν Τάρλατς, Μίλαν Τόμιτς παρακολουθούσαν από μακριά και μιλούσαν, άλλοι πιο ήρεμα, άλλοι πιο έντονα.
Ο Ραντούλιτσα κοιμόταν για τρεις μήνες στο καταφύγιο του σπιτιού του. Μια ολόκληρη οικογένεια. Και ίσως είναι χειρότερο το να τον ακούς να λέει «κάποια στιγμή συνηθίσαμε τις σειρήνες και δεν δίναμε σημασία». Ο Κρστιτς θυμάται την πρώτη μέρα των βομβαρδισμών και πως «όλη η οικογένεια βρέθηκε ξαφνικά σε ένα καταφύγιο και απλά περιμέναμε να πέσουν οι βόμβες». Ο Στίματς, 12χρονών τότε, μιλά για “λάμψεις, βομβαρδισμούς που ουσιαστικά δεν είχαν στόχο» και να εύχεται «να μην βιώσει κανένα παιδί το ίδιο».
