Η Μάρτα Ξαργκάι ήταν η πρώτη που μίλησε και είχε να πει πολλά για τον προπονητή της στην Εθνική Ισπανίας, Λούκας Μοντέλο. Η Άννα Κρουθ ακολούθησε και είχε να πει ακόμη περισσότερα για τον τρόπο που φερόταν στην αθλήτριες. Κι αυτό λίγο μετά την δική του τοποθέτηση στα media, όπου ουσιαστικά διέψευδε όσα είχε να πει η Ξαργκάι και τα έβαλε και με την ομοσπονδία μπάσκετ της Ισπανίας, η οποία τον απέλυσε (για αγωνιστικούς λόγους όπως ειπώθηκε) και πήρε το μέρος των αθλητριών.
Τα πρώτα «βέλη»
Η Άννα Κρουθ στις 11 Ιανουαρίου, στα 34 της, μετά από 158 διεθνείς συμμετοχές μέσα από τις οποίες κατέκτησε οχτώ μετάλλια, και με ένα πρωτάθλημα WNBA στο βιογραφικό της, είχε ανακοινώσει πως σταματά από την Εθνική Ομάδα. Στην ανακοίνωσή της έστρεψε τα βέλη της προς τον Μοντέλο, χωρίς να αναφ΄ρει το όνομά του λέγοντας πως «στην οικογένεια δεν φέρεσαι έτσι». Να πούμε κάπου εδώ πως η ισπανική ομοσπονδία αναφέρεται στις εθνικές ομάδες ως «la familia», κοινώς οικογένεια.
«Μετά από όσα έζησα έχω τη δύναμη να αποφασίζω με ποιον θα δουλέψω και με ποιον όχι», είχε γράψει τότε. Από εκείνη τη στιγμή ως σήμερα ακολούθησαν ανάλογες ανακοινώσεις από την Μάρτα Ξαργκάι και την Λόρα Νίκολς, τις τρεις πιο σημαντικές αθλήτριες, μαζί με την Αστού ΕνΝτουρ, που ήταν οι πιο σημαντικές στην κατάκτηση του χρυσού το 2019. Η Ξαργκάι είχε αποκαλύψει στην El Pais πως η συμπεριφορά του Μοντέλο την είχε οδηγήσει σε διατροφικές διαταραχές και τελικά στον ψυχολόγο. Αυτή τη φορά ήρθε η ώρα της Κρουθ να μιλήσει ανοιχτά.
«Είναι δύσκολο να φτάσεις στην ελίτ και είναι δύσκολο να πρέπει να το αφήσεις γιατί ένας άνθρωπος σου κάνει τη ζωή αβάσταχτη», εξηγεί η διεθνής φόργουορντ. «Το κάνεις για να σώσεις την υγεία σου όμως. Την ψυχολογική κακομεταχείριση που μου δημιούργησε άγχος, νευρικότητα και κατάθλιψη. Με έκανε να εγκαταλείψω την Εθνική Ομάδα και να βιώσω μια πολύ δύσκολη διαδικασία».
Η ζυγαριά και τα συμβόλαια
Όπως και η Ξαργκάι, έτσι και η Κρουθ ήταν αθλήτριά του και στην Ντιναμό Κουρσκ. Τη σεζόν 2016-17 ήταν όλοι μαζί στη ρώσικη ομάδα. «Χρησιμοποιούσε το βάρος ως μέσο στρατηγικής για πίεση, όχι για ιατρικούς λόγους. Πίσω από την ιστορία με τη ζυγαριά κρυβόταν χλευασμός. Λες και οι Ρωσίδες συμπαίκτριές μας δεν τον καταλάβαιναν. Άφησε πολλές αθλήτριες να «βουλιάξουν» με αυτόν τον τρόπο. Εμένα δεν με άγγιξε με αυτόν τον τρόπο εκεί, αλλά με υπονόμευε με άλλους τρόπους. Χρησιμοποιούσε πολλές φορές τα συμβόλαιά μας και πως του χρωστούσαμε χάρη, γιατί αυτός μας επέλεξε». Ήταν κάτι που είπε άλλωστε και στη δική του δημόσια τοποθέτηση: «Η Μάρτα ήταν προσωπική μου επιλογή να με συνοδεύσει στο Κουρσκ».
«Ο αθλητισμός σε τόσο υψηλό επίπεδο δεν επιτρέπεται να αφήσει άλλες αξίες στην άκρη», τόνισε η Κρουθ. «Δεν θυσιάζονται όλα στο βωμό της νίκης και η νίκη δεν μπορεί να τα δικαιολογήσει όλα. Δεν πρέπει πάντα να καταπίνεις τα όσα γίνονται. Ας ελπίσουμε πως καμία άλλη αθλήτρια δεν θα χρειαστεί να περάσει κάτι τέτοιο. Μας αρέσει ο ανταγωνισμός και παραβλέπουμε αφόρητα πράγματα. Τα μετάλλια και οι τίτλοι δεν χρειάζεται να κοστίζουν τόσο ακριβά. Στην αρχή αυτού του ταξιδιού ήμασταν μια πολύ ενωμένη ομάδα, γιατί υποφέραμε από αυτό. Γίναμε δυνατές μεταξύ μας, αλλά με την πάροδο του χρόνου όλο αυτό τελικά έφερε έναν παράλογο ανταγωνισμό μέσα στην ομάδα. Το να εκθέτεις τον εαυτό σου σε κάποιον που σου κάνει τη ζωή απλά αδύντη είναι κάτι πολύ δύσκολο ψυχικά. Εξακολουθεί να είναι μια δουλειά και όλο αυτό είναι μια παρενόχληση στο χώρο εργασίας».
Το φιλικό που έγραψε τον επίλογο
Για την Κρουθ η χαριστική βολή ήταν ένα φιλικό και μάλιστα «οικογενειακό» με την ομάδα να χωρίζεται σε Κόκκινη και Άσπρη και το οποίο μεταδόθηκε και τηλεοπτικά, το οποίο έληξε 73-36. Ο τρόπος που είχε χωρίσει τις ομάδες, ο τρόπος που αντιδρούσε και τα όσα έκανε, οδήγησαν την Ισπανίδα φόργουορντ να πει «τέλος» αμέσως μετά. «Ήταν ξεκάθαρο πια για μένα πως χρειαζόμουν βοήθεια ψυχολογικά για να ξεπεράσω τον πανικό που ένιωθα, απλά για να πάω στην προπόνηση εκείνες τις ημέρες», θυμάται τώρα. «Η έλλειψη σεβασμού, σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο, ήταν πολύ άσχημα και σκληρά. Η κατάχρηση εξουσίας μετατράπηκε σε εξευτελισμό. Έπρεπε να υπερασπιστώ τον εαυτό μου για θέμα ακόμη και της προσωπικής μου ζωής. Οι κρίσεις άγχους που έπαθα εκείνες τις μέρες με οδήγησαν στο να πω αρκετά. Δεν μπορούσα να αντέξω πλέον όλα αυτά τα σκατά».
Τρεις από τις κορυφαίες αθλήτριες της Εθνικής Ισπανίας έφυγαν η μία μετά την άλλη σε διάστημα ενός χρόνου και φέτος το καλοκαίρι βίωσε δύο –για τα δικά της δεδομένα- αποτυχίες μένοντας στην έκτη θέση σε Ευρωμπάσκετ (χάνει το επόμενο Παγκόσμιο Κύπελλο) και Ολυμπιακούς Αγώνες.
«Δεν μπορούσα να ανοίξω την τηλεόραση», παραδέχεται τώρα. «Πονάει να βλέπω την ομάδα. Δεν είμαστε εκεί για μη αθλητικούς λόγους. Είναι πολλά χρόνια και πολλά τα όσα έχουμε ζήσει μαζί. Πολλές όμορφες, αλλά και τελικά δύσκολες στιγμές», λέει στον επίλογό της στην El Pais.
